Sunitinib Vipharm
Kapsułki twarde, 25 mg
Lek zawiera sunitynibu jabłczan w różnych dawkach, dostępny w kapsułkach twardych. Stosowany jest w leczeniu nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego, zaawansowanego raka nerkowokomórkowego oraz wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki. Preparat wskazany jest u dorosłych pacjentów, szczególnie po niepowodzeniu wcześniejszego leczenia lub w przypadku progresji choroby. Dzięki swojemu składowi pomaga hamować rozwój zmian nowotworowych w wymienionych schorzeniach.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Lek Sunitinib Vipharm dostępny jest w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg i stosowany jest w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), raka nerkowokomórkowego z przerzutami (MRCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET). W GIST i MRCC zalecana dawka wynosi 50 mg/dobę podawana doustnie przez 4 tygodnie, po których następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2), natomiast w pNET dawka wynosi 37,5 mg/dobę podawana ciągle bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, przy czym dawka dobowa nie powinna przekraczać 75 mg ani być mniejsza niż 25 mg w GIST i MRCC, a w pNET maksymalna dawka stosowana w badaniach III fazy wynosiła 50 mg/dobę. W przypadku pominięcia dawki, nie należy jej podwajać, a kontynuować leczenie zgodnie z harmonogramem.
Interakcje z lekami wpływającymi na enzym CYP3A4 wymagają szczególnej uwagi: jednoczesne stosowanie silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna) może wymagać zwiększenia dawki sunitynibu do maksymalnie 87,5 mg/dobę w GIST i MRCC oraz 62,5 mg/dobę w pNET, natomiast inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) mogą wymagać zmniejszenia dawki do minimum 37,5 mg/dobę w GIST i MRCC oraz 25 mg/dobę w pNET. Pacjenci z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) nie wymagają modyfikacji dawki, natomiast stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh C) jest niewskazane. Nie ma konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym poddawanych hemodializie. Terapia powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarza onkologa z doświadczeniem w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Vipharm 25 mg
GIST, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klasyfikacja Child-Pugh, lek przeciwnowotworowy, MRCC, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, pNET, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitynib, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Profil bezpieczeństwa leku
Sunitynib Vipharm jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie leku i/lub jego metabolitów do mleka u zwierząt oraz potencjalne ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt. W trakcie terapii należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów, gdyż lek może powodować zawroty głowy. Brak jest danych dotyczących interakcji sunitynibu z alkoholem, co uniemożliwia formułowanie zaleceń w tym zakresie. U pacjentów w wieku ≥65 lat nie stwierdzono konieczności modyfikacji dawki początkowej, a profil bezpieczeństwa i skuteczności jest porównywalny z młodszymi grupami wiekowymi.
W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie, nie jest wymagana zmiana dawki początkowej, jednak konieczne jest monitorowanie funkcji nerek ze względu na ryzyko ich pogorszenia, które w niektórych przypadkach prowadziło do zgonu. U chorych z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby również nie zaleca się modyfikacji dawki, natomiast brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wyklucza stosowanie leku w tej grupie. Zgłaszano przypadki hepatotoksyczności i niewydolności wątroby, w tym śmiertelne, co podkreśla konieczność regularnego monitorowania parametrów wątrobowych podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Sunitinib Vipharm 25 mg
-
Przeciwwskazania
Sunitynib (Sunitinib Vipharm) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną – sunitynibu jabłczan – lub na jakikolwiek składnik pomocniczy kapsułek, niezależnie od dawki (12,5 mg, 25 mg, 50 mg). Nadwrażliwość ta stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do rozpoczęcia terapii. Reakcje alergiczne mogą mieć różny przebieg, od łagodnych zmian skórnych po zagrażający życiu wstrząs anafilaktyczny, co podkreśla konieczność szczegółowego wywiadu alergologicznego przed kwalifikacją do leczenia. Wszystkie dostępne dawki kapsułek zawierają identyczny skład substancji pomocniczych, które również mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym na barwniki farmaceutyczne obecne w granulatach o barwie od żółtej do pomarańczowej.
Wizualna identyfikacja kapsułek sunitynibu ułatwiona jest przez różnice w kolorystyce wieczek i korpusów: 12,5 mg (brązowe), 25 mg (jasnobrązowe wieczko, brązowy korpus) oraz 50 mg (jasnobrązowe wieczko i korpus), z oznaczeniem dawki białym tuszem. Pomimo ograniczonej liczby bezwzględnych przeciwwskazań, kluczowa jest dokładna ocena pacjenta pod kątem alergii na substancję czynną i pomocniczą, gdyż wykrycie nadwrażliwości eliminuje możliwość stosowania leku. W takich przypadkach należy rozważyć alternatywne metody leczenia, zważywszy na identyczny skład pomocniczy we wszystkich dawkach sunitynibu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Sunitinib Vipharm 25 mg
-
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Sunitinib Vipharm dostępny jest w formie kapsułek twardych zawierających substancję czynną sunitynib w postaci jabłczanu sunitynibu, w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg. Kapsułki różnią się wizualnie pod względem koloru i rozmiaru, co ułatwia ich identyfikację: 12,5 mg (rozmiar 4, brązowe wieczko i korpus), 25 mg (rozmiar 3, jasnobrązowe wieczko, brązowy korpus) oraz 50 mg (rozmiar 2, jasnobrązowe wieczko i korpus). Substancje pomocnicze obejmują m.in. mannitol, kroskarmelozę sodową, powidon oraz stearynian magnezu, a otoczka kapsułki zawiera żelatynę i barwniki (dwutlenek tytanu oraz tlenki żelaza). Nadruk na kapsułkach wykonany jest tuszem zawierającym szelak, glikol propylenowy, sodu wodorotlenek, powidon oraz dwutlenek tytanu.
Opakowanie zawiera 30 kapsułek umieszczonych w butelce z białego polietylenu o dużej gęstości (HDPE) z zabezpieczeniem przed dziećmi oraz wyściółką do zgrzewania indukcyjnego, zapewniającą szczelność. Produkt można przechowywać w temperaturze pokojowej, a okres ważności wynosi 3 lata. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych ani interakcji produktu z materiałem opakowania. W przypadku niewykorzystanych resztek leku należy stosować się do lokalnych przepisów dotyczących utylizacji farmaceutyków, bez konieczności stosowania specjalnych środków ostrożności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Sunitinib Vipharm 25 mg
dwutlenek tytanu, jabłczan sunitynibu, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, polietylen o dużej gęstości, postać farmaceutyczna, powidon, środek rozluźniający, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, sunitynib, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty -
Specjalne ostrzeżenia
Sunitynib wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność enzymu CYP3A4, co może prowadzić do zmiany stężenia leku w osoczu i wpływać na skuteczność oraz toksyczność terapii. W trakcie leczenia obserwuje się liczne działania niepożądane, w tym reakcje skórne (odbarwienie, suchość, pęcherze, rzadko ciężkie reakcje jak SJS, TEN), krwotoki z różnych lokalizacji (w tym z nosa u około 50% pacjentów z guzami litymi), zaburzenia hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), a także poważne powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność serca, kardiomiopatia, wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes. Zaleca się regularne monitorowanie morfologii krwi, parametrów czynnościowych wątroby, ciśnienia tętniczego, frakcji wyrzutowej lewej komory oraz elektrokardiogramu, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, takich jak SJS, TEN, niewydolność serca czy zapalenie trzustki, konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie odpowiedniego leczenia wspomagającego.
Sunitynib może powodować również powikłania nerkowe (niewydolność, białkomocz, zespół nerczycowy), zaburzenia czynności tarczycy (zalecane jest monitorowanie co 3 miesiące), mikroangiopatię zakrzepową, a także poważne infekcje, w tym martwicze zapalenie powięzi. U pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe konieczna jest ścisła kontrola parametrów krzepnięcia (PT, INR) i liczby płytek. Wskazane jest także ostrożne stosowanie u chorych z ryzykiem powikłań stomatologicznych, ze względu na ryzyko martwicy kości szczęki/żuchwy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu bisfosfonianów dożylnych. W przypadku wystąpienia objawów encefalopatii hiperamonemicznej lub zespołu ostrego rozpadu guza (TLS) należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Sunitynib zawiera mniej niż 23 mg sodu na kapsułkę, co klasyfikuje go jako produkt „wolny od sodu”.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Vipharm
białkomocz, czas protrombinowy, encefalopatia hiperamonemiczna, enzymy trzustkowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok z guza, krwotok z nosa, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, piodermia zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, tętnicze zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół ostrego rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa -
Właściwości farmakodynamiczne
Sunitynib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych (RTK), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwnowotworowego poprzez hamowanie receptorów PDGFRα/β, VEGFR1-3, KIT, FLT3, CSF-1R oraz RET, co wpływa na zahamowanie proliferacji komórek nowotworowych, neoangiogenezy oraz powstawania przerzutów. Substancja czynna występuje w postaci jabłczanu sunitynibu w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg. Główny metabolit leku wykazuje podobną aktywność farmakologiczną do związku macierzystego. Sunitynib jest zarejestrowany do leczenia opornych lub nietolerujących imatynib pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (MRCC) oraz nieoperacyjnymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki (pNET).
W badaniach klinicznych fazy III u pacjentów z GIST, którzy nie odpowiadali na imatynib lub go nie tolerowali, sunitynib podawany w dawce 50 mg/dobę wg schematu 4 tygodnie leczenia i 2 tygodnie przerwy (4/2) znacząco wydłużył medianę czasu do progresji nowotworu (TTP) do 28,9 tygodnia (95% CI: 21,3–34,1) w porównaniu do 5,1 tygodnia (95% CI: 4,4–10,1) w grupie placebo. Analiza przeżycia całkowitego (OS) wykazała istotną statystycznie korzyść dla sunitynibu (HR=0,491; 95% CI: 0,290–0,831), co potwierdza dwukrotnie niższe ryzyko zgonu w porównaniu do placebo. Wyniki te uzasadniły wcześniejsze odślepienie badania i umożliwiły pacjentom z grupy placebo przejście na terapię sunitynibem, podkreślając jego skuteczność i bezpieczeństwo w terapii opornych GIST.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Sunitinib Vipharm 25 mg
jabłczan sunitynibu, kinaza tyrozynowa FLT3, neoangiogeneza, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obiektywna odpowiedź na leczenie, oporność na leczenie, progresja nowotworu, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie całkowite, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek pnia, receptor czynnika stymulującego powstawanie kolonii, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, receptor glejopochodnego czynnika neurotroficznego, receptor kinazy tyrozynowej, receptor płytkowego czynnika wzrostu, terapia imatynibem, współczynnik ryzyka -
Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując porównywalny profil w obu grupach. Po podaniu doustnym w dawkach od 25 do 100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po 6-12 godzinach. Sunitynib wykazuje kumulację przy podawaniu wielokrotnym, prowadząc do 3-4-krotnego wzrostu stężenia leku i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego podstawowego czynnego metabolitu, osiągając stan stacjonarny między 10 a 14 dniem terapii. Łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada stężeniu hamującemu fosforylację receptorów i wzrost guzów. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin.
Farmakokinetyka sunitynibu nie wymaga dostosowania dawki u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) ani u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (CLcr 42-347 ml/min), choć u pacjentów z ESRD poddawanych hemodializie ekspozycja na lek jest zmniejszona o 47% (sunitynib) i 31% (metabolit). Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z gefitynibem (inhibitor BCRP). W populacji pediatrycznej pozorny klirens sunitynibu jest mniejszy u młodszych pacjentów i zależy od powierzchni ciała, co uzasadnia stosowanie dawki około 20 mg/m² na dobę, aby uzyskać ekspozycję porównywalną do dorosłych (AUC ~1233 ng*h/ml). Różnice międzypłciowe w klirensie (około 30% mniejszy u kobiet) nie wymagają modyfikacji dawki początkowej. Sunitynib nie wykazuje istotnego wpływu na metabolizm innych leków metabolizowanych przez cytochrom P450 poza CYP3A4, co ogranicza ryzyko interakcji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Vipharm 25 mg
aktywność AlAT, aktywność AspAT, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosforylacja receptorów, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stężenie maksymalne, zaburzenia czynności wątroby -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sunitynib Vipharm, dostępny w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg w postaci kapsułek twardych zawierających sunitynibu jabłczan, wykazuje niewielki, lecz istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Kluczowym działaniem niepożądanym jest ryzyko wystąpienia zawrotów głowy, które mogą znacząco zaburzać koncentrację i reakcję pacjenta. Lekarze powinni szczegółowo informować pacjentów o tym ryzyku, zalecając powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia takich objawów oraz zwiększoną ostrożność zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Indywidualna ocena pacjenta powinna uwzględniać wiek, stan zdrowia, choroby współistniejące, stosowane leki oraz charakter pracy zawodowej, szczególnie u kierowców zawodowych i operatorów maszyn.
Dokumentacja medyczna powinna zawierać potwierdzenie przekazania pacjentowi informacji o potencjalnym wpływie sunitynibu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co jest dowodem należytej staranności lekarza. Komunikacja ta jest integralnym elementem kompleksowej opieki, umożliwiając pacjentowi świadome zarządzanie ryzykiem związanym z terapią. Znajomość charakterystyki produktu, w tym szczegółów dotyczących postaci farmaceutycznej i dawkowania (12,5 mg, 25 mg, 50 mg kapsułki twarde), pozwala na precyzyjne dostosowanie zaleceń i monitorowanie bezpieczeństwa terapii sunitynibem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sunitinib Vipharm 25 mg
-
Wskazania do stosowania
Sunitynib w formie kapsułek twardych (12,5 mg, 25 mg, 50 mg) jest wskazany w leczeniu zaawansowanych nowotworów u dorosłych, w tym nieoperacyjnych lub przerzutowych guzów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) po niepowodzeniu terapii imatynibem, zaawansowanego i przerzutowego raka nerkowokomórkowego (RCC, MRCC) oraz wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) z progresją choroby. Preparat zawiera sunitynib w postaci jabłczanu, a kapsułki charakteryzują się żółto-pomarańczowymi granulkami i różnym oznaczeniem w zależności od dawki (12,5 mg, 25 mg, 50 mg). Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta i rodzaju nowotworu.
Leczenie sunitynibem wymaga prowadzenia przez onkologa z doświadczeniem w terapii przeciwnowotworowej, z regularnym monitorowaniem skuteczności i działań niepożądanych. Terapia jest zalecana u pacjentów z dobrym stanem ogólnym i przewidywaną odpowiednią długością życia, po potwierdzeniu wskazań i wykluczeniu przeciwwskazań na podstawie pełnej diagnostyki obrazowej i laboratoryjnej. Ze względu na profil wskazań, stosowanie Sunitinib Vipharm powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem specjalistycznym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Sunitinib Vipharm 25 mg
choroba miejscowo zaawansowana, diagnostyka obrazowa, działanie niepożądane, guz z przerzutami, imatynib, jabłczan sunitynibu, lek przeciwnowotworowy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, onkolog, oporność na lek, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, sunitynib, terapia celowana, wysoko zróżnicowany nowotwór neuroendokrynny