epizod manii
Epizod manii to okres patologicznie podwyższonego nastroju, energii i aktywności, stanowiący kluczowy element choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD). Charakteryzuje się nasilonym poczuciem euforii lub drażliwością, zmniejszoną potrzebą snu, wzmożoną aktywnością psychoruchową, przyspieszoną mową (logorea), gonitwą myśli oraz podwyższoną samooceną, często z urojeniami wielkościowymi.
Zgodnie z kryteriami diagnostycznymi, epizod manii powinien trwać co najmniej tydzień (lub krócej, jeśli konieczna była hospitalizacja) i powodować znaczące zaburzenie funkcjonowania społecznego lub zawodowego. W obrazie klinicznym często występuje również zwiększona impulsywność, rozhamowanie, nadmierne wydatki, ryzykowne zachowania seksualne oraz pochopne decyzje biznesowe i finansowe.
W leczeniu epizodu manii stosuje się przede wszystkim leki normotymiczne (lit, walproiniany, karbamazepina), leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji oraz benzodiazepiny. W przypadkach opornych na farmakoterapię lub w stanach zagrażających zdrowiu i życiu pacjenta rozważa się elektrowstrząsy. Odpowiednie rozpoznanie i leczenie epizodów manii ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania destrukcyjnym konsekwencjom społecznym i zdrowotnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olanzapine Aurovitas 15 mg
Olanzapine Aurovitas to preparat zawierający olanzapinę, dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg, przeznaczony wyłącznie dla dorosłych pacjentów. Lek znajduje zastosowanie przede wszystkim w leczeniu schizofrenii, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej u pacjentów wykazujących dobrą odpowiedź na leczenie. Ponadto, olanzapina jest wskazana w chorobie afektywnej dwubiegunowej do terapii epizodów manii o nasileniu średnim do ciężkiego oraz w profilaktyce nawrotów u pacjentów, którzy pozytywnie zareagowali na leczenie w fazie maniakalnej. Tabletki charakteryzują się różną wielkością i oznaczeniami („C” oraz numery od 51 do 54), co ułatwia dobór dawki adekwatnej do stanu klinicznego pacjenta. Warto zwrócić uwagę na obecność aspartamu w dawkach od 0,50 mg (tabletki 5 mg) do 2,00 mg (tabletki 20 mg), co może mieć znaczenie u wybranych grup pacjentów.
aspartam, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba psychiczna, ciężki epizod manii, dysfagia, działanie niepożądane, epizod maniakalny, epizod manii, leczenie podtrzymujące, objawy maniakalne, odpowiedź terapeutyczna, olanzapina, ostra faza choroby, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Lamitrin 25 mg
Lamitrin (lamotrygina) jest lekiem przeciwpadaczkowym o szerokim spektrum działania, dostępnym w tabletkach o dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, zawierających odpowiednio 23,5 mg, 46,9 mg i 93,9 mg laktozy. Wskazania do stosowania różnią się w zależności od wieku i charakterystyki klinicznej pacjenta. U dorosłych i młodzieży powyżej 13. roku życia Lamitrin jest stosowany zarówno w monoterapii, jak i terapii skojarzonej napadów częściowych, uogólnionych oraz w zespole Lennoxa-Gastauta. U dzieci w wieku 2-12 lat lek jest wskazany w leczeniu skojarzonym napadów częściowych, toniczno-klonicznych, zespołu Lennoxa-Gastauta oraz w monoterapii typowych napadów nieświadomości. W zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych typu I u dorosłych Lamitrin pełni rolę profilaktyczną w zapobieganiu epizodom depresji, nie jest natomiast wskazany do doraźnego leczenia ostrych epizodów manii czy depresji.
działanie niepożądane, epizod depresji, epizod manii, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad częściowy, napad nieświadomości, napad toniczno-kloniczny, napad uogólniony, napady częściowe i uogólnione, nietolerancja laktozy, padaczka, stabilizator nastroju, terapia skojarzona, wysypka skórna, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia afektywne dwubiegunowe typu I, zespół Lennoxa-Gastauta - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kwetaplex 100 mg
Kwetiapina, substancja czynna leku Kwetaplex, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepin, oksazepin i tiazepin (ATC: N05AH04), charakteryzującym się unikalnym profilem farmakodynamicznym. Mechanizm działania obejmuje antagonizm receptorów serotoninowych 5HT₂ oraz dopaminowych D₁ i D₂, z przewagą powinowactwa do 5HT₂, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku objawów pozapiramidowych. Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują również powinowactwo do receptorów histaminowych, α1- i α2-adrenergicznych oraz muskarynowych (norkwetiapina), co może wpływać na profil działań niepożądanych. Norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter noradrenaliny (NET) i działa jako częściowy agonista receptorów 5HT1A, co może tłumaczyć jej działanie przeciwdepresyjne. W badaniach przedklinicznych kwetiapina wykazuje selektywne działanie w układzie limbicznym, minimalne wywoływanie objawów dystonii oraz brak rozwoju nadwrażliwości receptorów dopaminowych D₂.
agonista receptora, choroba afektywna dwubiegunowa, diwalproeks, dystonia, działanie przeciwdepresyjne, efekt antycholinergiczny, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, katalepsja, kwas walproinowy, kwetiapina, leczenie skojarzone, lek antycholinergiczny, lek stabilizujący nastrój, neuron dopaminergiczny, nietypowy lek przeciwpsychotyczny, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, receptor adrenergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, schizofrenia, skala MADRS, skala YMRS, transporter noradrenaliny, układ limbiczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dulxetenon
Duloksetyna (Dulxetenon) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią choroby afektywnej dwubiegunowej, epizodami manii oraz napadami padaczkowymi. U pacjentów z ryzykiem jaskry z wąskim kątem należy monitorować objawy rozszerzenia źrenic (mydriaza). Duloksetyna może powodować wzrost ciśnienia tętniczego, w tym nadciśnienie tętnicze, szczególnie u pacjentów z istniejącym nadciśnieniem, co wymaga regularnego monitorowania ciśnienia, zwłaszcza w pierwszym miesiącu terapii. U pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min (ciężkie zaburzenia czynności nerek) stosowanie jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone stężenie leku w osoczu. Istotne jest także ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, takich jak SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany czy inhibitory MAO, objawiającego się m.in. pobudzeniem, hipertermią, zaburzeniami koordynacji i nudnościami.
akatyzja, antagonista dopaminy, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie tętnicze, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duloksetyna, duże zaburzenie depresyjne, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, epizod manii, hepatocyt, hiperrefleksja, hipertermia, hiponatremia, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem, klirens kreatyniny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, marskość wątroby, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neuropatia cukrzycowa, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obwodowa neuropatia cukrzycowa, plamica, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, uszkodzenie wątroby, wybroczyna, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zaburzenie seksualne, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zolafren 15 mg
Olanzapina w postaci tabletek powlekanych Zolafren dostępna jest w dawkach 15 mg i 20 mg, z zawartością laktozy odpowiednio 106,38 mg i 141,84 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Lek jest wskazany do leczenia schizofrenii u dorosłych, zarówno w fazie początkowej, jak i w długotrwałym leczeniu podtrzymującym u pacjentów, którzy wykazali pozytywną odpowiedź na terapię. Zolafren skutecznie stabilizuje objawy psychotyczne, takie jak urojenia, halucynacje, zaburzenia myślenia i wycofanie społeczne, co uzasadnia jego stosowanie w celu redukcji nasilenia symptomów i zapobiegania nawrotom choroby.
aktywność psychoruchowa, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod manii, laktoza jednowodna, leczenie podtrzymujące, nietolerancja laktozy, objawy maniakalne, objawy psychotyczne, objawy wytwórcze, olanzapina, podwyższony nastrój, profilaktyka nawrotów, przyspieszony tok myślenia, schizofrenia, tabletka powlekana, urojenia i halucynacje, wycofanie społeczne, zaburzenia myślenia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Anzorin 10 mg
Lek Anzorin zawierający 10 mg olanzapiny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej jest wskazany do leczenia schizofrenii oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u dorosłych. W schizofrenii preparat stosuje się zarówno w fazie początkowej, jak i w terapii podtrzymującej, szczególnie u pacjentów wykazujących dobrą odpowiedź na leczenie. W chorobie afektywnej dwubiegunowej Anzorin jest stosowany w leczeniu średnio nasilonych i ciężkich epizodów manii oraz w profilaktyce nawrotów u pacjentów, którzy dobrze reagowali na olanzapinę podczas epizodu maniakalnego. Wskazania obejmują potwierdzone rozpoznania schizofrenii z objawami psychotycznymi oraz epizody maniakalne o nasileniu średnim do ciężkiego.
aspartam, choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, epizod maniakalny, epizod manii, farmakoterapia, interwencja farmakologiczna, leczenie podtrzymujące, objawy psychotyczne, odpowiedź terapeutyczna, olanzapina, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olanzapin Krka 10 mg
Olanzapin Krka, zawierający olanzapinę w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu schizofrenii u dorosłych, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej. Lek wykazuje skuteczność w utrzymaniu stabilności klinicznej u pacjentów, którzy dobrze zareagowali na początkowe leczenie. Ponadto, olanzapina znajduje zastosowanie w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych, szczególnie w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii oraz w profilaktyce nawrotów u pacjentów z wcześniejszą dobrą odpowiedzią na terapię. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, a kontynuacja leczenia podtrzymującego opiera się na dawce skutecznej w fazie ostrej.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zolaxa Rapid 5 mg
Olanzapina w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Zolaxa Rapid) dostępna jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg i przeznaczona jest do stosowania u dorosłych pacjentów z rozpoznaniem schizofrenii oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. W schizofrenii lek jest wskazany zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej, szczególnie u pacjentów, którzy dobrze zareagowali na leczenie początkowe. W zaburzeniach dwubiegunowych olanzapina stosowana jest w leczeniu epizodów manii o nasileniu średnim do ciężkiego oraz w profilaktyce nawrotów u pacjentów z dobrą odpowiedzią terapeutyczną na lek.
adherencja do leczenia, aspartam, choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, epizod manii, olanzapina, pobudzenie psychoruchowe, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, substancja pomocnicza, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia podtrzymująca, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie myślenia, zaburzenie psychiatryczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg
Olanzapina Aurobindo w dawce 7,5 mg w formie tabletek powlekanych powinna być dawkowana indywidualnie, zgodnie z aktualnym stanem klinicznym pacjenta oraz wskazaniem terapeutycznym. W leczeniu schizofrenii zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę. Zakres dawkowania mieści się w przedziale 5-20 mg/dobę, a modyfikacje dawki nie powinny być dokonywane częściej niż co 24 godziny, co pozwala na minimalizację działań niepożądanych i optymalne dostosowanie terapii.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka pojedyncza, działanie niepożądane, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, farmakokinetyka olanzapiny, monoterapia, objawy afektywne, objawy odstawienne, olanzapina, Olanzapina Aurobindo, schizofrenia, stan kliniczny pacjenta, tabletka powlekana, terapia skojarzona, wywiad medyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olzapin 20 mg
Olanzapina, należąca do grupy leków przeciwpsychotycznych klasy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepiny (kod ATC: N05A H03), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwpsychotycznego, przeciwmaniakalnego oraz stabilizującego nastrój. Charakteryzuje się wysokim powinowactwem (Ki <100 nM) do receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), alfa1-adrenergicznych oraz histaminowych (H1). Badania elektrofizjologiczne potwierdzają selektywne hamowanie neuronów dopaminergicznych w układzie mezolimbicznym (A10) przy minimalnym wpływie na drogi prążkowia (A9), co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną z ograniczonym ryzykiem działań niepożądanych motorycznych. W badaniach obrazowych (PET, SPECT) wykazano większe wysycenie receptorów 5HT2A niż D2 po podaniu dawki 10 mg, co podkreśla unikalny profil farmakodynamiczny olanzapiny.
cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod manii, epizod mieszany, haloperydol, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, lit, neuron dopaminergiczny, objawy depresyjne, objawy pozytywne i negatywne, olanzapina, pozytronowa tomografia emisyjna, prolaktyna, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, remisja objawów manii, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, stabilizator nastroju, terapia skojarzona, tomografia emisyjna pojedynczego fotonu, triglicerydy, układ mezolimbiczny, walproinian, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ryspolit 1 mg/ml
Rysperydon, substancja czynna leku Ryspolit, jest antagonistą receptorów serotoninergicznych 5-HT2 i dopaminergicznych D2, z dodatkowym powinowactwem do receptorów alfa-1- i alfa-2-adrenergicznych oraz histaminergicznych H1, bez działania na receptory cholinergiczne. Jego unikatowy profil farmakodynamiczny pozwala na skuteczne leczenie schizofrenii, epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I, behawioralnych i psychologicznych objawów demencji (BPSD) oraz zaburzeń zachowania u dzieci. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność rysperydonu w dawkach od 1 do 6 mg/dobę w schizofrenii (ocena w skalach BPRS i PANSS), w epizodach maniakalnych (YMRS) oraz w dawkach 0,5-4 mg/dobę w leczeniu BPSD (BEHAVE-AD, CMAI). U dzieci z zaburzeniami zachowania stosowano dawki 0,02-0,06 mg/kg/dobę, wykazując poprawę w podskali Conduct Problem skali N-CBRF po 6 tygodniach terapii.
agresja, antagonista monoaminergiczny, BPSD, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Alzheimera, działania pozapiramidowe, epizod manii, lek antypsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny, otępienie, otępienie naczyniowe, pobudzenie, psychoza, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor serotoninergiczny, rysperydon, schizofrenia, skala BEHAVE-AD, skala BPRS, skala CMAI, skala MMSE, skala N-CBRF, skala PANSS, skala YMRS, zaburzenia zachowania, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe typu I - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – ABILIUM
Podczas terapii arypiprazolem poprawa kliniczna może nastąpić w ciągu kilku dni do kilku tygodni, co wymaga ścisłej obserwacji pod kątem skuteczności leczenia oraz działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z wysokim ryzykiem zachowań samobójczych, chorobami układu sercowo-naczyniowego (w tym zawałem mięśnia sercowego, chorobą niedokrwienną serca, niewydolnością serca, zaburzeniami przewodzenia i chorobą naczyń mózgowych), a także na osoby predysponowane do niedociśnienia i nadciśnienia tętniczego. Konieczne jest monitorowanie ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE) oraz wydłużenia odstępu QT, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami rytmu serca. W trakcie leczenia mogą wystąpić objawy pozapiramidowe, takie jak akatyzja, parkinsonizm czy późne dyskinezy, które wymagają dostosowania dawki lub odstawienia leku. Należy również mieć na uwadze rzadkie, ale potencjalnie śmiertelne powikłanie – Złośliwy Zespół Neuroleptyczny (NMS), objawiający się m.in. hipertermią, sztywnością mięśni i niestabilnością układu autonomicznego.
akatyzja, arypiprazol, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba układu sercowo-naczyniowego, dysfagia, dyskineza, epizod manii, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, incydent naczyniowo-mózgowy, kwasica ketonowa, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niewydolność serca, parkinsonizm, psychoza związana z demencją, śpiączka hiperosmotyczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachłystowe zapalenie płuc, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolaxa 20 mg
Olanzapina w postaci tabletek powlekanych Zolaxa, dostępna w dawkach 15 mg i 20 mg, stosowana jest w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej (ChAD) oraz w profilaktyce nawrotów ChAD. Dawkowanie początkowe wynosi 10 mg/dobę dla schizofrenii oraz profilaktyki nawrotów, natomiast w monoterapii epizodu manii zaleca się 15 mg/dobę, a w terapii skojarzonej 10 mg/dobę. Dawka dobowa może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg, dostosowując ją do indywidualnej odpowiedzi klinicznej pacjenta, przy czym zwiększenie dawki nie powinno następować częściej niż co 24 godziny. Lek można podawać niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie schematu terapeutycznego.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olanzapine Bluefish 15 mg
Olanzapine Bluefish to preparat zawierający olanzapinę, dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 15 mg, przeznaczony do stosowania u dorosłych pacjentów z schizofrenią oraz chorobą afektywną dwubiegunową. W leczeniu schizofrenii lek wykazuje skuteczność zarówno w fazie początkowej, jak i w terapii długoterminowej, szczególnie w leczeniu podtrzymującym, zapobiegając nawrotom choroby. W chorobie afektywnej dwubiegunowej olanzapina jest wskazana do terapii średnio nasilonych i ciężkich epizodów maniakalnych oraz profilaktyki nawrotów maniakalnych i depresyjnych u pacjentów z dobrą odpowiedzią na leczenie.
aspartam, choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, epizod depresyjny, epizod maniakalny, epizod manii, laktoza jednowodna, leczenie podtrzymujące, nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych, nietolerancja składników, olanzapina, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Duloxetine Medical Valley
Duloksetyna wymaga szczegółowej oceny ryzyka i monitorowania ze względu na potencjalne poważne działania niepożądane. Przeciwwskazania względne obejmują epizody manii, chorobę afektywną dwubiegunową oraz napady padaczkowe, ze względu na ryzyko indukcji epizodów maniakalnych. Istotnym zagrożeniem jest zwiększone ryzyko zachowań samobójczych, szczególnie u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz u osób z historią myśli lub prób samobójczych. Zaleca się ścisłe monitorowanie w początkowej fazie terapii i po zmianie dawki, a także edukację pacjentów i opiekunów. Potencjalnie zagrażające życiu powikłania to zespół serotoninowy i złośliwy zespół neuroleptyczny, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych lub neuroleptyków. Objawy obejmują zmiany stanu psychicznego, niestabilność układu autonomicznego, zaburzenia nerwowo-mięśniowe oraz objawy żołądkowo-jelitowe. Akatyzja i niepokój psychoruchowy mogą pojawić się w pierwszych tygodniach leczenia i wymagają ostrożności przy zwiększaniu dawki.
akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duloksetyna, epizod manii, hemodializa, hiponatremia, IMAO, jaskra z wąskim kątem, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, marskość wątroby, mydriaza, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neuropatia cukrzycowa, niedobór sacharazy-izomaltazy, niepokój psychoruchowy, nietolerancja fruktozy, przełom nadciśnieniowy, ryzyko samobójcze, SIADH, SNRI, SSRI, uszkodzenie wątroby, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie depresyjne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aribit
Aripiprazol, dostępny pod nazwą handlową Aribit, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobami psychicznymi, układu sercowo-naczyniowego oraz u osób z ryzykiem wydłużenia odstępu QT. Poprawa kliniczna może nastąpić dopiero po kilku dniach lub tygodniach terapii, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Istotne jest monitorowanie ryzyka samobójstw, szczególnie na początku leczenia lub po zmianie dawki. U pacjentów z czynnikami ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (VTE) należy wdrożyć odpowiednie środki zapobiegawcze. W trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane takie jak dyskinezy, akatyzja, parkinsonizm, a także rzadkie przypadki Złośliwego Zespołu Neuroleptycznego (NMS) i napadów drgawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku z psychozą związaną z chorobą Alzheimera, u których odnotowano zwiększone ryzyko zgonu (3,5% vs 1,7% placebo) oraz powikłań układu krążenia i mózgowego.
ADHD, akatyzja, arypiprazol, brak laktazy, choroba Alzheimera, choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, dysfagia, epizod manii, fosfokinaza kreatynowa, gruczolak przysadki, hiperglikemia, kwasica ketonowa, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, objaw pozapiramidowy, ostra niewydolność nerek, parkinsonizm, patologiczne uzależnienie od hazardu, późna dyskineza, psychoza związana z demencją, rabdomioliza, schizofrenia, śpiączka hiperosmotyczna, wielomocz, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie tarczycy, zachłystowe zapalenie płuc, zawał serca, zespół nadpobudliwości psychoruchowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olanzapine +pharma 10 mg
Lek Olanzapine +pharma, zawierający olanzapinę w dawkach 5 mg i 10 mg w formie tabletek, jest wskazany do leczenia schizofrenii oraz choroby afektywnej dwubiegunowej u dorosłych pacjentów. W terapii schizofrenii może być stosowany zarówno w fazie ostrej, jak i w leczeniu podtrzymującym, szczególnie u pacjentów wykazujących dobrą odpowiedź na leczenie początkowe. W chorobie afektywnej dwubiegunowej olanzapina jest skuteczna w leczeniu epizodów manii o nasileniu średnim do ciężkiego oraz w profilaktyce nawrotów maniakalnych i depresyjnych u pacjentów, którzy dobrze reagowali na terapię w fazie ostrej. Tabletki 5 mg posiadają rowek umożliwiający podział dawki, co pozwala na indywidualne dostosowanie leczenia.
choroba afektywna dwubiegunowa, działanie niepożądane, epizod depresyjny, epizod maniakalny, epizod manii, laktoza jednowodna, napęd psychoruchowy, nietolerancja laktozy, odpowiedź terapeutyczna, olanzapina, profilaktyka nawrotów, przyspieszony tok myślenia, psychiatra, psychoza, rowek dzielący, schizofrenia, terapia podtrzymująca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zylena 10 mg
Olanzapina, zawarta w preparacie Zylena w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, jest wskazana do leczenia schizofrenii oraz choroby afektywnej dwubiegunowej. W terapii schizofrenii lek może być stosowany zarówno w fazie początkowej, jak i w leczeniu podtrzymującym u dorosłych pacjentów, u których uzyskano dobrą odpowiedź na leczenie. W chorobie afektywnej dwubiegunowej Zylena jest skuteczna w leczeniu epizodów manii o nasileniu od średniego do ciężkiego oraz w profilaktyce nawrotów u pacjentów, którzy dobrze zareagowali na leczenie podczas manii.
aktywność psychoruchowa, aspartam, choroba afektywna dwubiegunowa, dawkowanie leku, dysfagia, epizod manii, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpsychotyczny, nawrót choroby afektywnej dwubiegunowej, objawy maniakalne, olanzapina, podwyższony nastrój, schizofrenia, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia długoterminowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Olanzapine Aurovitas, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg w postaci niepowlekanych tabletek, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym wskazanym wyłącznie dla dorosłych pacjentów. Główne zastosowanie obejmuje leczenie schizofrenii zarówno w fazie ostrej, jak i terapii podtrzymującej, gdzie kontynuacja leczenia u pacjentów z dobrą odpowiedzią kliniczną jest kluczowa dla stabilizacji stanu psychicznego i zapobiegania nawrotom. W chorobie afektywnej dwubiegunowej olanzapina jest stosowana w leczeniu epizodów manii o nasileniu średnim do ciężkiego oraz profilaktycznie w celu zapobiegania nawrotom epizodów maniakalnych i depresyjnych. Tabletki zawierają laktozę jednowodną (90,50 mg w dawce 5 mg i 181,00 mg w dawce 10 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
aktywność psychoruchowa, choroba afektywna dwubiegunowa, działanie niepożądane, epizod afektywny, epizod maniakalny, epizod manii, gonitwa myśli, laktoza jednowodna, nawrót choroby afektywnej dwubiegunowej, nietolerancja laktozy, objawy maniakalne, objawy psychotyczne, olanzapina, ostra faza schizofrenii, schizofrenia, terapia podtrzymująca, terapia profilaktyczna, zachowania impulsywne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolafren 15 mg
Dawkowanie olanzapiny (Zolafren) powinno być indywidualnie dostosowane do wskazania klinicznego, stanu pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. W leczeniu schizofrenii zaleca się dawkę początkową 10 mg/dobę, natomiast w epizodzie manii dawka początkowa wynosi 15 mg/dobę w monoterapii lub 10 mg/dobę w terapii skojarzonej. W profilaktyce nawrotów choroby afektywnej dwubiegunowej dawka początkowa to 10 mg/dobę, z kontynuacją dawki stosowanej w leczeniu epizodu manii. Dawka dobowa może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg, przy czym zwiększanie dawki powinno odbywać się ostrożnie, nie częściej niż co 24 godziny, po ponownej ocenie stanu klinicznego. Tabletki powlekane dostępne są w dawkach 15 mg i 20 mg, zawierają laktozę jednowodną (odpowiednio 106,38 mg i 141,84 mg), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawka początkowa, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, epizod depresji, epizod manii, epizod mieszany, laktoza jednowodna, leczenie manii, leczenie schizofrenii, monoterapia, nawrót choroby, nietolerancja laktozy, objawy afektywne, objawy odstawienne, ocena stanu klinicznego, olanzapina, schizofrenia, stan kliniczny pacjenta, tabletka powlekana, terapia skojarzona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olanzapina Stada 10 mg
Olanzapina Stada, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, jest atypowym neuroleptykiem stosowanym głównie w leczeniu schizofrenii oraz choroby afektywnej dwubiegunowej u dorosłych. W schizofrenii lek jest wskazany zarówno w fazie ostrej, jak i w leczeniu podtrzymującym, szczególnie u pacjentów wykazujących dobrą odpowiedź na terapię. W chorobie afektywnej dwubiegunowej olanzapina znajduje zastosowanie w leczeniu średnio nasilonych i ciężkich epizodów manii oraz w profilaktyce nawrotów u pacjentów, którzy dobrze zareagowali na leczenie w fazie maniakalnej. Tabletki zawierają substancję czynną olanzapinę (5 mg lub 10 mg) oraz substancje pomocnicze, takie jak laktoza bezwodna (116,6 mg w tabletce 5 mg i 233,2 mg w tabletce 10 mg) oraz lecytyna sojowa (0,128 mg i 0,256 mg odpowiednio), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych składników.
atypowy neuroleptyk, choroba afektywna dwubiegunowa, działanie niepożądane, epizod afektywny, epizod manii, gonitwa myśli, laktoza bezwodna, lecytyna sojowa, leczenie długoterminowe, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpsychotyczny, napęd psychoruchowy, objawy maniakalne, objawy psychotyczne, odpowiedź terapeutyczna, olanzapina, ostra psychoza, podwyższony nastrój, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, stabilizacja stanu psychicznego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Deprexolet 30 mg
Lek Deprexolet zawiera mianserynę chlorowodorek w dawkach 10 mg lub 30 mg w formie tabletek powlekanych i posiada istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na mianserynę lub substancje pomocnicze, a także u osób przyjmujących jednocześnie inhibitory monoaminooksydazy (MAO) – konieczne jest zachowanie co najmniej 2-tygodniowego okresu karencji po zakończeniu terapii inhibitorami MAO przed rozpoczęciem leczenia mianseryną. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów w stanie pobudzenia maniakalnego oraz u osób z ciężkim uszkodzeniem wątroby, ze względu na ryzyko nasilenia objawów maniakalnych oraz kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. W przypadku umiarkowanych zaburzeń funkcji wątroby zaleca się ostrożność i ewentualne stosowanie zredukowanych dawek pod kontrolą parametrów wątrobowych.
agranulocytoza, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężkie uszkodzenie wątroby, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, dysfagia, epizod manii, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, lek normotymiczny, mianseryna chlorowodorek, morfologia krwi, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, objaw maniakalny, parametr wątrobowy, pobudzenie maniakalne, reakcja nadwrażliwości, tabletka powlekana, terapia przeciwdepresyjna, umiarkowane zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bonogren SR 300 mg
Bonogren SR (kwetiapina w postaci fumaranu) w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu stosuje się w różnych wskazaniach psychiatrycznych z dostosowaniem dawkowania do stanu klinicznego pacjenta. W schizofrenii i epizodach manii w chorobie dwubiegunowej dawka początkowa wynosi 300 mg pierwszego dnia, zwiększana do 600 mg drugiego dnia, z zalecaną dawką dobową 600 mg i maksymalną 800 mg, podawaną co najmniej godzinę przed posiłkiem. W ciężkich epizodach depresyjnych w chorobie dwubiegunowej dawka rozpoczyna się od 50 mg i stopniowo wzrasta do 300 mg na dobę, podawana przed snem, z możliwością zwiększenia do 600 mg w uzasadnionych przypadkach. W profilaktyce nawrotów choroby dwubiegunowej dawka wynosi 300-600 mg na dobę, maksymalnie 800 mg, również podawana przed snem. W leczeniu ciężkich epizodów depresyjnych w MDD dawka początkowa to 50 mg, zwiększana do 150 mg, z maksymalną dawką 300 mg, podawana przed snem. U osób w podeszłym wieku dawki są niższe, rozpoczynając od 50 mg/dobę z powolnym zwiększaniem o 50 mg, a u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby również zaleca się ostrożne dawkowanie zaczynające się od 50 mg/dobę.
Bonogren SR, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa, ciężki epizod depresyjny, ciężkie zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwdepresyjne, epizod depresyjny, epizod manii, fumaran, klirens kwetiapiny, kwetiapina, lek przeciwdepresyjny, MDD, monoterapia, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia wspomagająca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ranofren 10 mg
Olanzapina, substancja czynna preparatu Ranofren 10 mg, jest atypowym neuroleptykiem stosowanym w leczeniu schizofrenii oraz choroby afektywnej dwubiegunowej u dorosłych pacjentów. W schizofrenii lek ten kontroluje objawy pozytywne (omamy, urojenia, zaburzenia myślenia) oraz negatywne (wycofanie społeczne, spłycenie afektu, zubożenie mowy), a także stabilizuje stan psychiczny, co umożliwia utrzymanie remisji i zapobieganie nawrotom. W chorobie afektywnej dwubiegunowej Ranofren 10 mg jest wskazany w leczeniu średnio nasilonych i ciężkich epizodów manii oraz w profilaktyce nawrotów u pacjentów, którzy dobrze zareagowali na leczenie w fazie maniakalnej. Preparat dostępny jest w formie tabletek zawierających 10 mg olanzapiny, z dodatkiem 150,79 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
atypowy neuroleptyk, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, epizod manii, faza maniakalna, laktoza jednowodna, leczenie podtrzymujące, nawrót choroby, nietolerancja laktozy, objawy negatywne, objawy psychotyczne, objawy wytwórcze, olanzapina, omam, ostra faza schizofrenii, profilaktyka nawrotów, psychiatra, Ranofren, remisja, schizofrenia, spłycenie afektu, tabletka, urojenie, wycofanie społeczne, zaburzenie myślenia, zaburzenie psychiczne, zubożenie mowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olpinat 5 mg
Olpinat, zawierający 5 mg olanzapiny w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia schizofrenii u dorosłych, zarówno w fazie początkowej, jak i w terapii długoterminowej podtrzymującej. Lek ten umożliwia utrzymanie poprawy klinicznej i zapobiega nawrotom objawów psychotycznych u pacjentów wykazujących dobrą odpowiedź na leczenie. Ponadto, Olpinat znajduje zastosowanie w terapii zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, szczególnie w leczeniu epizodów manii o nasileniu średnim i ciężkim oraz w profilaktyce nawrotów manii i depresji u pacjentów, którzy dobrze reagowali na olanzapinę w trakcie epizodu maniakalnego.
alergia na soję, choroba afektywna dwubiegunowa, epizod depresji, epizod manii, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpsychotyczny, nawrót choroby afektywnej dwubiegunowej, nietolerancja laktozy, objawy maniakalne, objawy psychotyczne, olanzapina, podwyższony nastrój, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, wzmożona aktywność psychoruchowa, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia myślenia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dulofor
Duloksetyna, stosowana w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń lękowych uogólnionych, bólu w obwodowej neuropatii cukrzycowej oraz wysiłkowego nietrzymania moczu, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Przeciwwskazania obejmują epizody manii, napady padaczkowe oraz niekontrolowane nadciśnienie tętnicze. U pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami serca konieczne jest regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w pierwszym miesiącu terapii. Duloksetyna może powodować mydriazę, co stanowi ryzyko u osób z jaskrą z wąskim kątem. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lek jest przeciwwskazany ze względu na zwiększone stężenie w osoczu. Istotnym zagrożeniem jest zespół serotoninowy, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, IMAO, tryptany, buprenorfina), objawiający się zmianami stanu psychicznego, niestabilnością układu autonomicznego, zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi i objawami żołądkowo-jelitowymi.
akatyzja, antagonista dopaminy, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duże zaburzenie depresyjne, epizod manii, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra z wąskim kątem, krwotok poporodowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, mydriaza, myśl samobójcza, napad padaczkowy, neuropatia cukrzycowa, neuroprzekaźnictwo serotoninergiczne, nietolerancja galaktozy, obwodowa neuropatia cukrzycowa, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, wysiłkowe nietrzymanie moczu, zaburzenie czynności seksualnych, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zapalenie wątroby, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Olanzapina Viatris 5 mg
Olanzapina Viatris to preparat zawierający olanzapinę w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii. Lek jest wskazany głównie w leczeniu schizofrenii oraz choroby afektywnej dwubiegunowej, zarówno w fazie ostrej, jak i w terapii podtrzymującej. W chorobie afektywnej dwubiegunowej olanzapina jest stosowana w leczeniu epizodów manii o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego oraz w profilaktyce nawrotów maniakalnych i depresyjnych. Preparat przeznaczony jest wyłącznie dla pacjentów dorosłych (≥18 lat), a jego skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały potwierdzone w populacji pediatrycznej.
aspartam, choroba afektywna dwubiegunowa, dysfagia, działanie niepożądane, epizod manii, fenyloketonuria, interakcja lekowa, kryteria diagnostyczne, monitorowanie leczenia, olanzapina, ostra faza choroby, pacjent dorosły, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, substancja czynna, tabletka ODT, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia podtrzymująca, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dulxetenon
Duloksetyna (Dulxetenon) wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z historią epizodów manii, chorobą afektywną dwubiegunową, napadami padaczkowymi oraz u osób z ryzykiem jaskry z wąskim kątem ze względu na ryzyko mydriazy. Lek może powodować wzrost ciśnienia tętniczego, w tym przełom nadciśnieniowy, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami serca, co wymaga systematycznej kontroli ciśnienia, zwłaszcza w pierwszym miesiącu terapii. Duloksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u osób z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym. Istotne jest także monitorowanie ryzyka zespołu serotoninowego podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami serotoninergicznymi lub inhibitorami monoaminooksydazy. W przypadku utrzymującego się nadciśnienia należy rozważyć zmniejszenie dawki lub odstawienie leku.
akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duże zaburzenie depresyjne, dziurawiec zwyczajny, epizod manii, hiponatremia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem, klirens kreatyniny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, marskość wątroby, mechanizm noradrenergiczny, mydriaza, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neuropatia cukrzycowa, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, przełom nadciśnieniowy, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe uogólnione, zapalenie wątroby, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olanzapine Bluefish 10 mg
Olanzapina Bluefish, dostępna w tabletkach ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 5 mg, 10 mg i 15 mg, wykazuje szerokie spektrum działania farmakodynamicznego, obejmujące efekt przeciwpsychotyczny, przeciwmaniakalny oraz stabilizujący nastrój. Mechanizm działania opiera się na wysokim powinowactwie (Ki <100 nM) do receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), adrenergicznych (α1) oraz histaminowych (H1). Olanzapina selektywnie redukuje aktywność neuronów dopaminergicznych w układzie mezolimbicznym (A10), co tłumaczy niskie ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych przy zachowaniu skuteczności przeciwpsychotycznej. W badaniach klinicznych u ponad 2900 pacjentów ze schizofrenią wykazano istotną redukcję objawów pozytywnych i negatywnych, a także przewagę olanzapiny nad haloperydolem w poprawie nastroju (średnia zmiana w Skali Depresji Montgomery-Asberg: -6,0 vs -3,1; p=0,001).
cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, diazepiny, działania pozapiramidowe, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwmaniakalne, działanie przeciwpsychotyczne, epizod manii, epizod mieszany, lek psycholeptyczny, lit, monoterapia, objawy depresyjne, olanzapina, prolaktyna, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, remisja depresji, remisja manii, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, stabilizacja nastroju, terapia skojarzona, triglicerydy, walproinian sodu, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie schizoafektywne