skóra właściwa
Skóra właściwa (łac. dermis) to środkowa warstwa skóry zlokalizowana pomiędzy naskórkiem a tkanką podskórną. Stanowi mechaniczne i strukturalne rusztowanie dla naskórka oraz pełni kluczową rolę w regulacji homeostazy skóry.
Zbudowana jest głównie z tkanki łącznej, w której dominują włókna kolagenowe (głównie typu I i III) oraz elastyna, nadające skórze wytrzymałość i elastyczność. W skórze właściwej znajdują się również fibroblasty odpowiedzialne za syntezę białek macierzy pozakomórkowej, komórki układu immunologicznego, naczynia krwionośne i limfatyczne, zakończenia nerwowe oraz przydatki skóry (mieszki włosowe, gruczoły łojowe i potowe).
Skóra właściwa dzieli się na dwie warstwy: brodawkowatą (stratum papillare) – cieńszą, położoną powierzchownie, oraz siateczkowatą (stratum reticulare) – grubszą, położoną głębiej. Warstwa brodawkowata tworzy liczne wypustki (brodawki skórne) wnikające w naskórek, co zwiększa powierzchnię kontaktu między tymi warstwami i zapewnia lepsze odżywienie naskórka.
Funkcjonalnie skóra właściwa odpowiada za odżywianie naskórka, zapewnia wytrzymałość mechaniczną skóry, uczestniczy w termoregulacji, pełni funkcje immunologiczne oraz bierze udział w procesach gojenia ran i regeneracji tkanek. Zmiany w strukturze i składzie skóry właściwej są charakterystyczne dla wielu schorzeń dermatologicznych oraz procesów starzenia się skóry.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tuberculin PPD RT23 AJV 2 T.U./dawkę 0,1 ml
Podstawowa dawka diagnostyczna Tuberculin PPD RT 23 AJV wynosi 0,1 ml roztworu, co odpowiada 2 jednostkom tuberkulinowym (T.U.), i jest podawana wyłącznie śródskórnie w środkowej trzeciej części przedramienia. Prawidłowa technika obejmuje użycie strzykawki 1 ml z precyzyjną podziałką oraz krótkiej igły 25 Ga lub 26 Ga, wprowadzonej niemal równolegle do powierzchni skóry z ścięciem skierowanym ku górze. Po wstrzyknięciu roztworu powinno pojawić się blade uwypuklenie o średnicy 8-10 mm utrzymujące się około 10 minut; brak uwypuklenia wskazuje na zbyt głębokie podanie i wymaga powtórzenia próby w innym miejscu. Ocena reakcji następuje po 48-72 godzinach, mierząc średnicę nacieku (stwardnienia) poprzecznie do osi przedramienia, przy czym dodatnia reakcja to naciek ≥6 mm, a silnie dodatnia >15 mm, niezależnie od zaczerwienienia skóry.
efekt wzmocnienia, infekcja mykobakteriami, jednostka tuberkulinowa, konwersja próby skórnej, Mycobacterium africanum, Mycobacterium bovis, Mycobacterium microti, Mycobacterium tuberculosis, naciek skórny, odporność komórkowa, podanie śródskórne, prątek gruźlicy, prątki niegruźlicze, próba tuberkulinowa, próba tuberkulinowa Mantoux, skóra właściwa, szczepionka BCG, tuberkulina PPD, wartość predykcyjna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aksoderm Forte 1000 j.m./g
Produkt leczniczy Aksoderm Forte w postaci maści zawiera palmitynian retynolu (witaminę A) w stężeniu 1000 IU/g, będący biologicznie aktywnym estrem retinolu stosowanym w dermatologii. Mechanizm działania opiera się na keratolitycznym efekcie witaminy A, który prowadzi do usunięcia zgrubień, złuszczeń i pęknięć naskórka oraz normalizacji rogowacenia komórek warstwy rogowej. Miejscowa aplikacja preparatu stymuluje procesy regeneracyjne zarówno w naskórku, jak i skórze właściwej, poprawia elastyczność i jędrność skóry oraz wygładza powierzchnię naskórka, ograniczając jego złuszczanie.
działanie keratolityczne, działanie regeneracyjne, lanolina bezwodna, lecznictwo dermatologiczne, normalizacja keratynizacji, normalizacja rogowacenia, odnowa komórkowa, palmitynian retynolu, penetracja przez warstwy skóry, proces rogowacenia, skóra właściwa, warstwa rogowa naskórka, witamina A, właściwości okluzyjne, złuszczenie naskórka - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Leczenie
Brodawczakowłókniak kosmówkowy (DFSP) to rzadki, wolno rosnący nowotwór skóry o niskim lub średnim stopniu złośliwości, charakteryzujący się lokalną agresywnością i wysokim ryzykiem nawrotów. Podstawą leczenia jest chirurgiczne wycięcie zmiany z odpowiednimi marginesami, przy czym chirurgia mikrograficzna Mohsa (MMS) jest metodą z wyboru, zapewniającą około 98% wskaźnik wyleczenia i minimalizującą ryzyko nawrotu. Alternatywnie stosuje się szerokie wycięcie miejscowe (WLE) z marginesem 2-4 cm do powięzi. Radioterapia uzupełniająca (50-70 Gy) jest wskazana w przypadku dodatnich lub wąskich marginesów, nawrotów, przerzutów lub gdy resekcja jest niemożliwa lub grozi poważnymi defektami funkcjonalnymi i kosmetycznymi. W leczeniu nieoperacyjnym, nawrotowym lub przerzutowym stosuje się terapię celowaną imatynibem (800 mg/dobę), inhibitorem kinazy tyrozynowej PDGFR-β, skuteczną u 65-70% pacjentów z translokacją t(17;22). Imatynib może być także stosowany neoadjuwantowo w celu zmniejszenia masy guza przed operacją.
badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, brodawczakowłókniak kosmówkowy, całkowita remisja, charakterystyka molekularna nowotworu, chirurgia mikrograficzna Mohsa, imatynib, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor multikinazowy, mięsak tkanek miękkich, nowotwór tkanki miękkiej, przerzut, radioterapia pooperacyjna, skóra właściwa, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana, terapia neoadjuwantowa, włókniakomięsak, wskaźnik wyleczenia - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Clotrimazolum Ziaja 10 mg/g
Klotrymazol, stosowany miejscowo w kremie o stężeniu 10 mg/g (Clotrimazolum Ziaja), wykazuje zdolność penetracji głównie do warstwy rogowej naskórka, gdzie osiąga stężenia 50-500 μg/ml. W głębszych warstwach naskórka (warstwa kolczysta) stężenia wynoszą 3-6 μg/ml, natomiast w skórze właściwej są znacznie niższe i mieszczą się w zakresie 0,5-3 μg/ml. Po aplikacji miejscowej do krwiobiegu przenikają jedynie śladowe ilości klotrymazolu, z maksymalnym stężeniem poniżej 10 ng/ml, co eliminuje ryzyko ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Substancja wiąże się w około 50% z albuminami osocza, a jej metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez enzymy cytochromu P-450, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów, z których głównym jest 2-chlorofenylo-4-hydroksyfenylo-fenylometan.
albuminy osocza, aplikacja miejscowa, badanie farmakokinetyczne, biotransformacja wątrobowa, Clotrimazolum, cytochrom P-450, droga nerkowa, droga żółciowo-kałowa, efekt pierwszego przejścia, induktor enzymatyczny, klotrymazol, opatrunek zamknięty, penetracja naskórka, skóra właściwa, technika radioizotopowa, warstwa kolczysta, warstwa rogowa naskórka, znakowanie izotopowe - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Epidemiologia
Miksyfibrosarkom (MFS) to rzadki, złośliwy nowotwór tkanek miękkich, stanowiący 5-10% wszystkich mięsaków tkanek miękkich, o częstości występowania około 0,1/100 000/rok. Choroba dotyka głównie osoby starsze, ze średnim wiekiem diagnozy 62 lata, z przewagą mężczyzn. Lokalizuje się przede wszystkim w kończynach (77%), rzadziej w tułowiu, przestrzeni zaotrzewnowej, śródpiersiu oraz głowie i szyi. MFS cechuje się stosunkowo dobrym rokowaniem z 5-letnim wskaźnikiem przeżycia w zakresie 60-84,3%, jednak z wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (16-61%) oraz przerzutów odległych (15-38%), najczęściej do płuc. Czynniki prognostyczne negatywnie wpływające na przeżycie to m.in. starszy wiek (HR=7,94), wielkość guza >5 cm, głęboka lokalizacja, naciekanie poza kompartment, lokalizacja osiowa, wyższy stopień histologiczny, zaawansowane stadium choroby, obecność przerzutów przy diagnozie oraz margines chirurgiczny. Ekspresja CD44 może służyć do oceny ryzyka przerzutów.
badanie obrazowe, baza danych SEER, czynnik prognostyczny, konsylium onkologiczne, leczenie systemowe, margines chirurgiczny, mediana przeżycia, mięsak tkanek miękkich, miksyfibrosarkom, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy tkanek miękkich, płuco, przerzut odległy, przestrzeń zaotrzewnowa, resekcja chirurgiczna, skóra właściwa, system prognostyczny, tkanka miękka, tkanka podskórna, węzeł chłonny, wielokrotny nawrót, wskaźnik przeżycia 5-letniego, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Oparzenia – Objawy
Oparzenia klasyfikuje się na podstawie głębokości uszkodzenia tkanek na cztery stopnie: I stopień obejmuje naskórek, charakteryzuje się zaczerwienieniem, bólem i suchą skórą, gojąc się w 7-10 dni bez blizn; II stopień (częściowej grubości) obejmuje naskórek i dermis, manifestuje się pęcherzami, intensywnym bólem, wilgotną skórą i obrzękiem, gojenie trwa od 2 do ponad 3 tygodni, z ryzykiem bliznowacenia w głębokich przypadkach; III stopień niszczy wszystkie warstwy skóry, objawia się woskowym, białym lub zwęglonym wyglądem, brakiem bólu z powodu uszkodzenia nerwów, wymaga interwencji chirurgicznej; IV stopień sięga tkanek głębokich, mięśni i kości, zagraża życiu i wymaga natychmiastowej pomocy. Progresja oparzenia w ciągu pierwszych 24-48 godzin jest istotna klinicznie, gdyż oparzenia mogą pogłębiać się wskutek skurczu naczyń, stanu zapalnego, apoptozy i niedrożności mikronaczyń, co wpływa na decyzje terapeutyczne. Reakcja ogólnoustrojowa pojawia się przy oparzeniach >20% TBSA, prowadząc do utraty płynów, obrzęku śródmiąższowego i dysfunkcji narządów.
apoptoza, bliznowacenie, duszność, faza proliferacyjna, faza przebudowy, faza zapalna, jaskra, naskórek, niewydolność oddechowa, obrzęk dróg oddechowych, oparzenie chemiczne, oparzenie częściowej grubości, oparzenie dróg oddechowych, oparzenie drugiego stopnia, oparzenie elektryczne, oparzenie okrężne, oparzenie pełnej grubości, oparzenie pierwszego stopnia, oparzenie powierzchowne, oparzenie słoneczne, oparzenie trzeciego stopnia, przeszczep skóry, przykurcz, sepsa, skóra właściwa, ślepota, tkanka ziarninowa, uszkodzenie wolnorodnikowe, wstrząs oparzeniowy, zaćma, zakażenie rany oparzeniowej, zespół stresu pourazowego, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie skóry – Etiologia i przyczyny
Zapalenie skóry (cellulitis) to bakteryjne zakażenie obejmujące skórę właściwą i tkankę podskórną, najczęściej lokalizujące się na kończynach dolnych. Dominującymi patogenami są paciorkowce beta-hemolizujące grupy A (Streptococcus pyogenes) stanowiące około 66% przypadków oraz Staphylococcus aureus odpowiadające za około 33%, z rosnącym udziałem metycylinoopornych szczepów MRSA. Inne bakterie, takie jak Haemophilus influenzae, Pasteurella multocida, Aeromonas hydrophila, Pseudomonas aeruginosa czy Vibrio vulnificus, występują w specyficznych sytuacjach klinicznych, np. po ugryzieniach zwierząt lub ekspozycji na wodę. Drogi wnikania patogenów to uszkodzenia skóry, w tym rany, ukłucia, ugryzienia, mikrourazy oraz choroby skóry naruszające barierę ochronną, takie jak egzema, grzybica stóp, łuszczyca czy świerzb. Zapalenie skóry nie jest zwykle zaraźliwe, gdyż dotyczy głębokich warstw skóry.
Aeromonas hydrophila, angina Ludwiga, bakterie beztlenowe, choroba naczyń obwodowych, czynniki wirulencji, egzema, grzybica stóp, Haemophilus influenzae, infekcja polimikrobialna, intertrigo, liszajec, łuszczyca, MRSA, neutropenia, nieropne zapalenie skóry, niewydolność żylna, obrzęk limfatyczny, ospa wietrzna, paciorkowce beta-hemolizujące, paciorkowce grupy B, półpasiec, Pseudomonas aeruginosa, skóra właściwa, Staphylococcus aureus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pyogenes, świerzb, tinea pedis, tkanka podskórna, Vibrio vulnificus, zakażenie skóry, zapalenie skóry, zastoinowa niewydolność serca, zespół Wellsa - Leksykon substancji czynnych
Izokonazol – Właściwości farmakokinetyczne
Izokonazol azotan, stosowany miejscowo w leczeniu zakażeń grzybiczych skóry i błon śluzowych, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem do tkanek docelowych, osiągając maksymalne stężenia już po 1 godzinie od aplikacji. W warstwie rogowej naskórka stężenie wynosi około 3500 µg/ml (7 mmol/l), w warstwach żywych naskórka około 20 µg/ml (40 µmol/l), a w skórze właściwej około 3 µg/ml (6 µmol/l). Stężenia te kilkakrotnie przekraczają minimalne stężenia hamujące (MIC) dla dermatofitów, drożdżaków i pleśniaków, co zapewnia skuteczność terapeutyczną. Po usunięciu warstwy rogowej stężenie w skórze właściwej wzrasta dwukrotnie. Izokonazol utrzymuje się w warstwie rogowej i mieszkach włosowych przez co najmniej tydzień po zakończeniu 2-tygodniowej terapii, a u niektórych pacjentów nawet do 14 dni. Wchłanianie do krążenia ogólnego jest minimalne – poniżej 1% dawki po aplikacji na skórę i mniej niż 10% po dopochwowej aplikacji, gdzie stężenia w osoczu nie są konieczne do skuteczności.
4-dichloromigdałowy, aplikacja dopochwowa, aplikacja miejscowa, dermatofit, diflukortolonu walerianian, drobnoustrój chorobotwórczy, drożdżak, dystrybucja leku, działanie przeciwgrzybicze, grzybica pochwy, izokonazol azotan, kortykosteroid, kwas 2, mieszek włosowy, minimalne stężenie hamujące, pleśniak, preparat przeciwgrzybiczny, przezskórne wchłanianie, skóra właściwa, stężenie hamujące, substancja przeciwgrzybicza, warstwa rogowa, warstwa rogowa naskórka, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze skóry, zwężenie naczyń