osteoporoza pomenopauzalna

Osteoporoza pomenopauzalna to przewlekła choroba układu kostnego występująca u kobiet po menopauzie, charakteryzująca się zmniejszeniem gęstości mineralnej kości (BMD) oraz zaburzeniem mikroarchitektury tkanki kostnej. Jest najczęstszą postacią osteoporozy, dotykającą około 30% kobiet po menopauzie.

Główną przyczyną osteoporozy pomenopauzalnej jest niedobór estrogenów, który prowadzi do zaburzenia równowagi między procesami resorpcji i tworzenia kości, z przewagą procesów resorpcyjnych. Skutkuje to przyspieszonym ubytkiem masy kostnej, sięgającym nawet 3-5% rocznie w pierwszych 5 latach po menopauzie, w porównaniu do fizjologicznego ubytku 0,3-0,5% rocznie.

Diagnostyka osteoporozy pomenopauzalnej opiera się na badaniu densytometrycznym (DXA) szyjki kości udowej i/lub kręgosłupa lędźwiowego. Zgodnie z kryteriami WHO, osteoporozę rozpoznaje się przy wartości T-score ≤ -2,5 SD. Istotną rolę odgrywa również ocena czynników ryzyka złamań przy pomocy narzędzia FRAX oraz diagnostyka różnicowa wykluczająca wtórne przyczyny osteoporozy.

Leczenie osteoporozy pomenopauzalnej obejmuje modyfikację stylu życia (aktywność fizyczna, odpowiednia podaż wapnia i witaminy D), farmakoterapię lekami antyresorpcyjnymi (bisfosfoniany, denosumab) lub anabolicznymi (teryparatyd, romosozumab) oraz zapobieganie upadkom. Hormonalna terapia zastępcza (HTZ) jest skuteczna w zapobieganiu osteoporozie, jednak jej stosowanie ograniczają potencjalne działania niepożądane.

Głównym powikłaniem osteoporozy pomenopauzalnej są złamania niskoenergetyczne, szczególnie kręgów, bliższego końca kości udowej oraz dalszego końca kości promieniowej. Złamania te zwiększają chorobowość i śmiertelność, a także istotnie obniżają jakość życia pacjentek i generują znaczne koszty dla systemu ochrony zdrowia.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl