nadruchliwa dyskineza żółciowa
Wskazanie

Nadruchliwa dyskineza żółciowa, zwana również dysfunkcją zwieracza Oddiego, to zaburzenie czynnościowe dróg żółciowych, które objawia się nieprawidłowym napięciem mięśni zwieracza Oddiego, prowadzącym do utrudnionego odpływu żółci z przewodów żółciowych do dwunastnicy. Schorzenie to charakteryzuje się nawracającymi bólami w prawym podżebrzu, przypominającymi dolegliwości kamicy żółciowej, mimo braku złogów w badaniach obrazowych.

Rozpoznanie nadruchliwej dyskinezy żółciowej stanowi wyzwanie diagnostyczne, ponieważ wymaga wykluczenia innych przyczyn dolegliwości bólowych w nadbrzuszu. Podstawą diagnostyki są badania obrazowe (USG, MRCP), wykluczające kamicę żółciową, oraz testy czynnościowe oceniające przepływ żółci. W niektórych przypadkach stosuje się endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną (ERCP) z manometrią zwieracza Oddiego, która pozwala ocenić ciśnienie w drogach żółciowych.

W leczeniu farmakologicznym nadruchliwej dyskinezy żółciowej stosuje się leki rozkurczowe, działające na mięśnie gładkie dróg żółciowych. Najczęściej wykorzystywane preparaty to: Mebeweryna (Duspatalin), Drotaweryna (No-Spa), Alweryna (Meteospasmyl), Trimebutyna (Debridat) oraz Hyoscyna (Buscopan). W przypadkach opornych na leczenie farmakologiczne rozważa się leczenie zabiegowe – endoskopową sfinkterotomię zwieracza Oddiego.

Istotnym elementem terapii jest również modyfikacja diety. Zaleca się stosowanie diety lekkostrawnej, niskotłuszczowej, z ograniczeniem pokarmów wzdymających. Pacjenci powinni spożywać regularnie niewielkie posiłki i unikać alkoholu oraz ostrych przypraw, które mogą nasilać dolegliwości.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z nadruchliwą dyskinezą żółciową jest przewlekły charakter schorzenia oraz jego nawrotowy przebieg. Skuteczność farmakoterapii bywa ograniczona, a pacjenci często wymagają długotrwałego leczenia. Dodatkowym wyzwaniem jest właściwa kwalifikacja do leczenia zabiegowego, które niesie ze sobą ryzyko powikłań, takich jak ostre zapalenie trzustki. Istotnym problemem jest również częste współwystępowanie zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego, które mogą maskować lub nasilać objawy dyskinezy, utrudniając ustalenie właściwego rozpoznania i dobór optymalnego leczenia.