zapalenie przewodu żółciowego
Wskazanie

Zapalenie przewodu żółciowego (cholangitis) to poważne schorzenie, charakteryzujące się stanem zapalnym dróg żółciowych, najczęściej spowodowanym infekcją bakteryjną. Typowo rozwija się w wyniku niedrożności przewodów żółciowych, często wywołanej przez kamienie żółciowe, zwężenia lub nowotwory. Klasyczna triada objawów, znana jako triada Charcota, obejmuje gorączkę, żółtaczkę i ból w prawym górnym kwadrancie brzucha, choć pełna triada występuje tylko u około 50-70% pacjentów.

Leczenie zapalenia przewodu żółciowego opiera się na dwóch głównych filarach: antybiotykoterapii oraz przywróceniu drożności dróg żółciowych. W zakresie antybiotykoterapii stosuje się leki o szerokim spektrum działania, obejmującym bakterie jelitowe. W Polsce często wykorzystywane są takie preparaty jak: Tarcefoksym (cefoksytyna), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Invanz (ertapenem) czy Zyvoxid (linezolid) w przypadkach oporności na standardowe antybiotyki. W leczeniu skojarzonym stosuje się również Metronidazol, Cipronex (ciprofloksacyna) czy Amikacin (amikacyna).

Odbarczenie dróg żółciowych jest kluczowym elementem leczenia i może być realizowane poprzez endoskopową cholangiopankreatografię wsteczną (ECPW) z usunięciem kamieni lub założeniem stentu, przezskórny drenaż dróg żółciowych (PTCD) lub, w wybranych przypadkach, interwencję chirurgiczną. W profilaktyce nawrotów stosuje się leki rozszerzające drogi żółciowe, takie jak Duspatalin (mebeweryna) czy No-Spa (drotaweryna).

Największym wyzwaniem w leczeniu zapalenia przewodu żółciowego jest szybka diagnostyka i interwencja, gdyż opóźnienie leczenia znacząco zwiększa ryzyko powikłań, takich jak posocznica, ropnie wątroby czy niewydolność wielonarządowa. Dodatkowo, rosnąca oporność bakterii na antybiotyki komplikuje dobór skutecznej terapii. Problemem jest również leczenie pacjentów z nawracającymi epizodami zapalenia, szczególnie w przypadkach, gdy przyczyna niedrożności nie może być całkowicie usunięta, np. w przypadku nieoperacyjnych nowotworów. W takich sytuacjach czasem konieczne jest długotrwałe utrzymywanie stentów lub drenów, co wiąże się z ryzykiem dodatkowych infekcji i pogorszenia jakości życia pacjenta.