skurcz kanału porodowego
Wskazanie

Skurcz kanału porodowego, znany również jako dystocja czynnościowa, to zaburzenie fizjologicznego przebiegu porodu charakteryzujące się nieprawidłową czynnością skurczową mięśnia macicy. Może objawiać się przez nadmiernie silne, przedłużające się lub nieregularne skurcze, które utrudniają prawidłowe rozwieranie szyjki macicy i postęp porodu.

Skurcz kanału porodowego może wystąpić zarówno w pierwszym jak i drugim okresie porodu. Najczęstsze przyczyny obejmują: nieprawidłowe położenie płodu, dysproporcję między główką płodu a miednicą matki, nadmierny stres rodzącej, przedwczesne podanie oksytocyny lub nieprawidłowe dawkowanie leków naskurczowych.

W farmakoterapii skurczu kanału porodowego stosuje się leki tokolityczne, które rozluźniają mięsień macicy. Najczęściej używane preparaty w Polsce to: Fenoterol (Partusisten), Atosiban (Tractocile), Nifedypina (Cordafen, Adalat) oraz preparaty magnezowe (Magne B6, Magnezin). W przypadkach silnego bólu i napięcia można zastosować leki spazmolityczne jak No-Spa (drotaweryna) lub Papaverinum hydrochloricum.

Największą trudnością w leczeniu skurczu kanału porodowego jest właściwe zbilansowanie interwencji farmakologicznej – z jednej strony konieczne jest zmniejszenie nadmiernej czynności skurczowej, z drugiej strony całkowite zahamowanie skurczów może doprowadzić do zatrzymania postępu porodu. Dodatkowo, zbyt długotrwały skurcz kanału porodowego może prowadzić do niedotlenienia płodu, co wymaga stałego monitorowania jego czynności serca. W przypadkach nieustępującego skurczu kanału porodowego, który zagraża zdrowiu matki lub dziecka, może być konieczne zakończenie porodu drogą cięcia cesarskiego.