Właściwości farmakokinetyczne
Nomigren 12,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku

W niniejszym opracowaniu przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne almotryptanu, substancji czynnej zawartej w produkcie leczniczym Nomigren (12,5 mg, tabletki powlekane). Analiza obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku, z uwzględnieniem wpływu różnych czynników na parametry farmakokinetyczne.¹

Wchłanianie i dystrybucja

Almotryptan charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, osiągając biodostępność na poziomie około 70%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po 1,5-3 godzinach od momentu podania leku. Warto podkreślić, że przyjmowanie posiłków nie wpływa na szybkość ani wielkość wchłaniania substancji czynnej.²

W badaniach na zdrowych ochotnikach, którym podawano pojedyncze dawki doustne almotryptanu w zakresie od 5 do 200 mg, zaobserwowano liniową zależność między wartościami Cmax i AUC a dawką leku. Świadczy to o liniowej farmakokinetyce almotryptanu w tym zakresie dawkowania. Badania nie wykazały również istnienia zależności parametrów farmakokinetycznych od płci pacjenta.³

Po dożylnym podaniu almotryptanu zdrowym ochotnikom, określono następujące parametry dystrybucji:

• Objętość dystrybucji – średnia wartość wynosiła 195 litrów
• Klirens całkowity – średnia wartość osiągała 40 l/godz.
• Okres półtrwania eliminacji – średnio 3,4 godziny⁴

Metabolizm i eliminacja

Okres półtrwania almotryptanu w fazie eliminacji (t1/2) u zdrowych osób wynosi około 3,5 godziny. Z organizmu wydalane jest ponad 75% podanej dawki z moczem, natomiast pozostała część ze stolcem. Należy zaznaczyć, że około 50% ilości wydalanej z moczem i stolcem stanowi niezmieniony almotryptan.⁵

Metabolizm almotryptanu przebiega poprzez kilka szlaków enzymatycznych, z których głównym jest deaminacja oksydacyjna katalizowana przez monoaminooksydazę (MAO-A), prowadząca do powstania indolooctanu. Dodatkowo, w procesie metabolizmu uczestniczą:

• Enzymy cytochromu P450 (głównie izoenzymy 3A4 i 2D6)
• Monooksygenaza flawinowa

Ważne jest, że żaden z powstających metabolitów nie wykazuje istotnej aktywności farmakologicznej.⁶

Eliminacja nerkowa odpowiada za usunięcie około dwóch trzecich podanej dawki i obejmuje prawdopodobnie również wydalanie do kanalików nerkowych. Klirens nerkowy (CLR) almotryptanu wykazuje dobrą korelację z czynnością nerek.⁷

Wpływ zaburzeń czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek mają istotny wpływ na farmakokinetykę almotryptanu. Przeprowadzone badania pozwoliły na ocenę wpływu różnego stopnia upośledzenia funkcji nerek na parametry farmakokinetyczne leku.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwuje się statystycznie i klinicznie istotne wydłużenie średniego czasu półtrwania (t1/2) do około 7 godzin. Wartość Cmax w tej grupie pacjentów jest zwiększona dwukrotnie, a AUC około trzykrotnie w porównaniu do zdrowych ochotników.⁸

Wpływ wieku na farmakokinetykę

U zdrowych ochotników w podeszłym wieku zaobserwowano zmniejszenie całkowitego (CL) i nerkowego klirensu (CLR) almotryptanu w porównaniu z grupą kontrolną młodych ochotników. Zmniejszenie to było jednak niewielkie i nie miało istotnego znaczenia klinicznego.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

Biorąc pod uwagę mechanizmy eliminacji almotryptanu u człowieka, około 45% dawki jest metabolizowane w wątrobie. Teoretycznie, nawet przy całkowitym zablokowaniu lub upośledzeniu tych mechanizmów, stężenie almotryptanu w osoczu wzrosłoby maksymalnie dwukrotnie w porównaniu do stanu prawidłowego, zakładając brak wpływu zaburzeń czynności wątroby na funkcję nerek i nerkową eliminację leku.¹⁰

Przewidywane maksymalne zmiany parametrów farmakokinetycznych u pacjentów ze znaczącymi zaburzeniami czynności wątroby nie powinny przekraczać zakresów obserwowanych u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Z tego względu nie przeprowadzono dedykowanych badań farmakokinetyki almotryptanu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹¹