skurcz wpustu
Wskazanie

Skurcz wpustu (zwany również skurczem dolnego zwieracza przełyku) to nieprawidłowy, silny i długotrwały skurcz mięśni zwieracza przełyku, który utrudnia lub uniemożliwia prawidłowe przechodzenie pokarmu z przełyku do żołądka. Stan ten często towarzyszy chorobom takim jak achalazja czy choroba refluksowa przełyku (GERD), ale może występować również jako izolowane zaburzenie czynnościowe.

Najczęstsze objawy skurczu wpustu to dysfagia (trudności w połykaniu), ból zamostkowy, który może przypominać ból wieńcowy, regurgitacje niestrawionego pokarmu oraz uczucie zalegania pokarmu za mostkiem. Rozpoznanie opiera się na wywiadzie, badaniach obrazowych (manometria przełyku, pH-metria, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego) oraz wykluczeniu innych przyczyn podobnych dolegliwości.

W farmakoterapii skurczu wpustu stosuje się przede wszystkim leki rozkurczowe, które zmniejszają napięcie mięśni gładkich. Wśród polskich preparatów najczęściej stosowanych są: No-Spa (drotaweryna), Metocard (metoprolol), Atrovent (bromek ipratropium), Duspatalin (mebeweryna) oraz Spasmolina (drotaweryna). W przypadku współwystępowania refluksu zaleca się inhibitory pompy protonowej, takie jak Controloc (pantoprazol), Nolpaza (pantoprazol), IPP (omeprazol) czy Nexium (esomeprazol).

Największe trudności w leczeniu skurczu wpustu dotyczą przypadków opornych na standardową farmakoterapię. W takich sytuacjach konieczne może być zastosowanie bardziej inwazyjnych metod terapeutycznych, takich jak endoskopowe wstrzyknięcie toksyny botulinowej w okolicę zwieracza, pneumatyczne rozszerzanie wpustu lub interwencja chirurgiczna (miotomia Hellera). Wyzwaniem terapeutycznym jest również różnicowanie skurczu wpustu z innymi stanami dającymi podobne objawy, takimi jak choroba wieńcowa, zapalenie przełyku czy nowotwory. Długotrwałe utrzymywanie się dolegliwości prowadzi często do pogorszenia stanu odżywienia pacjenta i znacznego obniżenia jakości życia.