ból głowy w ostrym napadzie migreny bez aury
Wskazanie

Ból głowy w ostrym napadzie migreny bez aury to jeden z najczęstszych objawów neurologicznych, charakteryzujący się pulsującym, jednostronnym bólem o narastającym natężeniu, który może trwać od 4 do 72 godzin. Napady migreny bez aury, w przeciwieństwie do migreny z aurą, nie są poprzedzone specyficznymi objawami neurologicznymi. Pacjenci często zgłaszają nadwrażliwość na światło (fotofobię), dźwięki (fonofobię), zapachy oraz nudności i wymioty towarzyszące bólowi.

W leczeniu ostrego napadu migreny bez aury stosuje się kilka grup leków. Leki pierwszego wyboru to niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) takie jak Ibuprom, Nurofen, Diclac czy Ketonal. W przypadku napadów o większym nasileniu stosuje się tryptany – selektywne agonisty receptorów serotoninowych 5-HT1B/1D, które skutecznie przerywają atak migreny. Na polskim rynku dostępne są: Imigran, Sumamigren, Maxalt RPD, Zolmiles czy Migea. W ciężkich przypadkach można zastosować kombinację tryptanu z NLPZ lub paracetamolem (np. Migrenox).

W przypadku napadów opornych na standardowe leczenie wykorzystuje się pochodne ergotaminy (Ergotaminum), przeciwwymiotne (Metoclopramid, Diphergan) oraz nowsze leki z grupy antagonistów receptora CGRP (Aimovig, Ajovy, Emgality), które są stosowane głównie w profilaktyce, ale mogą też łagodzić ostry napad.

Największe trudności w leczeniu ostrego napadu migreny bez aury obejmują zjawisko polekowego bólu głowy, który może wystąpić przy zbyt częstym stosowaniu leków przeciwbólowych (więcej niż 10-15 dni w miesiącu). Kolejnym wyzwaniem jest oporność na leczenie – u około 30% pacjentów tryptany nie przynoszą spodziewanej ulgi. Istotnym problemem jest również czas podania leku – skuteczność terapii jest największa, gdy lek zostanie przyjęty w początkowej fazie napadu, co często jest trudne do zrealizowania przez pacjentów z szybko narastającymi objawami. Dodatkowo, niektóre z najbardziej skutecznych leków (tryptany) są przeciwwskazane u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, co ogranicza możliwości terapeutyczne u części chorych.