zaparcie spastyczne
Wskazanie

Zaparcie spastyczne (spastyczne jelito) to rodzaj zaparcia czynnościowego, charakteryzujący się zwiększonym napięciem mięśni jelita grubego, co powoduje utrudnienie pasażu treści jelitowej. Objawia się trudnościami w oddawaniu stolca, uczuciem niepełnego wypróżnienia, bólami brzucha oraz wzdęciami. Zaparcie spastyczne często występuje w ramach zespołu jelita drażliwego (IBS) z dominującym zaparciem.

W leczeniu zaparcia spastycznego stosuje się leki rozkurczowe zmniejszające napięcie mięśniówki przewodu pokarmowego. Do najczęściej stosowanych w Polsce należą: Duspatalin (mebeweryna), Tribux (trimebutyna), Spasmolina (drotaweryna), No-Spa (drotaweryna) oraz Buscopan (butylobromek hioscyny). W przypadku przewlekłych zaparć spastycznych stosuje się również leki przeczyszczające, takie jak Lactulosum (laktuloza), Duplhalac (laktuloza), Forlax (makrogol), Movicol (makrogol) czy Importal (laktitol).

Największą trudnością w leczeniu zaparcia spastycznego jest jego nawrotowy charakter. Wielu pacjentów doświadcza okresów zaostrzeń i remisji, co wymaga regularnego dostosowywania terapii. Istotnym wyzwaniem jest również ryzyko uzależnienia od leków przeczyszczających przy ich długotrwałym stosowaniu. Ponadto, leczenie farmakologiczne powinno być zawsze połączone z modyfikacją stylu życia (zwiększenie aktywności fizycznej, odpowiednie nawodnienie, dieta bogata w błonnik), co bywa trudne do utrzymania dla pacjentów w dłuższej perspektywie.

W przypadkach opornych na standardowe leczenie, rozważa się nowsze opcje terapeutyczne, takie jak Prucalopride (Resolor), selektywny agonista receptorów serotoninowych 5-HT4, który zwiększa motorykę przewodu pokarmowego. W terapii zaparcia spastycznego ważne jest również leczenie współistniejących zaburzeń, takich jak lęk i depresja, które mogą nasilać objawy poprzez oś jelitowo-mózgową.