monoaminooksydaza
Monoaminooksydaza (MAO) to kluczowy enzym metabolizujący monoaminy, występujący w dwóch izoformach: MAO-A i MAO-B. Enzym ten znajduje się głównie w mitochondriach komórek i odpowiada za oksydacyjną deaminację neuroprzekaźników monoaminowych, takich jak serotonina, dopamina, noradrenalina oraz adrenalina.
MAO-A metabolizuje przede wszystkim serotoninę, noradrenalinę i adrenalinę, podczas gdy MAO-B preferuje fenyloetyloaminę i benzylaminę. Dopamina jest substratem dla obu izoform enzymu. Dystrybucja tkankowa MAO również wykazuje zróżnicowanie – MAO-A dominuje w wątrobie, przewodzie pokarmowym i łożysku, natomiast MAO-B jest główną izoformą w mózgu i płytkach krwi.
Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) stanowią ważną grupę leków w farmakoterapii depresji i choroby Parkinsona. Nieselektywne IMAO (np. fenelzyna, tranylcypromina) blokują obie izoformy enzymu, podczas gdy selektywne inhibitory (np. moklobemid dla MAO-A, selegilina dla MAO-B) wykazują większą specyficzność. Stosowanie IMAO, szczególnie nieselektywnych, wymaga przestrzegania ograniczeń dietetycznych ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego po spożyciu pokarmów bogatych w tyraminę.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bupropion Neuraxpharm 150 mg
Bupropion Neuraxpharm (chlorowodorek bupropionu 150 mg) jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy innych leków przeciwdepresyjnych (kod ATC: N06AX12), działającym głównie poprzez selektywne hamowanie neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na wychwyt serotoniny i bez hamowania monoaminooksydazy. Skuteczność bupropionu w leczeniu ciężkiego epizodu depresji (MDD) potwierdzono w licznych badaniach klinicznych obejmujących 1155 pacjentów stosujących tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu oraz 1868 pacjentów przyjmujących tabletki o przedłużonym uwalnianiu. Dawkowanie w badaniach wynosiło od 150 do 450 mg/dobę, a w jednym z kluczowych badań wykazano statystycznie istotną poprawę w skali MADRS oraz wyższe wskaźniki odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. W badaniu zapobiegania nawrotom depresji, stosowanie bupropionu w dawce 300 mg/dobę przez 44 tygodnie wykazało istotną przewagę nad placebo (64% vs 48% skuteczności, p<0,05), potwierdzając jego wartość w terapii podtrzymującej.
chlorowodorek bupropionu, ciężki epizod depresji, major depressive disorder, metoda LOCF, monoaminooksydaza, nawrót depresji, odcinek QT, odcinek QTcF, ośrodkowy układ nerwowy, przekaźnictwo monoaminergiczne, remisja depresji, skala MADRS, skala Montgomery-Åsberg, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, terapia podtrzymująca, układ dopaminergiczny, układ noradrenergiczny, wada odpływu lewokomorowego, wada przegrody międzykomorowej, wrodzona wada serca, wychwyt zwrotny amin katecholowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlafaxine Aurovitas 37,5 mg
Venlafaxine Aurovitas, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym działaniem na wychwyt dopaminy. Lek charakteryzuje się brakiem powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych i α1-adrenergicznych, co ogranicza działania niepożądane typowe dla innych przeciwdepresantów. Wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych. Skuteczność w leczeniu dużej depresji potwierdzono w badaniach klinicznych z dawkami od 75 do 225 mg/dobę, a także w długoterminowych badaniach zapobiegających nawrotom przy dawkach 100-200 mg/dobę. Ponadto, lek wykazuje skuteczność w terapii uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego, z dawkami terapeutycznymi w zakresie 37,5-225 mg/dobę.
agorafobia, arytmia komorowa, badanie kontrolowane placebo, badanie z podwójnie ślepą próbą, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, duże zaburzenie depresyjne, działanie antycholinergiczne, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, mechanizm przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawracające zaburzenie depresyjne, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt serotoniny i noradrenaliny, wychwyt zwrotny dopaminy, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Trymigan 12,5 mg
Almotryptan, agonista receptorów 5-HT1 stosowany w preparacie Trymigan 12,5 mg, wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne z lekami serotoninergicznymi, zwłaszcza inhibitorami MAO, SSRI oraz SNRI, co może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się zmianami stanu psychicznego, niestabilnością układu autonomicznego i zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi. Farmakokinetyczne badania wykazały, że wielokrotne podawanie werapamilu (substrat CYP3A4) zwiększa Cmax i AUC almotryptanu o około 20%, jednak zmiana ta nie jest klinicznie istotna i nie wymaga modyfikacji dawkowania. Propranolol nie wpływa istotnie na farmakokinetykę almotryptanu. Badania in vitro potwierdzają brak wpływu almotryptanu na metabolizm leków przez enzymy cytochromu P450 oraz monoaminooksydazy MAO-A i MAO-B.
agonista receptora 5-HT1, betabloker, bloker kanału wapniowego, cytochrom P450, efekt naczyniozwężający, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, mikrosom wątrobowy, monoaminooksydaza, monoaminooksydaza typu A, monoaminooksydaza typu B, propranolol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, substrat CYP3A4, tryptan, werapamil, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Dopamina – Przedawkowanie
Dopamina w preparatach Dopaminum hydrochloricum WZF dostępna jest w stężeniach 1% (10 mg/ml) oraz 4% (40 mg/ml) i charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym, co wymaga precyzyjnego dawkowania. Przedawkowanie prowadzi do nadmiernej stymulacji receptorów adrenergicznych, skutkującej gwałtownym wzrostem ciśnienia tętniczego (nadciśnienie tętnicze), tachyarytmiami oraz obwodowymi zaburzeniami krążenia (bladość skóry, ochłodzenie kończyn). Mechanizmy patofizjologiczne obejmują skurcz naczyń obwodowych przez nadmierną aktywację receptorów α-adrenergicznych oraz przyspieszenie czynności serca przez stymulację receptorów β-adrenergicznych. Ze względu na krótki okres półtrwania dopaminy i jej szybki metabolizm przez monoaminooksydazę (MAO), objawy przedawkowania są odwracalne po modyfikacji dawkowania.
antagonista receptorów α-adrenergicznych, arytmia serca, dopaminum hydrochloricum, elektrokardiografia, fentolamina, indeks terapeutyczny, monoaminooksydaza, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania, parametry hemodynamiczne, powikłania sercowo-naczyniowe, receptory adrenergiczne, receptory α-adrenergiczne, receptory β-adrenergiczne, skurcz naczyń, tachyarytmia, wychwyt zwrotny neuroprzekaźników, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia perfuzji, zakończenia nerwowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Moreme 300 mg
Bupropion, substancja czynna leku MOREME, jest selektywnym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na wychwyt serotoniny i bez hamowania monoaminooksydazy. Dostępny jest w postaci tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawkach 150 mg i 300 mg. Jego działanie przeciwdepresyjne zostało potwierdzone w licznych badaniach klinicznych u pacjentów z ciężkim epizodem depresji (MDD). W badaniach europejskich (dawki do 300 mg/dobę) wykazano statystyczną przewagę nad placebo w poprawie wyniku skali MADRS, a w badaniach amerykańskich (300-450 mg/dobę) potwierdzono znaczące korzyści w 2 z 4 badań. W badaniu u osób starszych nie osiągnięto istotnej przewagi nad placebo w pierwszorzędowym parametrze, jednak analizy drugorzędowe były statystycznie istotne. Ponadto, bupropion w dawce 300 mg/dobę wykazał skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji, z 64% skutecznością w porównaniu do 48% dla placebo w 44-tygodniowym okresie obserwacji.
amina katecholowa, bupropion, ciężki epizod depresyjny, ekspozycja prenatalna, inhibitor wychwytu zwrotnego amin katecholowych, lek przeciwdepresyjny, mechanizm noradrenergiczny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, noradrenalina i dopamina, odcinek QTcF, skala MADRS, skala Montgomery-Åsberg, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wada odpływu lewokomorowego, wada przegrody międzykomorowej, wrodzona wada układu sercowo-naczyniowego, wychwyt zwrotny indoloamin - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vicks Antigrip Max (1000 mg + 16 mg + 4 mg)/sasz.
Produkt leczniczy Vicks AntiGrip Max zawiera trzy substancje czynne o odmiennych profilach farmakokinetycznych: paracetamol (1000 mg), fenylefrynę (16 mg) oraz chlorfenaminę (4 mg). Paracetamol charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (75-85%), szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie w surowicy po 0,5-2 godzinach) oraz niskim wiązaniem z białkami osocza (10%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie (90-95%) z kinetyką liniową do dawki 2 g, po przekroczeniu której aktywowane są szlaki prowadzące do hepatotoksycznych metabolitów. Okres półtrwania wynosi 1-4 godziny, z wydłużeniem u pacjentów z niewydolnością wątroby, przedawkowaniem, osób starszych i dzieci. Fenylefryna cechuje się niską biodostępnością (38%) i szybkim, nieregularnym wchłanianiem, metabolizowana jest głównie przez monoaminooksydazę w jelicie cienkim i wątrobie, z okresem półtrwania 2-3 godziny. Chlorfenamina wykazuje biodostępność 25-45%, maksymalne stężenie po 2-3 godzinach, silny efekt pierwszego przejścia wątrobowego oraz długi okres półtrwania 14-25 godzin, co wpływa na dłuższe utrzymywanie się efektów farmakologicznych i potencjalnych działań niepożądanych.
białka osocza, biodostępność, chlorfenamina, cysteina, dystrybucja leku, działanie niepożądane, efekt farmakologiczny, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, fenylefryna, glutation, hepatotoksyczność, kinetyka liniowa, kompartment organizmu, kwas glukuronowy, maleinian, monoaminooksydaza, nefrotoksyczność, niewydolność wątroby, okres półtrwania, paracetamol, płyn ustrojowy, przewód pokarmowy, siarczan, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, substancja czynna, toksyczność wątrobowa, wodorowinian - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bupropion Neuraxpharm 300 mg
Bupropion Neuraxpharm, zawierający 300 mg chlorowodorku bupropionu (260,40 mg bupropionu), jest lekiem przeciwdepresyjnym z grupy innych leków przeciwdepresyjnych (ATC: N06AX12), działającym poprzez selektywne hamowanie neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na serotoninę i bez hamowania monoaminooksydazy. Skuteczność bupropionu w leczeniu ciężkiego epizodu depresji (MDD) potwierdzono w licznych badaniach klinicznych, obejmujących 1155 pacjentów stosujących tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu (dawki do 300 mg/dobę w UE i do 450 mg/dobę w USA) oraz 1868 pacjentów stosujących tabletki o przedłużonym uwalnianiu. W badaniach tych wykazano statystycznie istotną poprawę w skali MADRS, wyższe wskaźniki odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo, a także skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji (64% skuteczności vs 48% placebo w 44-tygodniowym okresie przy dawce 300 mg/dobę). Nie zaobserwowano klinicznie istotnego wpływu na odcinek QTcF przy dawce 450 mg/dobę.
aminy katecholowe, analiza LOCF, chlorowodorek bupropionu, ciężki epizod depresji, dopamina, ekspozycja płodu, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, noradrenalina, odcinek QTcF, odpowiedź na leczenie, pierwszorzędowy parametr oceny, remisja choroby, serotonina, skala MADRS, skala Montgomery-Åsberg, Slone Epidemiology Centre, stężenie stacjonarne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, układ noradrenergiczny, wada odpływu lewokomorowego, wada przegrody międzykomorowej, wada układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg
Wenlafaksyna, klasyfikowana pod kodem ATC N06AX16, jest lekiem przeciwdepresyjnym o wielokierunkowym mechanizmie działania, polegającym na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz słabym hamowaniu wychwytu dopaminy. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobne właściwości farmakodynamiczne, co przekłada się na spójny efekt kliniczny. Wenlafaksyna charakteryzuje się korzystnym profilem receptorowym, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych typowych dla klasycznych leków przeciwdepresyjnych. Ponadto, brak hamowania monoaminooksydazy (MAO) eliminuje ryzyko interakcji charakterystycznych dla inhibitorów MAO.
agorafobia, arytmia komorowa, badanie z podwójnie ślepą próbą, częstoskurcz komorowy, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo receptorowe, psychoanaleptyki, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny, zaburzenia depresyjne i lękowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Faxolet ER 150 mg
Faxolet ER to lek przeciwdepresyjny zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Wenlafaksyna działa głównie jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym hamowaniem wychwytu dopaminy, co przekłada się na jej skuteczność terapeutyczną w zaburzeniach depresyjnych. Aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazuje podobny profil farmakodynamiczny. Lek charakteryzuje się selektywnością receptorową, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych oraz α1-adrenergicznych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych antydepresantów, takich jak efekty antycholinergiczne, sedacja czy kardiotoksyczność. Ponadto, wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie oddziałuje na receptory opioidowe ani benzodiazepinowe, co zmniejsza potencjał interakcji lekowych.
chlorowodorek wenlafaksyny, dopamina, dysfagia, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, inhibitor MAO, inhibitor zwrotnego wychwytu, interakcja lekowa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, neuroprzekaźnik, noradrenalina, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, serotonina, tabletka powlekana, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, wiązanie receptorowe, wychwyt zwrotny neuroprzekaźników - Leksykon substancji czynnych
Naratryptan – Interakcje
Naratryptan wykazuje ograniczony potencjał do wywoływania interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, co potwierdzają badania kliniczne i in vitro. Metabolizm naratryptanu odbywa się w niewielkim stopniu przez układ cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy. Nie stwierdzono istotnych interakcji z alkoholem ani pokarmem. Klirens naratryptanu ulega zmniejszeniu o około 30% pod wpływem doustnych środków antykoncepcyjnych oraz zwiększeniu o około 30% u palaczy, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Naratryptan jest wydalany w 60% przez nerki, z czego około 30% stanowi aktywne wydzielanie nerkowe, co może teoretycznie wpływać na wydalanie innych leków, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
agonista receptora 5HT1, beta-adrenolityk, dihydroergotamina, doustny środek antykoncepcyjny, ergotamina, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens naratryptanu, leczenie przeciwmigrenowe, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwmigrenowy, monoaminooksydaza, naratryptan, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skurcz naczyń wieńcowych, sumatryptan, upośledzona funkcja nerek, wydzielanie nerkowe, zaburzenie nerwowo-mięśniowe, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polopiryna Complex 500 mg + 15,58 mg + 2 mg
Polopiryna Complex zawiera kwas acetylosalicylowy (500 mg), fenylefrynę wodorowinian (15,58 mg, odpowiadające 8,21 mg fenylefryny) oraz chlorofenaminę maleinian (2 mg), których farmakokinetyka determinuje profil działania leku. Kwas acetylosalicylowy charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (80-100%) i szybkim początkiem działania przeciwbólowego i przeciwgorączkowego (maksimum 1-3 godziny, efekt utrzymuje się 3-6 godzin), z okresem półtrwania 2-3 godziny; metabolizowany jest do kwasu salicylowego o okresie półtrwania około 6 godzin. Fenylefryna wykazuje nieregularne, szybkie wchłanianie, biodostępność 38% i okres półtrwania 2-3 godziny, podlega intensywnemu metabolizmowi monoaminooksydazą. Chlorofenamina maleinian ma biodostępność 25-45%, osiąga maksymalne stężenie po 2-6 godzinach, a jej okres półtrwania wynosi 14-25 godzin, co wskazuje na długotrwałe działanie i dystrybucję do OUN, w tym płynu mózgowo-rdzeniowego.
białko osocza, biodostępność, chlorofenamina maleinian, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, efekt pierwszego przejścia, fenylefryna wodorowinian, kwas acetylosalicylowy, kwas salicylowy, monoaminooksydaza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, stężenie osoczowe, wchłanianie jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Prefaxine 75 mg
Wenlafaksyna, klasyfikowana jako lek przeciwdepresyjny z grupy innych leków przeciwdepresyjnych (kod ATC: N06AX16), działa głównie poprzez hamowanie zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym wpływem na wychwyt dopaminy. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobne właściwości farmakologiczne, co wzmacnia efekt terapeutyczny. Wenlafaksyna charakteryzuje się brakiem istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych oraz α1-adrenergicznych, co przekłada się na korzystniejszy profil działań niepożądanych, eliminując typowe efekty antycholinergiczne, sedatywne oraz kardiowaskularne. Nie wykazuje również działania inhibitory monoaminooksydazy (MAO) ani powinowactwa do receptorów opioidowych i benzodiazepinowych, co odróżnia ją od innych substancji psychoaktywnych.
agorafobia, badanie kliniczne, duże zaburzenie depresyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwdepresyjne, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor zwrotnego wychwytu dopaminy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, lęk napadowy, monoaminooksydaza, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź beta-adrenergiczna, ośrodkowy układ nerwowy, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, schemat dawkowania, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wenlafaksyna o natychmiastowym uwalnianiu, wenlafaksyna o przedłużonym uwalnianiu, zaburzenie depresyjne nawracające - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lafactin 150 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna leku Lafactin, dostępna jest w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Farmakologicznie jest inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym słabym działaniem na wychwyt dopaminy, co potwierdzają badania niekliniczne. Aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazuje podobne właściwości farmakodynamiczne. Wenlafaksyna charakteryzuje się niskim powinowactwem do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych oraz α1-adrenergicznych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych, takich jak efekty przeciwcholinergiczne czy sedacja. Nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych. W badaniu QT u zdrowych ochotników dawka 450 mg/dobę nie powodowała istotnego klinicznie wydłużenia odstępu QT, jednak po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki wydłużenia QTc i torsade de pointes, zwłaszcza przy przedawkowaniu lub u pacjentów z czynnikami ryzyka.
ciężki epizod depresyjny, działanie przeciwcholinergiczne, fobia społeczna, inhibitor wychwytu serotoniny, komorowe zaburzenia rytmu serca, lęk napadowy z agorafobią, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, O-demetylowenlafaksyna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione zaburzenie lękowe, wenlafaksyna, wychwyt dopaminy, wychwyt serotoniny i noradrenaliny, wydłużenie odstępu QTc - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe zaburzenie depresyjne – Etiologia i przyczyny
Przewlekłe zaburzenie depresyjne (PDD) to zaburzenie o przewlekłym przebiegu, charakteryzujące się utrzymującymi się objawami depresyjnymi o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego. Etiologia PDD jest wieloczynnikowa, obejmująca zaburzenia neurobiologiczne (m.in. zmniejszona objętość hipokampa, dysfunkcje układów serotoninergicznego, noradrenergicznego i dopaminergicznego), zaburzenia neuroendokrynne osi HPA i osi tarczycowej oraz potencjalny udział procesów zapalnych. Genetyczne czynniki ryzyka odpowiadają za 40-70% podatności na PDD, z istotną rolą polimorfizmu genu transportera serotoniny, zwłaszcza w kontekście interakcji z traumatycznymi doświadczeniami w dzieciństwie. Czynniki środowiskowe, takie jak przewlekły stres, izolacja społeczna, trudne doświadczenia życiowe i współistniejące choroby somatyczne, również znacząco wpływają na rozwój i utrzymywanie się objawów PDD.
cytokina prozapalna, duża depresja, duże zaburzenie depresyjne, dystymia, hipokamp, izolacja społeczna, model biopsychospołeczny, monoaminooksydaza, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, oś podwzgórze-przysadka-tarczyca, proces zapalny, przewlekłe zaburzenie depresyjne, przewlekły stres, serotonina, SNRI, SSRI, układ dopaminergiczny, układ noradrenergiczny, układ serotoninergiczny, wyuczona bezradność, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie hormonalne, zaburzenie neuroendokrynne, zaburzenie neuroprzekaźnictwa, zaburzenie osobowości antyspołecznej, zaburzenie osobowości z pogranicza, zniekształcenie poznawcze