zaparcie na tle spastycznym
Wskazanie

Zaparcie na tle spastycznym (spastyczne) charakteryzuje się nieprawidłową, nadmierną kurczliwością mięśni jelita grubego, co prowadzi do spowolnienia pasażu treści jelitowej. Jest jednym z podtypów zespołu jelita drażliwego (ZJD) z dominującym zaparciem. Pacjenci doświadczają trudności w oddawaniu stolca, uczucia niepełnego wypróżnienia oraz bólów brzucha, które zwykle ustępują po defekacji.

W leczeniu zaparć spastycznych stosuje się podejście wielokierunkowe. Podstawą jest modyfikacja diety (zwiększenie ilości błonnika i płynów) oraz aktywność fizyczna. Z leków stosuje się preparaty rozkurczowe, takie jak: Duspatalin (mebeweryna), No-Spa (drotaweryna), Buscopan (butylobromek hioscyny) czy Metocard (mebenterol). Skuteczne są również leki przeczyszczające osmotyczne, jak Forlax, Dicopeg, Lactuloza (Duphalac, Lactulosum), oraz preparaty zawierające makrogole.

W przypadkach opornych na standardowe leczenie stosuje się nowsze leki prokinetyczne jak Prucaloprid (Resolor) czy Linaklotyd (Constella), które zwiększają motorykę jelit i przyspieszają pasaż jelitowy. W niektórych przypadkach pomocne mogą być również niewielkie dawki trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych (np. Amitryptylina) lub selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (np. Citabax, Seronil).

Największym wyzwaniem w leczeniu zaparć spastycznych jest przewlekły charakter schorzenia i tendencja do nawrotów. Pacjenci często sami modyfikują dawki leków lub sięgają po silne środki przeczyszczające, co może prowadzić do uzależnienia i pogorszenia funkcji jelita. Istotnym problemem jest również współwystępowanie komponentu psychogennego – stres i zaburzenia lękowe nasilają objawy. Dlatego kompleksowe podejście, uwzględniające terapię behawioralną i techniki relaksacyjne, stanowi ważny element skutecznego leczenia.