zapalenie błony śluzowej
Zapalenie błony śluzowej to reakcja zapalna tkanek wyścielających różne narządy ciała, które mają kontakt ze środowiskiem zewnętrznym. Proces ten obejmuje kompleks zmian histopatologicznych objawiających się zaczerwienieniem, obrzękiem, bólem oraz zaburzeniem funkcji narządu.
Etiologia zapalenia błony śluzowej jest różnorodna i obejmuje czynniki infekcyjne (bakterie, wirusy, grzyby), alergiczne, toksyczne, fizyczne (urazy, promieniowanie) oraz autoimmunologiczne. Najczęściej zajęte są błony śluzowe przewodu pokarmowego (zapalenie żołądka, jelit), układu oddechowego (zapalenie zatok, krtani), narządów moczowo-płciowych oraz jamy ustnej.
Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, badaniach endoskopowych umożliwiających wizualizację zmian, oraz badaniach histopatologicznych wycinków. W zależności od lokalizacji i przyczyny, leczenie może obejmować farmakoterapię (antybiotyki, leki przeciwzapalne, kortykosteroidy), modyfikację diety, eliminację czynnika wywołującego oraz wspomaganie regeneracji tkanek.
Przewlekłe zapalenie błony śluzowej może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zwłóknienia tkanek, zaburzeń wchłaniania, a w niektórych przypadkach zwiększa ryzyko rozwoju zmian nowotworowych. Szczególnie narażone są osoby z chorobami autoimmunologicznymi, niedoborami odporności oraz pacjenci poddawani chemio- lub radioterapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Alfadiol 1 mcg
Lek Alfadiol (alfakalcydol) w dawkach 0,25 oraz 1 mikrograma, stosowany w terapii, może wywoływać działania niepożądane głównie związane z hiperkalcemią, która jest podstawowym mechanizmem patogenetycznym większości objawów. Do najczęstszych powikłań należą zaburzenia neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, splątanie), zaburzenia rytmu serca, objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, zaparcia, nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej, wzmożone pragnienie, podrażnienie błon śluzowych, metaliczny posmak), a także bóle mięśni i kości. Hiperkalcemia może prowadzić do poważnych powikłań nerkowych, takich jak hiperkalciuria, nefrokalcynoza, zwapnienia ektopowe oraz zaburzenia czynności nerek, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Częstość występowania działań niepożądanych jest w większości przypadków nieznana, co podkreśla konieczność ostrożnego monitorowania pacjentów podczas terapii.
alfakalcydol, arytmia, biegunka, ból głowy, ból kostny, choroba nerek, choroba sercowo-naczyniowa, dysgeuzja, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kamica nerkowa, kapsułki miękkie, kontaktowe zapalenie skóry, kserostomia, mialgia, nadwrażliwość, nefrokalcynoza, niewydolność nerek, nudności, pokrzywka, poliuria, przedawkowanie leku, przewód pokarmowy, splątanie, świąd, wymioty, wysypka, zapalenie błony śluzowej, zapalenie spojówek, zaparcie, zawroty głowy, zwapnienie ektopowe - Leksykon substancji czynnych
Chlorek cetylopirydyniowy – Działania niepożądane
Chlorek cetylopirydyniowy, stosowany miejscowo w leczeniu infekcji jamy ustnej i gardła, wykazuje działanie przeciwbakteryjne i posiada relatywnie dobry profil bezpieczeństwa. Niemniej jednak, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, klasyfikowane według standardowej nomenklatury: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najczęstszych należą miejscowe reakcje skórne (rumień, świąd, wyprysk, pieczenie) występujące niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), a także rzadkie ciężkie reakcje skórne, takie jak wyprysk pęcherzowy lub pryszczowaty. Rzadko obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, bóle brzucha, biegunka), wymioty, metaliczny smak w ustach, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej oraz przemijające zaburzenia smaku. W zakresie układu nerwowego rzadko występują ból głowy, pieczenie lub suchość jamy ustnej oraz niedoczulica błony śluzowej. Reakcje anafilaktyczne i skurcz oskrzeli mają częstość nieznaną, ale stanowią poważne zagrożenie dla życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
chlorek cetylopirydyniowy, choroba układu oddechowego, ciężka reakcja skórna, duszność, działanie przeciwbakteryjne, fotosensytyzacja, niedoczulica, niewydolność nerek, POChP, podrażnienie błony śluzowej, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna miejscowa, rumień, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, wyprysk pęcherzowy, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie błony śluzowej - Leksykon substancji czynnych
Asparaginaza – Działania niepożądane
Asparaginaza, w tym preparat Crisantaspase Porton Biopharma zawierający 10 000 IU L-asparaginazy z Erwinia chrysanthemi, jest kluczowym enzymem w terapii ostrej białaczki limfoblastycznej. Terapia ta wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, głównie reakcji nadwrażliwości (pokrzywka, wstrząs anafilaktyczny) oraz zaburzeń krzepnięcia krwi, które mogą prowadzić do zakrzepicy i krwotoków. Zaburzenia te wynikają z obniżenia poziomów czynników krzepnięcia i inhibitorów (antytrombina III, białko C i S), hipofibrynogenemii oraz wydłużenia czasu protrombinowego i częściowej tromboplastyny. Działania niepożądane, choć często odwracalne, wymagają ścisłego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak stosowanie steroidów czy centralne cewniki żylne.
afazja, anafilaksja, antytrombina III, asparaginaza, białaczka limfoblastyczna, białkomocz, biegunka, centralny cewnik żylny, cukrzycowa kwasica ketonowa, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, duszność, encefalopatia, gorączka neutropeniczna, hepatomegalia, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertrójglicerydemia, hipoalbuminemia, hipofibrynogenemia, hipoproteinemia, jadłowstręt, kryzantaspaza, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość, napad drgawkowy, nefropatia moczanowa, nefrotoksyczność, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedowład, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, odczynowe zapalenie stawów, omam, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, pokrzywka, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przeciwciała przeciwlekowe, skurcz oskrzeli, śpiączka, stan splątania, stłuszczenie wątroby, trudności w połykaniu, układ krwiotwórczy, układ nerwowy, wstrząs anafilaktyczny, wtórna niedoczynność tarczycy, wymioty, zaburzenia krzepnięcia krwi, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepica naczyń krwionośnych, zapalenie błony śluzowej, zapalenie trzustki, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Methotrexat-Ebewe 100 mg/ml
Methotrexat-Ebewe (100 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) zawiera metotreksat, którego toksyczność i działania niepożądane są ściśle związane z dawką, drogą podania oraz czasem terapii. Ciężkie działania niepożądane mogą wystąpić nawet po małych dawkach i na każdym etapie leczenia, co wymaga regularnego monitorowania pacjenta, zwłaszcza parametrów hematologicznych, czynności wątroby i nerek. Najczęstsze działania niepożądane to małopłytkowość, leukopenia, bóle głowy, zawroty głowy, kaszel, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej), podwyższone enzymy wątrobowe, łysienie oraz zmęczenie. Wczesnym objawem toksyczności jest wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, a poważne powikłania hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość) pojawiają się zwykle w ciągu 4-14 dni od podania. W przypadku znacznego spadku liczby krwinek konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii.
chłoniak, enzymy wątrobowe, hiperbilirubinemia, hipogammaglobulinemia, klirens kreatyniny, krwawienie pęcherzykowe, krwotok skórny, leukoencefalopatia, leukopenia, marskość wątroby, martwica kości szczęki, metotreksat, mielopatia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niedowład połowiczy, niewydolność nerek, ostre rozdęcie okrężnicy, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, przewlekła leukoencefalopatia, rumień wielopostaciowy, sepsa, śródmiąższowe zapalenie płuc, stłuszczenie wątroby, wgłobienie mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia limfoproliferacyjne, zaburzenia spermatogenezy, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica siatkówki, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mózgu, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowych, zapalenie osierdzia, zapalenie otrzewnej, zapalenie pajęczynówki, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie przeciążeniowe, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Eltrombopag – Działania niepożądane
Eltrombopag, stosowany w dawkach 25 mg i 50 mg w leczeniu małopłytkowości immunologicznej, wykazuje dobrze scharakteryzowany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących łącznie ponad 700 pacjentów dorosłych i pediatrycznych. Najpoważniejsze działania niepożądane to hepatotoksyczność manifestująca się wzrostem aktywności aminotransferazy alaninowej (ALT) oraz ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, co wymaga regularnego monitorowania parametrów wątrobowych i oceny ryzyka zakrzepowego, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami predysponującymi. U dorosłych najczęściej obserwuje się nudności, biegunkę, ból pleców oraz podwyższenie ALT (≥10% pacjentów), natomiast u dzieci i młodzieży (1-17 lat) profil działań niepożądanych jest podobny, z dodatkowymi objawami infekcji górnych dróg oddechowych, bólem brzucha i dolegliwościami jamy ustnej, występującymi z częstością ≥3% w porównaniu do placebo.
aminotransferaza alaninowa, ból gardła, eltrombopag, enzymy wątrobowe, małopłytkowość immunologiczna, objawy gastroenterologiczne, parametry wątrobowe, płytki krwi, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, tabletka powlekana, toksyczne działanie na wątrobę, trombofilia nabyta, trombofilia wrodzona, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej, zapalenie nosogardła, zatorowość płucna, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Elmex 12,5 mg fluoru/g
Żel Elmex zawiera 12,5 mg fluoru na gram, w postaci aminofluorków (Olaflur i Dectaflur) oraz fluorku sodu, co wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych głównie miejscowych, dotyczących błony śluzowej jamy ustnej. Działania te obejmują bardzo rzadkie przypadki (<1/10 000) złuszczania nabłonka, powierzchownych nadżerek oraz owrzodzeń jamy ustnej. Częstość występowania podrażnień błony śluzowej, takich jak zapalenie, zaczerwienienie, pieczenie, zdrętwienie, obrzęk, świąd, zmiany smaku czy suchość, jest nieznana. Ponadto, mogą wystąpić nudności i wymioty, najczęściej po przypadkowym połknięciu preparatu. Bardzo rzadko (<1/10 000) obserwuje się reakcje nadwrażliwości o charakterze alergicznym, które mogą mieć przebieg miejscowy lub ogólnoustrojowy.
aminofluorek, działanie niepożądane, fluorek sodu, nadwrażliwość, nadżerka błony śluzowej, nudności i wymioty, obrzęk jamy ustnej, owrzodzenie jamy ustnej, pieczenie w jamie ustnej, podrażnienie błony śluzowej, profil bezpieczeństwa, reakcja alergiczna, stan zapalny, suchość jamy ustnej, świąd jamy ustnej, zaburzenia smaku, zaburzenie odżywiania, zaczerwienienie błony śluzowej, zakażenie miejscowe, zapalenie błony śluzowej, zapalenie dziąseł, zdrętwienie jamy ustnej, złuszczanie błony śluzowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Idarubicin Accord 10 mg/10 ml
Przedawkowanie idarubicyny chlorowodorku, dostępnej w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 1 mg/ml, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko ostrej kardiotoksyczności, która może wystąpić już w ciągu 24 godzin od podania. Objawia się ona zaburzeniami rytmu serca, obniżeniem frakcji wyrzutowej oraz ostrymi zespołami wieńcowymi, wymagając intensywnego monitorowania kardiologicznego (EKG, echokardiografia, markery uszkodzenia mięśnia sercowego) oraz natychmiastowego leczenia. W ciągu 1-2 tygodni po przedawkowaniu rozwija się ciężka mielotoksyczność manifestująca się neutropenią, trombocytopenią i anemią, co zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi oraz wdrożenie profilaktyki przeciwinfekcyjnej, terapii czynnikami wzrostu, preparatami krwiopochodnymi i antybiotykoterapii.
anemia, antracykliny, antybiotykoterapia, badanie EKG, czynniki wzrostu, echokardiografia, endoskopia, Idarubicin Accord, idarubicyna chlorowodorek, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, markery uszkodzenia mięśnia sercowego, mielotoksyczność, monitoring kardiologiczny, morfologia krwi, neutropenia, opóźniona niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, pancytopenia, perforacja, płynoterapia, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, roztwór do wstrzykiwań, smoliste stolce, terapia hemostatyczna, trombocytopenia, uszkodzenie błony śluzowej, wstrząs hipowolemiczny, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej, żywienie parenteralne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bronchosol (218 mg + 0,989 mg)/ 5 ml
Bronchosol w formie syropu zawiera 218,0 mg wyciągu gęstego z ziela tymianku (Thymus vulgaris L. lub Thymus zygis L.) i korzenia pierwiosnka (Primula veris L. lub Primula elatior L.) w proporcji 7,6:1 oraz 0,989 mg tymolu na 5 ml preparatu. Wyciąg ten, uzyskany wodnym ekstraktem o stosunku 3:1, wykazuje działanie wykrztuśne, co czyni lek przydatnym w leczeniu kaszlu produktywnego oraz stanów utrudnionego odkrztuszania związanych z nieżytami górnych dróg oddechowych. Syrop jest wskazany dla dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 4. roku życia, natomiast nie zaleca się jego stosowania u dzieci młodszych ze względu na brak odpowiednich danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. W składzie preparatu znajduje się także sacharoza (do 845 mg/ml) oraz etanol w stężeniu nie przekraczającym 0,5% m/m, co należy uwzględnić u pacjentów z przeciwwskazaniami do tych substancji.
drogi oddechowe, etanol, kaszel mokry, korzeń pierwiosnka, leczenie kaszlu, nieżyt górnych dróg oddechowych, odkrztuszanie wydzieliny, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, sacharoza, substancja pomocnicza, syrop wykrztuśny, tymol, utrudnione odkrztuszanie, wyciąg z tymianku, zaleganie wydzieliny, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Emoxen 500 mg + 20 mg
Preparat Emoxen zawiera naproksen (500 mg) oraz ezomeprazol (20 mg), które działają synergistycznie, łącząc efekt przeciwzapalny z ochroną błony śluzowej przewodu pokarmowego. Przedkliniczne badania bezpieczeństwa obu substancji wykazały brak istotnych interakcji farmakologicznych, farmakokinetycznych czy toksykologicznych między nimi. Naproksen, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny, wykazuje działania niepożądane związane z zahamowaniem syntezy prostaglandyn, takie jak podrażnienie błony śluzowej żołądka i jelit oraz nefrotoksyczność. W modelach zwierzęcych podawanie naproksenu w trzecim trymestrze ciąży powodowało trudności porodowe, co jest typowe dla tej klasy leków ze względu na wpływ na syntezę prostaglandyn.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, działanie przeciwzapalne, działanie rakotwórcze, ezomeprazol, genotoksyczność, hipergastrynemia, hiperplazja komórek ECL, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakologiczna, komórki enterochromaffinopodobne, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, podrażnienie przewodu pokarmowego, rakowiak, synteza prostaglandyn, toksyczność wielokrotnego podania, toksykologia, trymestr ciąży, uszkodzenie nerek, wydzielanie kwasu solnego, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Methotrexat-Ebewe 10 mg/ml
Przedawkowanie metotreksatu, najczęściej po podaniu doustnym, wynika z błędnego przyjęcia dawki tygodniowej w ciągu jednego dnia lub codziennego stosowania zamiast raz w tygodniu. Objawy toksyczności obejmują głównie hematologiczne (leukocytopenia, małopłytkowość, niedokrwistość, pancytopenia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna) oraz żołądkowo-jelitowe (zapalenie błon śluzowych, owrzodzenia, nudności, wymioty, krwawienia). Po podaniu dokanałowym dominują objawy neurotoksyczne, takie jak ból głowy, napady drgawek, kurcze mięśni, ostra toksyczna encefalopatia, a w ciężkich przypadkach wgłobienie mózgu. Możliwe są także powikłania systemowe, w tym posocznica, wstrząs septyczny i niewydolność nerek. Warto podkreślić, że toksyczność może ujawnić się z opóźnieniem, a nawet bezobjawowo, co zwiększa ryzyko zgonu.
alkalizacja moczu, ciśnienie śródczaszkowe, drenaż płynu mózgowo-rdzeniowego, encefalopatia toksyczna, folinian wapnia, hemodializa wysokoprzepływowa, hemoperfuzja, kwas foliowy, leukocytopenia, leukoworyna, małopłytkowość, metotreksat dokanałowy, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność nerek, owrzodzenie błony śluzowej, pancytopenia, perfuzja komorowo-przedsionkowa, posocznica, wgłobienie mózgu, wstrząs septyczny, zapalenie błony śluzowej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sunitinib Zentiva 37,5 mg
Przedawkowanie sunitynibu, leku przeciwnowotworowego o długim okresie półtrwania, stanowi poważny stan kliniczny bez dostępnej swoistej odtrutki. Postępowanie terapeutyczne opiera się na standardowych metodach wspomagających, w tym eliminacji niewchłoniętej substancji czynnej z przewodu pokarmowego (wywołanie wymiotów do 1 godziny od przyjęcia dawki lub płukanie żołądka w warunkach szpitalnych). Kluczowe jest podtrzymanie funkcji życiowych oraz leczenie objawowe, a także ścisłe monitorowanie parametrów życiowych, laboratoryjnych (morfologia krwi, elektrolity, glukoza, enzymy wątrobowe, funkcje nerek) oraz kardiologicznych (EKG, monitorowanie holterowskie). Objawy przedawkowania obejmują nasilenie znanych działań niepożądanych, takich jak nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, neutropenia, małopłytkowość, ciężkie zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemia/hiperglikemia, silne nudności, wymioty, biegunka, uszkodzenie wątroby, zespół ręka-stopa, astenia oraz ostra niewydolność nerek.
białkomocz, enzymy wątrobowe, hiperglikemia, hipoglikemia, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, monitorowanie holterowskie, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niewydolność lewej komory, odtrutka, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, środki wspomagające, sunitynib, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wywoływanie wymiotów, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Submena
Produkt leczniczy Submena zawiera fentanyl, silny opioid, którego stosowanie wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko przedawkowania, uzależnienia oraz depresji oddechowej. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest ustabilizowanie długotrwałej terapii opioidami, a pacjentów należy dokładnie poinstruować o prawidłowym stosowaniu leku oraz ryzyku związanym z nadużywaniem. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z wywiadem zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych, chorobami psychicznymi, palaczy tytoniu oraz osoby starsze, u których obserwuje się zmniejszony klirens fentanylu i zwiększoną wrażliwość na lek. Monitorowanie obejmuje ocenę zachowań poszukujących lek oraz kontrolę jednoczesnego stosowania innych opioidów i leków psychoaktywnych, zwłaszcza benzodiazepin, ze względu na ryzyko sedacji i depresji oddechowej.
bradyarytmia, bradykardia, depresja oddechowa, fentanyl, guz mózgu, hiperalgezja wywołana opioidami, hiperkapnia, hiperrefleksja, hipertermia, hipowolemia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, miastenia gravis, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, ośrodkowy bezdech senny, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, substancja psychoaktywna, tachykardia, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie błony śluzowej, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Kwas 5-aminosalicylowy – Wskazania do stosowania
Kwas 5-aminosalicylowy (5-ASA, mesalazyna) jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu nieswoistych chorób zapalnych jelit, zwłaszcza wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (WZJG) oraz choroby Leśniowskiego-Crohna z zajęciem okrężnicy. W terapii WZJG 5-ASA stosuje się zarówno w fazie zaostrzenia, jak i w profilaktyce nawrotów, wykazując skuteczność w indukcji remisji oraz terapii podtrzymującej. Preparat Salofalk dostępny jest w formie czopków doodbytniczych oraz tabletek dojelitowych, każda o dawce 500 mg, co pozwala na dostosowanie leczenia do lokalizacji zmian zapalnych – czopki są preferowane przy zajęciu odbytnicy i lewej okrężnicy, natomiast tabletki dojelitowe uwalniają substancję czynną w dalszych odcinkach jelita grubego. W przypadku rozległego zajęcia jelita grubego możliwe jest łączne stosowanie obu form, co zwiększa ekspozycję błony śluzowej na lek i poprawia efektywność terapii.
absorpcja ogólnoustrojowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, cyklooksygenaza, cytokina prozapalna, czopek doodbytniczy, indukcja remisji, kwas 5-aminosalicylowy, lipooksygenaza, mesalazyna, nawrót choroby, nieswoista choroba zapalna jelit, otoczka dojelitowa, powikłanie choroby, przepuszczalność jelitowa, przewód pokarmowy, rak jelita grubego, remisja, remisja kliniczna, tabletka dojelitowa, terapia podtrzymująca, wolne rodniki tlenowe, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaostrzenie choroby, zapalenie błony śluzowej, zmiana chorobowa