skurcz odźwiernika
Wskazanie

Skurcz odźwiernika to zaburzenie czynnościowe polegające na nadmiernym, długotrwałym skurczu mięśnia odźwiernika, który łączy żołądek z dwunastnicą. Stan ten prowadzi do utrudnionego opróżniania żołądka i może występować jako samodzielna jednostka chorobowa lub jako objaw towarzyszący innym schorzeniom układu pokarmowego, takim jak choroba wrzodowa, zapalenie żołądka czy refluks żołądkowo-przełykowy.

Objawy skurczu odźwiernika obejmują uczucie pełności po posiłkach, wzdęcia, nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu oraz zgagę. W przypadku długotrwałego utrzymywania się problemu może dojść do utraty masy ciała i zaburzeń odżywiania. Diagnostyka opiera się na badaniach endoskopowych, obrazowych (USG, tomografia komputerowa) oraz badaniach czynnościowych przewodu pokarmowego.

W leczeniu skurczu odźwiernika stosuje się preparaty rozkurczowe, które zmniejszają napięcie mięśni gładkich przewodu pokarmowego. Wśród najczęściej stosowanych leków w Polsce znajdują się: Buscopan (butylobromek hioscyny), Duspatalin (mebeveryna), No-Spa (drotaweryna), Metocard (metoprolol) oraz Nifuroksazyd. W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne stosuje się również Botox (toksyna botulinowa) podawany endoskopowo w celu porażenia mięśni odźwiernika.

Największą trudnością w leczeniu skurczu odźwiernika jest ustalenie jego pierwotnej przyczyny. Często jest to schorzenie wtórne do innych chorób przewodu pokarmowego lub zaburzeń czynnościowych. Dodatkowo, leczenie wymaga często modyfikacji stylu życia i diety pacjenta, co może stanowić wyzwanie w utrzymaniu długotrwałej współpracy. U niektórych pacjentów obserwuje się też oporność na standardowe leczenie farmakologiczne, co wymusza poszukiwanie alternatywnych metod terapeutycznych, włącznie z interwencjami chirurgicznymi w najcięższych przypadkach.