chłoniak
Chłoniak to grupa nowotworów złośliwych układu limfatycznego, które rozwijają się z limfocytów B, T lub komórek NK. Choroba może zajmować węzły chłonne, śledzionę, grasicę oraz inne narządy limfatyczne, a także może szerzyć się do narządów pozalimfatycznych.
Wyróżnia się dwie główne kategorie chłoniaków: ziarnicze (chłoniak Hodgkina) oraz nieziarnicze (NHL – non-Hodgkin lymphoma). Klasyfikacja WHO dzieli chłoniaki na ponad 80 podtypów, różniących się biologią, obrazem klinicznym, rokowaniem i odpowiedzią na leczenie.
Objawy chłoniaka mogą obejmować powiększenie węzłów chłonnych, gorączkę, nocne poty, utratę masy ciała, zmęczenie oraz świąd skóry. Diagnostyka opiera się na badaniu histopatologicznym wyciętego węzła chłonnego lub biopsji zajętego narządu, badaniach immunohistochemicznych, cytogenetycznych i molekularnych.
Leczenie chłoniaków jest zindywidualizowane i zależy od podtypu histologicznego, stopnia zaawansowania, czynników rokowniczych oraz stanu ogólnego pacjenta. Może obejmować chemioterapię, immunoterapię, terapie celowane, radioterapię, przeszczepienie szpiku kostnego lub kombinację tych metod.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dermitopic
Dermitopic 0,03% maść zawiera takrolimus jednowodny w dawce 0,3 mg/g i jest inhibitorem kalcyneuryny stosowanym miejscowo w terapii atopowego zapalenia skóry (AZS). Ze względu na ryzyko zwiększonej absorpcji i potencjalnych działań niepożądanych, stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania środków ostrożności, w tym unikania ekspozycji na promieniowanie UV (słońce, solarium, terapia PUVA) oraz stosowania ochrony przeciwsłonecznej. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z podejrzeniem zmian nowotworowych skóry, wadami bariery skórnej (np. zespół Nethertona, rybia łuska blaszkowata), u osób z upośledzeniem odporności oraz u pacjentów leczonych immunosupresyjnie. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci, zwłaszcza poniżej 2 lat, oraz przy długotrwałym stosowaniu na rozległe zmiany skórne, z zaleceniem regularnej kontroli lekarskiej i oceny konieczności kontynuacji terapii po 12 miesiącach.
atopowe zapalenie skóry, chłoniak, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, herpes simplex, inhibitor kalcyneuryny, leczenie UVB, lek immunosupresyjny, limfadenopatia, mononukleoza zakaźna, niewydolność wątroby, nowotwór złośliwy skóry, opatrunek okluzyjny, opryszczka wargowa, opryszczka zwykła, powiększenie węzłów chłonnych, promieniowanie ultrafioletowe, PUVA, ropne zgorzelinowe zapalenie skóry, rybia łuska blaszkowata, takrolimus jednowodny, wrodzone upośledzenie odporności, wyprysk, wyprysk opryszczkowy, wysiew ospopodobny Kaposiego, zapalenie mieszków włosowych, zespół Nethertona, zmiana przednowotworowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Methotrexat-Ebewe 100 mg/ml
Methotrexat-Ebewe (100 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji) zawiera metotreksat, którego toksyczność i działania niepożądane są ściśle związane z dawką, drogą podania oraz czasem terapii. Ciężkie działania niepożądane mogą wystąpić nawet po małych dawkach i na każdym etapie leczenia, co wymaga regularnego monitorowania pacjenta, zwłaszcza parametrów hematologicznych, czynności wątroby i nerek. Najczęstsze działania niepożądane to małopłytkowość, leukopenia, bóle głowy, zawroty głowy, kaszel, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej), podwyższone enzymy wątrobowe, łysienie oraz zmęczenie. Wczesnym objawem toksyczności jest wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, a poważne powikłania hematologiczne (leukopenia, małopłytkowość) pojawiają się zwykle w ciągu 4-14 dni od podania. W przypadku znacznego spadku liczby krwinek konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii.
chłoniak, enzymy wątrobowe, hiperbilirubinemia, hipogammaglobulinemia, klirens kreatyniny, krwawienie pęcherzykowe, krwotok skórny, leukoencefalopatia, leukopenia, marskość wątroby, martwica kości szczęki, metotreksat, mielopatia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość megaloblastyczna, niedowład połowiczy, niewydolność nerek, ostre rozdęcie okrężnicy, owrzodzenie jamy ustnej, owrzodzenie żołądka, przewlekła leukoencefalopatia, rumień wielopostaciowy, sepsa, śródmiąższowe zapalenie płuc, stłuszczenie wątroby, wgłobienie mózgu, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia limfoproliferacyjne, zaburzenia spermatogenezy, zahamowanie szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne, zakrzepica siatkówki, zapalenie błony śluzowej, zapalenie mózgu, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowych, zapalenie osierdzia, zapalenie otrzewnej, zapalenie pajęczynówki, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie przeciążeniowe, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lenalidomide Grindeks 2,5 mg
Lenalidomid, stosowany w terapii szpiczaka mnogiego, zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które różnią się w zależności od wskazania i schematu leczenia. Do najpoważniejszych należą infekcje (np. zapalenie płuc u 10,6% pacjentów w badaniu IFM 2005-02, zakażenie płuc u 9,4% w CALGB 100104), ciężka mielosupresja (neutropenia 4. stopnia, gorączka neutropeniczna u 6,0% w schemacie MPR+R, trombocytopenia 3./4. stopnia) oraz powikłania zakrzepowo-zatorowe (żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, zatorowość płucna u 3,6% pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza). Niewydolność nerek, w tym ostra, występuje u 6,3% pacjentów leczonych lenalidomidem z deksametazonem (Rd i Rd18). Profil hematologiczny wykazuje częstość neutropenii od 42,2% do 83,3%, trombocytopenii 21,5-72,3%, niedokrwistości 28,7-70,7% oraz leukopenii 22,8-38,8%. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują biegunkę (22,8-54,5%), zaparcia (17,4-56,1%) i nudności (19,6%). Reakcje skórne, takie jak wysypka (16,2-31,7%) i świąd (25,4%), oraz objawy ogólne, w tym zmęczenie (18,1-43,9%) i gorączka (16,8-27,0%), są również powszechne.
alergiczne zapalenie skóry, astenia, bezsenność, biegunka, chłoniak, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, gorączka, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, leukopenia, mielosupresja, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nowotwór hematologiczny, nudności, obrzęk obwodowy, skurcz mięśni, świąd, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wysypka, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie płuc, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zmęczenie, zmniejszony apetyt, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neupogen 600 mcg/ml (30 mln j.m./0,5 ml)
Neupogen, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF), powinien być stosowany wyłącznie we współpracy ze specjalistycznym ośrodkiem onkologicznym lub hematologicznym z odpowiednim zapleczem diagnostycznym i doświadczeniem w monitorowaniu hematopoetycznych komórek progenitorowych. Standardowa dawka w terapii po chemioterapii cytotoksycznej wynosi 5 μg/kg mc./dobę, podawana podskórnie lub w infuzji dożylnej, rozpoczynając nie wcześniej niż 24 godziny po zakończeniu chemioterapii. Leczenie kontynuuje się do przeminięcia nadiru granulocytów obojętnochłonnych i powrotu ich liczby do normy, co może trwać do 14 dni (w leczeniu guzów litych, chłoniaków, białaczki limfatycznej) lub do 38 dni (w ostrej białaczce szpikowej). W przypadku przeszczepienia szpiku dawka początkowa wynosi 10 μg/kg mc./dobę, z dalszym dostosowaniem dawki na podstawie ANC (bezwzględnej liczby granulocytów obojętnochłonnych). Mobilizacja obwodowych komórek progenitorowych krwi (PBPC) wymaga podawania Neupogenu w dawce 10 μg/kg mc./dobę przez 5-7 dni (monoterapia) lub 5 μg/kg mc./dobę po chemioterapii mielosupresyjnej, z odpowiednim harmonogramem leukaferezy.
bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, białaczka limfatyczna, chemioterapia cytotoksyczna, chemioterapia mielosupresyjna, chłoniak, ciężka przewlekła neutropenia, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, guz lity, hematopoetyczne komórki progenitorowe, infuzja dożylna, infuzja podskórna, komórki CD34+, leczenie hematologiczne, leczenie mieloablacyjne, leukafereza, nadir granulocytów obojętnochłonnych, neutropenia cykliczna, neutropenia idiopatyczna, neutropenia wrodzona, ostra białaczka szpikowa, przeszczep allogeniczny, przeszczep szpiku kostnego, wstrzyknięcie podskórne, zakażenie HIV