niepowikłane zakażenie skóry
Wskazanie

Niepowikłane zakażenia skóry (SSSI – Skin and Skin Structure Infections) to częste schorzenia obejmujące infekcje skóry właściwej i tkanki podskórnej bez zajęcia głębszych struktur anatomicznych. Najczęściej wywołują je bakterie Gram-dodatnie, głównie Staphylococcus aureus i paciorkowce z grupy A. Klinicznie manifestują się jako cellulitis (zapalenie tkanki łącznej), czyraki, ropnie, róża lub liszajec.

W leczeniu niepowikłanych zakażeń skóry stosuje się głównie antybiotykoterapię. W przypadku infekcji o łagodnym przebiegu stosuje się doustne antybiotyki, takie jak: Duracef (cefadroksyl), Zinnat (cefuroksym), Taromentin, Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Dalacin (klindamycyna) czy Biseptol (kotrimoksazol). W cięższych przypadkach lub przy braku odpowiedzi na leczenie doustne, wdraża się antybiotyki dożylne jak Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Targocid (teikoplanina) czy Zyvoxid (linezolid).

Leczenie miejscowe obejmuje preparaty takie jak Octenisept, Betadine (powidon jodu) czy Argosulfan (sulfatiazol srebra). W przypadku ropni konieczne może być chirurgiczne nacięcie i drenaż zmiany. Niekiedy stosuje się także Mupirocynę (Mupirox, Bactroban) w postaci maści, szczególnie w przypadku zakażeń MRSA.

Największe trudności w leczeniu niepowikłanych zakażeń skóry związane są z rosnącą antybiotykoopornością patogenów, szczególnie szczepów MRSA (methicyllin-resistant Staphylococcus aureus). Problemem jest także odpowiednia diagnostyka różnicowa, gdyż objawy mogą przypominać inne dermatozy. Istotnym wyzwaniem bywa także ocena głębokości infekcji i potencjalnego ryzyka przejścia w zakażenie powikłane, które wymaga intensywniejszego leczenia. U pacjentów z cukrzycą, immunosupresją czy zaburzeniami krążenia obwodowego nawet pozornie proste zakażenia skóry mogą szybko się rozwijać i prowadzić do poważnych powikłań.