połogowe zapalenie macicy
Wskazanie

Połogowe zapalenie macicy (endometritis puerperalis) to stan zapalny macicy, który rozwija się w okresie połogu, zwykle w ciągu pierwszych 10 dni po porodzie. Najczęściej jest spowodowane zakażeniem bakteryjnym, które może szerzyć się wstępująco z pochwy i szyjki macicy, szczególnie po porodach zabiegowych, przedłużającym się porodzie, przedwczesnym pęknięciu błon płodowych lub cesarskim cięciu. Głównymi czynnikami ryzyka są również niepełne oczyszczenie jamy macicy z tkanek łożyska, przedłużający się poród oraz liczne badania wewnętrzne podczas porodu.

Objawy połogowego zapalenia macicy to przede wszystkim gorączka (powyżej 38°C), ból brzucha, tkliwość macicy przy badaniu, nieprzyjemnie pachnący odchód połogowy oraz podwyższone parametry zapalne w badaniach laboratoryjnych. W cięższych przypadkach może dojść do rozwoju posocznicy, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia matki.

W leczeniu połogowego zapalenia macicy kluczową rolę odgrywa antybiotykoterapia. Stosuje się terapię empiryczną szerokowidmową do czasu uzyskania wyników posiewu. W Polsce często wykorzystywane są preparaty takie jak: Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Metronidazol, Clindamycin (klindamycyna) oraz Gentamycin (gentamycyna). W ciężkich przypadkach stosuje się terapię skojarzoną kilkoma antybiotykami, obejmującą spektrum bakterii tlenowych i beztlenowych.

Największe trudności w leczeniu połogowego zapalenia macicy wiążą się z rosnącą antybiotykoopornością patogenów oraz z rozpoznaniem w przypadku subtelnych objawów. Opóźnione rozpoznanie może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zapalenie otrzewnej, ropnie miednicy mniejszej czy sepsa. Szczególnym wyzwaniem są przypadki zapalenia macicy wywołane przez wielolekooporne szczepy bakterii. Dodatkowo, u pacjentek po cięciu cesarskim istnieje ryzyko zakażenia rany pooperacyjnej, co komplikuje proces leczenia i wydłuża okres rekonwalescencji.