Pazopanib STADA
Tabletki powlekane, 400 mg
Preparat zawiera chlorowodorek pazopanibu, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg. Substancja czynna stosowana jest w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego oraz określonych podtypów zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich. Lek jest przeznaczony dla dorosłych pacjentów, zarówno jako terapia pierwszego rzutu, jak i u osób po wcześniejszym leczeniu. Jego działanie ma na celu spowolnienie postępu choroby nowotworowej.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Pazopanib STADA jest stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS) w dawce 800 mg raz na dobę, podawanej doustnie na czczo. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowywane w zależności od tolerancji pacjenta, z możliwością modyfikacji o 200 mg, nie przekraczając maksymalnej dawki 800 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina i AlAT do 1,5 x GGN) zaleca się dawkę 800 mg/dobę, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina >1,5 do 3 x GGN) dawkę należy zmniejszyć do 200 mg/dobę. Leku nie stosuje się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina >3 x GGN). U osób z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak u pacjentów z klirensem <30 ml/min należy zachować ostrożność ze względu na ograniczone dane kliniczne. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 2 lat, a bezpieczeństwo u pacjentów pediatrycznych 2-18 lat nie jest w pełni określone.
Podawanie pazopanibu wymaga ścisłego nadzoru onkologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania funkcji wątroby i nerek przed i w trakcie terapii. Tabletki należy przyjmować na czczo, co najmniej godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po, połykać w całości, nie dzielić ani nie kruszyć, aby zapewnić odpowiednią absorpcję. W trakcie leczenia konieczna jest edukacja pacjenta dotycząca możliwych działań niepożądanych oraz konieczności ich zgłaszania, co może wymagać modyfikacji dawkowania. Dane kliniczne nie wykazały istotnych różnic w bezpieczeństwie i skuteczności u pacjentów powyżej 65 roku życia, choć nie można wykluczyć zwiększonej wrażliwości u niektórych osób starszych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib STADA 400 mg
AlAT, badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne, bilirubina, bilirubina bezpośrednia, bilirubina całkowita, działanie leku, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, parametry wątrobowe, pazopanib, podanie doustne, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby -
Działania niepożądane
Pazopanib STADA, dostępny w tabletkach 200 mg i 400 mg, wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz mięsakami tkanek miękkich (STS), potwierdzony w badaniach klinicznych (n=1149 dla RCC, n=382 dla STS). Ciężkie działania niepożądane, występujące z częstością <1%, obejmują powikłania naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny mózgu), sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca, zaburzenia czynności serca), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego, zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT, torsade de pointes) oraz krwotoki (z płuc, przewodu pokarmowego, do mózgu). U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia funkcji lewej komory i odmę opłucnową. Potencjalnie śmiertelne powikłania, takie jak krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z płuc, ciężkie dysfunkcje wątroby, perforacja przewodu pokarmowego i udar niedokrwienny mózgu, wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej), zmiany dermatologiczne (hipopigmentacja skóry, zmiana koloru włosów, złuszczająca wysypka), nadciśnienie tętnicze, bóle głowy, zaburzenia smaku, zmęczenie, jadłowstręt, utrata masy ciała oraz podwyższone wartości aminotransferaz ALT i AST (≥1/10), co wskazuje na ryzyko uszkodzenia hepatocytów. Monitorowanie parametrów wątrobowych, ciśnienia tętniczego, funkcji serca (EKG, echokardiografia) oraz układu krzepnięcia jest kluczowe dla wczesnego wykrycia powikłań i umożliwia odpowiednią modyfikację terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego, chorób płuc oraz skłonności do zakrzepicy, aby zapobiec poważnym zdarzeniom niepożądanym podczas leczenia pazopanibem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Pazopanib STADA 400 mg
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból głowy, chlorowodorek pazopanibu, dysgeuzja, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, nudności, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zatorowość płucna, zawał mózgu, zawał serca, złuszczająca wysypka -
Interakcje leku
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zwiększają ekspozycję na pazopanib (AUC₀₋₂₄ o 66%, Cₘₐₓ o 45%), co wymaga redukcji dawki pazopanibu do 400 mg/dobę. Podobne efekty obserwuje się przy stosowaniu innych silnych inhibitorów CYP3A4 (itrakonazol, klarytromycyna, atazanawir, rytonawir, worykonazol) oraz inhibitorów transporterów (np. lapatynib zwiększający AUC i Cₘₐₓ o 50-60%). Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenie pazopanibu, co może wymagać zmiany terapii. Ponadto, pazopanib hamuje CYP3A4 i CYP2D6, co skutkuje wzrostem ekspozycji na substraty tych enzymów, np. midazolam (AUC i Cₘₐₓ wzrost o ~30%) oraz paklitaksel (AUC +26%, Cₘₐₓ +31%). Współistniejące stosowanie z irynotekanem zwiększa ekspozycję na jego aktywny metabolit SN-38 o około 20%, szczególnie u pacjentów z polimorfizmem UGT1A1*38. Pazopanib hamuje także transportery OATP1B1, BCRP i P-gp, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym podawaniu substratów tych transporterów, np. statyn, ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (wzrost AlAT >3× GGN u 27% pacjentów przy symwastatynie). Podawanie pazopanibu z posiłkiem podwaja jego AUC i Cₘₐₓ, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku).
Interakcje z lekami zmieniającymi pH żołądka są istotne klinicznie: esomeprazol zmniejsza biodostępność pazopanibu o około 40%, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania lub przyjmować pazopanib wieczorem na czczo wraz z inhibitorem pompy protonowej. Przy antagonistach receptora H2 zaleca się odstęp czasowy ≥2 godzin przed lub ≥10 godzin po podaniu pazopanibu, a przy lekach zobojętniających – ≥1 godzina przed lub ≥2 godziny po. Spożywanie alkoholu podczas terapii pazopanibem może nasilać ryzyko hepatotoksyczności oraz modyfikować metabolizm leku, dlatego zaleca się ograniczenie lub unikanie alkoholu, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. W praktyce klinicznej należy unikać kojarzenia pazopanibu z silnymi inhibitorami CYP3A4 i transporterów P-gp/BCRP, a w razie konieczności stosować obniżone dawki i monitorować działania niepożądane. Ostrożność wymaga także łączenie pazopanibu z substratami CYP3A4, CYP2D6, OATP1B1 oraz statynami ze względu na ryzyko interakcji farmakokinetycznych i toksyczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Pazopanib STADA 400 mg
antagonista receptora H2, atazanawir, białko oporności raka piersi, biodostępność, CYP3A4, dekstrometorfan, esomeprazol, farmakokinetyka, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekanu, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lapatynib, midazolam, omeprazol, P-glikoproteina, paklitaksel, polipeptyd transportujący aniony organiczne, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat CYP3A4, symwastatyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa, warfaryna -
Profil bezpieczeństwa leku
Pazopanib jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku i jego metabolitów do mleka oraz potencjalne ryzyko dla dziecka. W przypadku prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn zaleca się ostrożność, zwłaszcza przy występowaniu objawów takich jak zawroty głowy, zmęczenie czy osłabienie. Brak jest danych dotyczących interakcji pazopanibu z alkoholem, co uniemożliwia formułowanie zaleceń w tym zakresie. U pacjentów w wieku ≥65 lat nie stwierdzono istotnych różnic w bezpieczeństwie stosowania, jednak ze względu na możliwą zwiększoną wrażliwość należy zachować ostrożność.
W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, przy klirensie kreatyniny >30 ml/min nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast przy klirensie <30 ml/min zaleca się ostrożność z powodu braku doświadczenia klinicznego. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby zalecana dawka pazopanibu wynosi 800 mg raz na dobę, a przy umiarkowanych zaburzeniach dawkę należy zmniejszyć do 200 mg raz na dobę. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest niewskazane. Konieczne jest uważne monitorowanie funkcji wątroby podczas terapii u pacjentów z jej dysfunkcją.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Pazopanib STADA 400 mg
-
Przeciwwskazania
Pazopanib STADA, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg (różowe, 14,3 mm x 5,7 mm) oraz 400 mg (białe, 18,0 mm x 7,1 mm), zawiera chlorowodorek pazopanibu jako substancję czynną. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania tego leku jest nadwrażliwość na pazopanib lub jakąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku reakcji na inhibitory kinaz tyrozynowych lub związane chemicznie leki. W przypadku potwierdzonej nadwrażliwości, stosowanie pazopanibu jest absolutnie przeciwwskazane.
Reakcje nadwrażliwości na pazopanib mogą obejmować spektrum od łagodnych objawów skórnych, takich jak wysypka i świąd, po ciężkie, zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne, manifestujące się obrzękiem twarzy, warg, języka, gardła, trudnościami w oddychaniu lub przełykaniu, zawrotami głowy czy omdleniami. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów sugerujących nadwrażliwość, należy natychmiast przerwać podawanie leku i wdrożyć odpowiednie postępowanie medyczne. Dokumentacja medyczna powinna zawierać szczegółowe informacje o przeciwwskazaniach, a w razie wątpliwości wskazana jest konsultacja alergologiczna przed rozpoczęciem terapii pazopanibem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Pazopanib STADA 400 mg
chlorowodorek pazopanibu, dysfagia, inhibitor kinazy tyrozynowej, konsultacja alergologiczna, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk twarzy, pazopanib, Pazopanib STADA, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja niepożądana, tabletka powlekana, trudności w oddychaniu, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zawroty głowy -
Przedawkowanie
Przedawkowanie pazopanibu, stosowanego w terapii onkologicznej, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. Badania kliniczne wykazały, że dawki sięgające 2000 mg na dobę mogą powodować zmęczenie 3. stopnia u około 33% pacjentów, co jest toksycznością ograniczającą dawkę. Natomiast dawka 1000 mg na dobę wiąże się z występowaniem nadciśnienia tętniczego 3. stopnia u 1 na 3 pacjentów, co wymaga ścisłego monitorowania i kontroli ciśnienia tętniczego. Objawy te są kluczowymi wskaźnikami przedawkowania i powinny być brane pod uwagę w codziennej praktyce klinicznej.
W przypadku podejrzenia przedawkowania pazopanibu nie istnieje swoista odtrutka, dlatego leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący. Zaleca się natychmiastową ocenę stanu klinicznego z uwzględnieniem parametrów krążeniowych, monitorowanie ciśnienia tętniczego oraz ocenę nasilenia zmęczenia. Leczenie wspomagające powinno być wdrożone niezwłocznie, a pacjent pozostawać pod stałą obserwacją w celu wykrycia ewentualnych innych objawów toksyczności. Kluczowe jest monitorowanie do czasu całkowitej eliminacji leku z organizmu, co pozwala na minimalizację ryzyka powikłań związanych z przedawkowaniem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Pazopanib STADA 400 mg
-
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu wykazały wielonarządową toksyczność, szczególnie u młodych osobników, z działaniami niepożądanymi dotyczącymi kości, zębów, nerek, płuc, wątroby i serca. Efekty te pojawiały się przy ekspozycjach już od 0,1 do 0,2 wartości AUC klinicznej u dorosłych ludzi. U samic myszy stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie przy dawkach powodujących 2,5-krotnie wyższą ekspozycję niż u ludzi. Pazopanib wykazuje działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików przy dawkach ponad 300 razy niższych niż kliniczna ekspozycja, powodując m.in. zmniejszenie płodności, wady rozwojowe układu krążenia oraz obumieranie zarodków. U samców szczurów obserwowano zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz obniżenie parametrów nasienia przy dawkach odpowiadających 0,3 klinicznej ekspozycji (AUC).
Badania genotoksyczności pazopanibu nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego, choć produkt pośredni stosowany w produkcji wykazał genotoksyczność w niektórych testach in vivo i in vitro. Dwuletnie badania rakotwórczości u gryzoni ujawniły zwiększoną liczbę gruczolaków wątroby u myszy oraz gruczolakoraków dwunastnicy u szczurów, jednak mechanizmy tych zmian są specyficzne dla gryzoni i nie wskazują na podwyższone ryzyko u ludzi. W praktyce klinicznej zaleca się szczególną ostrożność przy stosowaniu pazopanibu u pacjentów w wieku rozwojowym ze względu na ryzyko uszkodzeń kości i zębów, a także unikanie stosowania w ciąży z uwagi na silne działanie teratogenne. Ponadto, należy monitorować funkcje narządów rozrodczych u obu płci podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib STADA 400 mg
aberracja chromosomalna, ciałko żółte, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, obumarcie zarodka, ognisko eozynofilii, potencjał rakotwórczy, proliferacja wątroby, przebudowa zębów, receptor VEGFR, resorpcja zarodka, strata przedimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, wada układu krążenia, wytwarzanie plemników, zanik jajnika -
Skład i postać leku
Pazopanib STADA jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg chlorowodorku pazopanibu. Tabletki 200 mg mają charakterystyczny różowy kolor dzięki obecności tlenku żelaza (E 172) w otoczce, natomiast tabletki 400 mg są białe. Wymiary tabletek wynoszą odpowiednio około 14,3 mm × 5,7 mm dla dawki 200 mg oraz 18,0 mm × 7,1 mm dla dawki 400 mg. Skład pomocniczy różni się nieznacznie między dawkami, co wpływa na właściwości fizyczne preparatu. Preparat jest dostępny w różnych formach opakowań, w tym butelkach HDPE z zabezpieczeniem przed dziećmi oraz w blistrach standardowych i jednodawkowych, co umożliwia dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta i ułatwia stosowanie długoterminowe.
Okres ważności Pazopanibu STADA wynosi 3 lata od daty produkcji, a lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania ani szczególnych środków ostrożności przy usuwaniu opakowań czy niewykorzystanego leku. Nie odnotowano niezgodności farmaceutycznych, co potwierdza stabilność i bezpieczeństwo preparatu w standardowych warunkach. Wybór odpowiedniego opakowania powinien być indywidualnie dostosowany do zaleceń lekarza prowadzącego oraz potrzeb pacjenta, z uwzględnieniem dostępności poszczególnych wielkości opakowań na rynku.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Pazopanib STADA 400 mg
blister jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek pazopanibu, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, kuracja długoterminowa, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, otoczka tabletki, pazopanib, polisorbat, powidon, rdzeń tabletki, środek ostrożności, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek czerwony -
Specjalne ostrzeżenia
Pazopanib STADA, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym niewydolności wątroby zakończonej zgonem. Dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami, 200 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach, a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina >3× GGN). Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny jest obowiązkowe przed leczeniem oraz w 3., 5., 7., 9. tygodniu, a następnie okresowo. W przypadku wzrostu AlAT >8× GGN należy przerwać terapię, a po powrocie do normy rozważyć wznowienie w dawce 400 mg/dobę z cotygodniowym monitorowaniem. Wzrost AlAT >3× GGN z bilirubiną >2× GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, u których ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone.
Pacjenci leczeni pazopanibem powinni być również monitorowani pod kątem nadciśnienia tętniczego, które pojawia się u około 40% do 9. dnia terapii i u 90% w ciągu pierwszych 18 tygodni. W przypadku przełomu nadciśnieniowego lub opornego nadciśnienia konieczne jest przerwanie leczenia. Zgłaszano także przypadki zespołu PRES/RPLS, śródmiąższowej choroby płuc (ILD), zaburzeń czynności serca (w tym zmniejszenia LVEF i wydłużenia QT), incydentów zakrzepowo-zatorowych oraz mikroangiopatii zakrzepowej, które wymagają przerwania terapii. Pazopanib może powodować niedoczynność tarczycy, białkomocz, zespół lizy guza (TLS) oraz odmy opłucnowej. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 2 lat oraz w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów i induktorów CYP3A4, P-gp oraz BCRP, a także soku grejpfrutowego, ze względu na interakcje farmakokinetyczne.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib STADA
AlAT, allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białkomocz, bilirubina, bilirubina niesprzężona, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor CYP3A4, krwioplucie, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja i przetoka, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe -
Właściwości farmakodynamiczne
Pazopanib jest doustnym inhibitorem kinazy tyrozynowej o wysokiej selektywności i silnym działaniu na receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC₅₀ odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania opiera się na hamowaniu autofosforylacji tych receptorów, co prowadzi do zahamowania angiogenezy i proliferacji komórek nowotworowych. W modelach in vivo pazopanib skutecznie blokuje fosforylację VEGFR-2 indukowaną przez VEGF, ogranicza unaczynienie guza oraz hamuje wzrost ksenoprzeszczepów nowotworów człowieka. Farmakogenetyczna analiza wykazała istotną korelację między obecnością allelu HLA-B*57:01 a zwiększonym ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5 x GGN, toksyczność stopnia 3 wg NCI CTC), występującą u 19% nosicieli tego allelu w porównaniu do 10% pacjentów bez allelu.
W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym obejmującym 435 pacjentów z zaawansowanym miejscowo i/lub przerzutowym rakiem nerkowokomórkowym (RCC), pazopanib w dawce 800 mg/dobę wykazał skuteczność w poprawie przeżycia bez progresji (PFS) w porównaniu z placebo. Pacjenci byli zrównoważeni pod względem wcześniejszego leczenia (53,5% bez terapii systemowej, 46,5% po terapii cytokininami) oraz stanu sprawności wg ECOG (42% i 41% ECOG 0; 58% i 59% ECOG 1). Większość miała jasnokomórkowy typ histologiczny oraz przerzuty do płuc (74%) i węzłów chłonnych (54%). Pazopanib jest klasyfikowany w systemie ATC jako lek przeciwnowotworowy, inhibitor kinaz białkowych (kod L01EX03), co podkreśla jego rolę w terapii przeciwnowotworowej o szerokim spektrum działania.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib STADA 400 mg
aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, działanie przeciwnowotworowe, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, kryteria MSKCC, leczenie systemowe, neoangiogeneza, pazopanib, płytkopochodny czynnik wzrostu, proliferacja komórek nowotworowych, przerzut, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, radioterapia, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor czynnika komórek macierzystych, receptor naczyniowo-śródbłonkowy czynnika wzrostu, resekcja nerki, skala ECOG, terapia drugiej linii, terapia pierwszej linii -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Pazopanib STADA, zawierający chlorowodorek pazopanibu w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych, nie wykazuje bezpośredniego negatywnego wpływu farmakologicznego na zdolności psychomotoryczne, a tym samym na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Analiza farmakodynamiczna wskazuje na brak mechanizmu działania zaburzającego funkcje poznawcze czy koordynację ruchową. Niemniej jednak, ze względu na możliwe działania niepożądane takie jak zawroty głowy, zmęczenie oraz osłabienie, które mogą upośledzać sprawność psychomotoryczną, konieczna jest indywidualna ocena stanu klinicznego pacjenta oraz monitorowanie występowania tych objawów podczas terapii.
W praktyce klinicznej lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie leczenia na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, podkreślając konieczność powstrzymania się od tych czynności w przypadku wystąpienia niepokojących objawów. Zaleca się także regularne monitorowanie stanu pacjenta oraz dokumentowanie w kartotece medycznej informacji o udzielonym pacjentowi pouczeniu. Kompleksowa ocena obejmująca stan kliniczny, profil działań niepożądanych oraz indywidualne zdolności poznawcze i motoryczne stanowi podstawę do bezpiecznego prowadzenia terapii pazopanibem, minimalizując ryzyko zagrożeń dla pacjenta i innych uczestników ruchu drogowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pazopanib STADA 400 mg
charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek pazopanibu, działanie niepożądane, farmakoterapia, funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, koordynacja ruchowa, ocena farmakologiczna, pazopanib, percepcja przestrzenna, profil bezpieczeństwa, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, terapia pazopanibem, właściwość farmakodynamiczna, zawrót głowy, zdolność motoryczna, zdolność psychomotoryczna -
Wskazania do stosowania
Pazopanib STADA, zawierający chlorowodorek pazopanibu w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych, jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz zaawansowanymi mięsakami tkanek miękkich (STS). W RCC lek stosuje się jako terapię pierwszego rzutu u pacjentów wcześniej nieleczonych systemowo oraz jako leczenie drugiej linii u pacjentów po terapii cytokinami (interferon alfa, interleukina-2). W przypadku STS, Pazopanib STADA jest zalecany u pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi, którzy przeszli wcześniejszą chemioterapię z powodu choroby przerzutowej lub u których doszło do progresji w ciągu 12 miesięcy po leczeniu neoadjuwantowym/adjuwantowym. Skuteczność leku różni się w zależności od podtypu histologicznego, co podkreśla konieczność precyzyjnej diagnostyki histopatologicznej przed wdrożeniem terapii.
Decyzja o zastosowaniu Pazopanibu STADA powinna być podejmowana przez onkologa po szczegółowej ocenie stanu klinicznego pacjenta, historii leczenia oraz charakterystyki histologicznej nowotworu. Lek wymaga regularnego monitorowania ze względu na potencjalne działania niepożądane i mechanizm działania. Preparat dostępny jest w postaci tabletek powlekanych 200 mg (różowe, kapsułkowate) oraz 400 mg (białe, kapsułkowate), odpowiadających odpowiednio 200 mg i 400 mg chlorowodorku pazopanibu. Terapia Pazopanibem STADA jest przeznaczona wyłącznie dla dorosłych pacjentów i powinna być prowadzona pod nadzorem specjalisty onkologa z doświadczeniem w leczeniu przeciwnowotworowym.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Pazopanib STADA 400 mg
chlorowodorek pazopanibu, choroba przerzutowa, choroba rozsiana, cytokiny, diagnostyka histopatologiczna, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, onkolog, podtyp histologiczny mięsaka, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana, zaawansowany rak nerkowokomórkowy