zapalenie żołądka
Wskazanie

Zapalenie żołądka (gastritis) to stan zapalny błony śluzowej żołądka, charakteryzujący się uszkodzeniem lub osłabieniem jego ochronnej bariery. Może występować jako ostra reakcja na czynniki drażniące lub przyjmować postać przewlekłą. Najczęstszymi przyczynami są zakażenie bakterią Helicobacter pylori, długotrwałe stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), nadużywanie alkoholu, stres, a także choroby autoimmunologiczne.

W leczeniu zapalenia żołądka stosuje się kilka grup leków. Inhibitory pompy protonowej (IPP) stanowią podstawę terapii, zmniejszając wydzielanie kwasu solnego przez komórki okładzinowe żołądka. Na polskim rynku dostępne są: Controloc, Nolpaza, Pantoprazol, Emanera, Nexium, Helides czy Gasec. W przypadku infekcji H. pylori stosuje się terapię eradykacyjną, która obejmuje IPP w połączeniu z antybiotykami (np. Amoksycylina, Klacid, Metronidazol). Jako leki uzupełniające wykorzystuje się leki osłonowe (Gastroprotektory) jak Carafate, Venter (sukralfat) czy Ulcogant (sole bizmutu).

W łagodniejszych przypadkach lub jako uzupełnienie terapii stosuje się leki zobojętniające kwas żołądkowy (Maalox, Gaviscon, Rennie) oraz leki prokinetyczne poprawiające motorykę przewodu pokarmowego (Metoclopramid, Ibutin). Warto też wspomnieć o preparatach zawierających enzymy trawienne (Pangrol, Kreon), które mogą wspomóc proces trawienia podczas rekonwalescencji.

Największe trudności w leczeniu zapalenia żołądka wiążą się z nawracającym charakterem schorzenia oraz trudnościami w wyeliminowaniu czynników wywołujących. Szczególnie problematyczne jest leczenie pacjentów, którzy muszą kontynuować terapię NLPZ z powodu innych schorzeń. Istotnym wyzwaniem pozostaje również eradykacja H. pylori, gdzie obserwuje się rosnącą oporność na antybiotyki. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem żołądka należy pamiętać o regularnym monitorowaniu stanu błony śluzowej ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju zmian nowotworowych, zwłaszcza w przypadku zapalenia zanikowego typu A.