martwica toksyczno-rozpływna naskórka
Martwica toksyczno-rozpływna naskórka (toxic epidermal necrolysis, TEN, zespół Lyella) to rzadka, zagrażająca życiu reakcja polekowa charakteryzująca się rozległym złuszczaniem naskórka i błon śluzowych. Stanowi najcięższą postać reakcji skórnych z grupy ciężkich reakcji niepożądanych, do której zalicza się również zespół Stevensa-Johnsona (SJS). Martwica obejmuje ponad 30% powierzchni ciała.
Główną przyczyną TEN są reakcje polekowe, najczęściej na sulfonamidy, leki przeciwdrgawkowe, niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz allopurynol. Mechanizm patogenetyczny opiera się na reakcji immunologicznej prowadzącej do masowej apoptozy keratynocytów. Rola receptorów śmierci, limfocytów T cytotoksycznych oraz mediatorów zapalnych jest kluczowa w rozwoju tego stanu.
Obraz kliniczny obejmuje wysoką gorączkę, rumień skóry, powstawanie pęcherzy oraz rozległe złuszczanie naskórka przypominające oparzenie II stopnia. Charakterystyczny jest objaw Nikolskiego (oddzielanie się naskórka pod wpływem delikatnego tarcia). Zajęte są również błony śluzowe jamy ustnej, oczu, narządów płciowych i dróg oddechowych. Powikłania obejmują zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zakażenia wtórne, niewydolność wielonarządową.
Leczenie wymaga natychmiastowej hospitalizacji, najlepiej w specjalistycznych oddziałach leczenia oparzeń. Podstawą jest odstawienie leku wywołującego reakcję, intensywna płynoterapia, antybiotykoterapia (przy zakażeniach wtórnych), żywienie pozajelitowe oraz specjalistyczna pielęgnacja skóry i błon śluzowych. W terapii stosuje się immunoglobuliny dożylne, cyklosporynę lub glikokortykosteroidy, choć ich skuteczność jest przedmiotem dyskusji.
Śmiertelność w TEN wynosi 25-30%, a u pacjentów, którzy przeżyli, często pozostają trwałe powikłania, takie jak zaburzenia pigmentacji skóry, bliznowacenie, zmiany oczne (zespół suchego oka, symblefaron), zwężenie cewki moczowej czy dróg oddechowych. Rokowanie można ocenić przy pomocy skali SCORTEN uwzględniającej czynniki ryzyka zgonu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tegretol CR 400
Produkt leczniczy Tegretol CR (karbamazepina) wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, wątroby, nerek oraz z historią niepożądanych reakcji hematologicznych. Istnieje ryzyko agranulocytozy (4,7/milion/rok) i niedokrwistości aplastycznej (2,0/milion/rok), a także przemijającego lub trwałego zmniejszenia liczby płytek krwi i leukocytów. Przed terapią konieczne jest wykonanie morfologii krwi z oceną liczby płytek, retykulocytów i stężenia żelaza w surowicy, a następnie regularne monitorowanie tych parametrów. W przypadku znacznego zahamowania czynności szpiku należy natychmiast przerwać leczenie. Pacjenci powinni być poinformowani o wczesnych objawach toksyczności, takich jak gorączka, ból gardła, wysypka, owrzodzenia jamy ustnej, łatwe siniaczenie i plamica, które wymagają pilnej konsultacji lekarskiej.
agranulocytoza, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, DRESS, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, leukocyty, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, niedokrwistość aplastyczna, ostra uogólniona osutka krostkowa, plamica, płytki krwi, retykulocyty, wybroczyny, wysypka plamkowo-grudkowa, zahamowanie czynności szpiku kostnego, żelazo w surowicy, zespół Lyella, zespół nadwrażliwości na leki przeciwdrgawkowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Krka 25 mg
Sunitynib (Sunitinib Krka) jest stosowany w leczeniu nowotworów takich jak GIST, MRCC oraz pNET, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym niewydolności nerek, niewydolności serca, zatorowości płucnej, perforacji przewodu pokarmowego oraz krwotoków. W badaniach klinicznych odnotowano często występujące zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia (3. i 4. stopnia u 10% i 1,7% pacjentów z GIST, 16% i 1,6% z MRCC, 13% i 2,4% z pNET), małopłytkowość oraz niedokrwistość. Często obserwuje się także nadciśnienie tętnicze, które u 4,7% pacjentów z guzami litymi osiągało wartości skurczowe >200 mm Hg lub rozkurczowe >110 mm Hg. Niedoczynność tarczycy rozwija się u 4-16% pacjentów z MRCC, 6,2% z GIST oraz 7,2% z pNET, co wymaga regularnego monitorowania funkcji tarczycy podczas terapii. Ponadto, u pacjentów leczonych sunitynibem obserwowano zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) u 2-27% chorych, a także ryzyko wydłużenia odstępu QTc (>500 ms u 0,5% pacjentów).
białkomocz, dysfagia, encefalopatia hiperamonemiczna, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mikroangiopatia zakrzepowa, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nekrotyczne zapalenie powięzi, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, piodermia zgorzelinowa, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, rumień wielopostaciowy, sunitynib, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wysięk osierdziowy, zaburzenia smaku, zakrzepica żył głębokich, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatorowość płucna, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ręka-stopa, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nasivin Zatoki i Katar
Produkt leczniczy Nasivin Zatoki i Katar zawiera 200 mg ibuprofenu oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Ibuprofen, jako NLPZ, niesie ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego, takich jak krwotoki, owrzodzenia i perforacje, zwłaszcza u pacjentów powyżej 60. roku życia, z chorobą wrzodową w wywiadzie lub stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawień (kortykosteroidy, antykoagulanty, SSRI, kwas acetylosalicylowy). Dawkowanie ibuprofenu nie powinno przekraczać 1200 mg/dobę u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. nadciśnienie, niewydolność serca NYHA II-III, choroba niedokrwienna serca). Pseudoefedryna może wywołać ciężkie reakcje skórne (AGEP, SJS, DRESS) oraz objawy neurologiczne (drgawki, omamy), szczególnie u dzieci i młodzieży, a także niedokrwienne zapalenie jelita grubego i neuropatię nerwu wzrokowego. U pacjentów z astmą lub chorobami alergicznymi istnieje ryzyko skurczu oskrzeli, a u osób starszych zwiększona wrażliwość na działanie pseudoefedryny na OUN wymaga ostrożności.
arytmia serca, astma oskrzelowa, choroba Crohna, choroba naczyń mózgowych, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, dysuria, hipowolemia, inhibitory cyklooksygenazy-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, ospa wietrzna, ostra uogólniona osutka krostkowa, perforacja, polekowa reakcja z eozynofilią, polipy nosa, pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, przewlekła choroba nerek, przewlekłe zapalenie zatok, przewlekły nieżyt błony śluzowej nosa, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, tachykardia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakrzepica tętnic, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu, zawał serca, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zwłóknienie wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ultravist 300 623,4 mg/ml
Preparat Ultravist (jopromid), dostępny w stężeniach 623,40 mg/ml (Ultravist 300) i 768,86 mg/ml (Ultravist 370), jest środkiem kontrastowym zawierającym jod, szeroko stosowanym w diagnostyce obrazowej. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z ponad 3900 pacjentów w badaniach przedrejestracyjnych oraz ponad 74000 pacjentów w badaniach porejestracyjnych. Najczęstsze działania niepożądane (≥4%) to bóle głowy, nudności i rozszerzenie naczyń krwionośnych, które mają zazwyczaj charakter przejściowy. Jednakże, preparat może wywołać poważne reakcje alergiczne i pseudoalergiczne (wstrząs rzekomoanafilaktyczny, obrzęk krtani), zaburzenia układu oddechowego (zatrzymanie oddechu, skurcz oskrzeli), neurologiczne (śpiączka, udar) oraz kardiologiczne (zaburzenia rytmu, zawał mięśnia sercowego), które stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
ból głowy, bradykardia, dializoterapia, drgawki, jopromid, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadczynność tarczycy, nefropatia pokontrastowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, nudności, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, parestezja, przełom tarczycowy, reakcja nadwrażliwości, reakcja pseudoalergiczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sinica, skurcz oskrzeli, śpiączka, środek kontrastowy jodowy, udar mózgu, Ultravist 300, Ultravist 370, wstrząs, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Levetiracetam Stada 100 mg/ml
Lewetyracetam, stosowany w terapii padaczki, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, który jest stosunkowo spójny w różnych grupach wiekowych i wskazaniach klinicznych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy. W układzie nerwowym dominują senność i ból głowy (>1/10), a także drgawki, zaburzenia równowagi, ataksja, parestezje i encefalopatia, która jest odwracalna po przerwaniu leczenia. Zaburzenia psychiczne obejmują depresję, agresję, lęk i bezsenność, z rzadkimi przypadkami prób samobójczych i zaburzeń psychotycznych. W układzie żołądkowo-jelitowym często występują ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, a rzadziej zapalenie trzustki. Ponadto, mogą pojawić się małopłytkowość, leukopenia, wysypka, reakcje nadwrażliwości (w tym zespół DRESS), nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych oraz rzadkie przypadki niewydolności wątroby. Wśród działań ogólnych często zgłaszana jest astenia, a w układzie mięśniowo-szkieletowym rzadko rabdomioliza, szczególnie u pacjentów japońskich.
agranulocytoza, ataksja, biegunka, ból głowy, choreoatetoza, drżenie, dyskineza, dyspepsja, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, neutropenia, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, profil bezpieczeństwa leku, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, test wątrobowy, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie chodu, zaburzenie koncentracji uwagi, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Aknenormin 20 mg
Izotretynoina (Aknenormin 10 mg i 20 mg) jest silnie teratogenna i przeciwwskazana u kobiet w ciąży oraz w wieku rozrodczym bez spełnienia rygorystycznych wymogów Programu Zapobiegania Ciąży, obejmującego stosowanie co najmniej jednej wysoce skutecznej metody antykoncepcji przez 1 miesiąc przed, w trakcie i 1 miesiąc po terapii oraz regularne testy ciążowe o czułości ≥25 mIU/ml. Lekarz musi potwierdzić zrozumienie ryzyka przez pacjentkę i dokumentować wyniki testów. W przypadku ciąży terapia powinna być natychmiast przerwana, a pacjentka skierowana do specjalisty teratologa. U mężczyzn ekspozycja na izotretynoinę przez spermę nie stanowi istotnego ryzyka teratogennego, jednak nie powinni oni udostępniać leku innym osobom ani być dawcami krwi podczas i przez 1 miesiąc po leczeniu.
alergiczne zapalenie naczyń, aminotransferaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, inhibitory reduktazy HMG-CoA, izotretynoina, kinaza kreatynowa, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, myśl samobójcza, niedowidzenie, objaw psychotyczny, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, plamica, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, teratologia, trądzik bliznowaciejący, trądzik guzkowy, trądzik skupiony, wada wrodzona, zaburzenie psychiczne, zaostrzenie trądziku, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Triveram 20 mg + 10 mg + 10 mg
Triveram to preparat złożony zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, stosowany w terapii schorzeń sercowo-naczyniowych. Profil bezpieczeństwa leku obejmuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania zgodnie z MedDRA. Do najczęstszych działań należą zapalenie nosa i gardła (często przy atorwastatynie), hiperglikemia (często przy atorwastatynie), senność (często przy amlodypinie), zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (często przy peryndoprylu i amlodypinie), ból głowy (często przy wszystkich składnikach), nudności, wymioty, biegunka, zaparcia oraz zmienione wyniki badań czynności wątroby i zwiększona aktywność kinazy kreatynowej. Rzadziej obserwuje się poważne reakcje hematologiczne (małopłytkowość, agranulocytoza, pancytopenia), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka), rabdomiolizę, miopatię oraz zaburzenia czynności wątroby i nerek, które mogą wymagać natychmiastowego przerwania terapii.
agranulocytoza, ból głowy, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, impotencja, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, neuropatia obwodowa, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójne widzenie, podwyższona kinaza kreatynowa, podwyższone aminotransferazy, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, schorzenie sercowo-naczyniowe, SIADH, składniki leku Triveram, skurcze mięśni, szum uszny, udar mózgu, zaburzenia mikcji, zaburzenie rytmu serca, zapalenie nosa i gardła, zapalenie śluzówki nosa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy błędnikowe, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Karbagen
Okskarbazepina, stosowana w leczeniu padaczki, wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości typu I, w tym wysypki, pokrzywki, obrzęku naczynioruchowego oraz anafilaksji, które mogą wystąpić zarówno po pierwszej, jak i kolejnych dawkach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią nadwrażliwości na karbamazepinę, u których ryzyko reakcji wynosi około 25-30%. Rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczna nekroliza naskórka (TEN) i rumień wielopostaciowy, mogą wymagać hospitalizacji i stanowią zagrożenie życia. Mediana czasu wystąpienia tych reakcji to 19 dni. Zaleca się natychmiastowe odstawienie okskarbazepiny w przypadku pojawienia się wysypki lub innych objawów nadwrażliwości oraz rozważenie alternatywnej terapii przeciwpadaczkowej. Genetyczne badania przesiewowe na obecność alleli HLA-B*1502 (występujący u 10% populacji Han i Tajów) oraz HLA-A*3101 (2-5% populacji europejskiej i latynoskiej, około 10% japońskiej) mogą pomóc w ocenie ryzyka ciężkich reakcji skórnych, jednak nie zastępują one czujności klinicznej.
agranulocytoza, allel HLA-A*3101, allel HLA-B*1502, anafilaksja, anemia aplastyczna, blok przedsionkowo-komorowy, hiponatremia, lek przeciwpadaczkowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, myśli samobójcze, nadwrażliwość na karbamazepinę, napad padaczkowy, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, pancytopenia, rumień wielopostaciowy, wysypka grudkowo-plamkowa, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valarox 160 mg + 10 mg
Valarox to preparat złożony zawierający rozuwastatynę wapniową oraz walsartan, dostępny w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg w formie tabletek powlekanych. Profil bezpieczeństwa leku odzwierciedla połączenie profili obu składników, z niskim odsetkiem przerwania terapii z powodu działań niepożądanych (<4%). Walsartan wykazuje częstość działań niepożądanych porównywalną z placebo, co jest istotne przy długotrwałym leczeniu nadciśnienia tętniczego. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana. Wśród najczęstszych działań niepożądanych znajdują się bóle głowy, zawroty głowy, kaszel, zaparcia, nudności, bóle mięśni i astenia.
agranulocytoza, astenia, cukrzyca, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, immunozależna miopatia nekrotyzująca, krwiomocz, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reakcja fotowrażliwości, rozuwastatyna wapniowa, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, tabletka powlekana, trombocytopenia, walsartan, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sortis 40 40 mg
Na podstawie analizy danych klinicznych obejmujących 16 066 pacjentów leczonych atorwastatyną (Sortis) przez średnio 53 tygodnie, 5,2% pacjentów przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 4,0% w grupie placebo. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zapalenia błony śluzowej nosa i gardła, bóle mięśniowo-szkieletowe, podwyższenie aktywności aminotransferaz (>3 razy GGN u 0,8% pacjentów) oraz kinazy kreatynowej (>3 razy GGN u 2,5%, >10 razy GGN u 0,4%). Działania te były zwykle przemijające i odwracalne. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży (10-17 lat) był zbliżony do dorosłych, bez istotnego wpływu na wzrost i dojrzewanie płciowe. Częstość działań niepożądanych sklasyfikowano według standardowego schematu: często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz częstość nieznana.
aminotransferaza, anafilaksja, cholestaza, ginekomastia, hiperglikemia, hipoglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, leukocyturia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, rabdomioliza, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny