niepowikłane zakażenie tkanki miękkiej
Wskazanie

Niepowikłane zakażenia tkanek miękkich (nZTM) to infekcje skóry i tkanek podskórnych o łagodnym przebiegu, występujące najczęściej u pacjentów bez istotnych chorób współistniejących. Do tej grupy zaliczamy przede wszystkim zapalenie tkanki łącznej (cellulitis), róże, ropnie skórne, czyraki oraz zapalenie mieszków włosowych. Zakażenia te są najczęściej wywołane przez bakterie Gram-dodatnie, głównie Staphylococcus aureus oraz paciorkowce beta-hemolizujące grupy A (Streptococcus pyogenes).

W leczeniu niepowikłanych zakażeń tkanek miękkich stosuje się głównie antybiotykoterapię doustną. W przypadku zakażeń wywołanych przez metycylinowrażliwe szczepy S. aureus (MSSA) stosuje się kloksacylinę (Syntarpen) lub flukloksacylinę (Floxapen). Alternatywnie można stosować cefalosporyny I generacji, jak cefadroksyl (Duracef) lub cefaleksynę (Keflex). W przypadku alergii na antybiotyki beta-laktamowe zaleca się klindamycynę (Dalacin C, Klimicin) lub kotrimoksazol (Biseptol). Przy podejrzeniu MRSA stosuje się linezolid (Zyvoxid, Linezolid Kabi) lub kotrimoksazol.

Leczenie miejscowe obejmuje stosowanie maści z antybiotykami, takich jak mupirocyna (Bactroban), kwas fusydowy (Fucidin) czy bacytracyna z neomycyną (Neomycin). W przypadku ropni konieczne jest ich nacięcie i drenaż, co często pozwala uniknąć antybiotykoterapii ogólnoustrojowej. W cięższych przypadkach konieczne może być zastosowanie antybiotyków dożylnych, takich jak cefazolina (Tarfazolin), klindamycyna (Clindamycin MIP) czy amoksycylina z kwasem klawulanowym (Augmentin).

Największe trudności w leczeniu niepowikłanych zakażeń tkanek miękkich związane są z rosnącą opornością bakterii na antybiotyki, szczególnie w przypadku szczepów MRSA występujących w środowisku pozaszpitalnym (CA-MRSA). Problematyczne może być również rozróżnienie między niepowikłanym a powikłanym zakażeniem, szczególnie we wczesnej fazie choroby. Inne wyzwania to identyfikacja pacjentów wymagających pilnej interwencji chirurgicznej, określenie optymalnego czasu trwania antybiotykoterapii oraz edukacja pacjentów dotycząca prawidłowego stosowania leków i rozpoznawania objawów świadczących o progresji zakażenia.