Exferana
Tabletki powlekane, 90 mg
Lek zawiera deferazyroks w dawkach 90 mg, 180 mg i 360 mg oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosowany jest w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem u pacjentów z ciężką postacią talasemii beta, szczególnie u osób poddawanych częstym transfuzjom krwi. Produkt jest wskazany także u dzieci i dorosłych, u których leczenie deferoksaminą jest przeciwwskazane lub niewystarczające. Pomaga w terapii chelatującej u pacjentów z różnymi rodzajami niedokrwistości i zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Exferana (deferazyroks) jest dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 90 mg, 180 mg i 360 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii do masy ciała pacjenta (dawka obliczana w mg/kg mc.). Leczenie należy rozpoczynać po przetoczeniu około 20 jednostek koncentratu krwinek czerwonych (KKCz), odpowiadających około 100 ml/kg mc., lub przy stwierdzonym przewlekłym obciążeniu żelazem (ferrytyna >1000 µg/l). Maksymalna dawka dobowa wynosi 28 mg/kg mc. Zalecane dawkowanie różni się w zależności od sytuacji klinicznej: np. 14 mg/kg mc./dobę jako dawka początkowa u większości pacjentów, z możliwością modyfikacji co 3-6 miesięcy o 3,5-7 mg/kg mc. w zależności od poziomu ferrytyny (wzrost dawki przy ferrytynie >2500 µg/l, redukcja przy <1000 µg/l). U pacjentów pediatrycznych (2-17 lat) stosuje się te same zasady dawkowania, z dodatkowym monitorowaniem rozwoju co 12 miesięcy. W przypadku zmiany z tabletek do sporządzania zawiesiny na tabletki powlekane dawka powinna być zmniejszona o 30% ze względu na wyższą biodostępność.
Monitorowanie terapii obejmuje comiesięczne oznaczanie stężenia ferrytyny w surowicy oraz kontrolę parametrów nerkowych (stężenie kreatyniny, klirens kreatyniny i/lub cystatyna C) i wątrobowych (enzymy wątrobowe) – szczególnie intensywnie w pierwszym miesiącu leczenia, a następnie co 3 miesiące. Badania słuchu i wzroku powinny być wykonywane przed rozpoczęciem terapii i następnie corocznie. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się redukcję dawki o 50% i ścisłe monitorowanie, a stosowanie u pacjentów z klirensem kreatyniny <30 ml/min jest przeciwwskazane. Dawkę należy dostosowywać stopniowo, a w przypadku ferrytyny <500 µg/l rozważyć przerwanie leczenia. Tabletki powlekane należy przyjmować raz dziennie, na czczo lub z lekkim posiłkiem, połykać w całości lub rozkruszone z miękkim pokarmem, spożywając natychmiast. Wystąpienie działań niepożądanych lub nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych wymaga natychmiastowej korekty dawki lub przerwania terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Exferana 90 mg
biodostępność, choroba współistniejąca, deferazyroks, deferoksamina, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, Exferana, ferrytyna w surowicy, klirens kreatyniny, koncentrat krwinek czerwonych, końcowe stadium niewydolności nerek, nadmierna chelatacja, parametr nerkowy, parametr wątrobowy, przewlekłe obciążenie żelazem, tabletka do sporządzania zawiesiny doustnej, tabletka powlekana, terapia chelatująca, transfuzja krwi, zaburzenie czynności nerek -
Profil bezpieczeństwa leku
Deferazyroks (Exferana) wymaga szczególnej ostrożności u wybranych grup pacjentów. Karmienie piersią jest przeciwwskazane ze względu na szybkie i znaczne przenikanie leku do mleka u zwierząt, brak jest jednak danych dotyczących przenikania do mleka kobiecego. U seniorów obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza biegunek, co wymaga ścisłego monitorowania. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, szczególnie ciężkimi (Child-Pugh C), Exferana nie jest zalecana, a wzrost aminotransferaz wymaga przerwania terapii. Lek może powodować zawroty głowy, dlatego zaleca się ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Najważniejszym przeciwwskazaniem jest stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny poniżej 60 ml/min, gdzie istnieje ryzyko ostrej niewydolności nerek. W tej grupie konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów nerkowych oraz rozważenie zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia w przypadku pogorszenia funkcji nerek. Brak jest danych dotyczących interakcji deferazyroksu z alkoholem, dlatego nie wydano specjalnych zaleceń w tym zakresie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Exferana 90 mg
-
Przeciwwskazania
Deferazyroks, substancja czynna leku Exferana, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na deferazyroks lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (1,16 mg w tabletce 90 mg, 2,31 mg w 180 mg oraz 4,62 mg w 360 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Lek nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi chelatorami żelaza ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa takiej terapii oraz ryzyko nieprzewidywalnych interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest klirens kreatyniny poniżej 60 ml/min, co wiąże się z ryzykiem kumulacji leku i nefrotoksyczności; konieczne jest monitorowanie funkcji nerek przed i w trakcie leczenia.
W przypadku pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, stosowanie Exferany wymaga ostrożności lub rozważenia alternatywnych metod leczenia ze względu na zawartość laktozy. U pacjentów z funkcją nerek na granicy klirensu 60 ml/min wskazane jest regularne monitorowanie i ewentualna modyfikacja dawki. Ponadto, u osób z historią reakcji alergicznych na chelatory żelaza o podobnej strukturze chemicznej należy unikać deferazyroksu z powodu ryzyka reakcji krzyżowych. W sytuacjach wymagających terapii chelatującej u pacjentów z ciężkim obciążeniem żelazem, zaleca się stosowanie sekwencyjne preparatów, gdyż brak jest danych potwierdzających bezpieczeństwo jednoczesnego podawania różnych chelatorów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Exferana 90 mg
chelator żelaza, deferazyroks, funkcja nerek, interakcje lekowe, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na lek, nefrotoksyczność, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obciążenie organizmu, przeciwwskazania, reakcja alergiczna, reakcja farmakodynamiczna, reakcja farmakokinetyczna, reakcja krzyżowa, środek chelatujący żelazo, substancja czynna, substancje pomocnicze, tabletka powlekana, terapia chelatująca, terapia sekwencyjna, terapia skojarzona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Przedawkowanie
Przedawkowanie deferazyroksu, substancji czynnej Exferany, manifestuje się głównie objawami ze strony układu pokarmowego, takimi jak ból brzucha, biegunka, nudności i wymioty, które mogą prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych. Ponadto obserwuje się zaburzenia funkcji wątroby, objawiające się podwyższoną aktywnością enzymów wątrobowych, oraz upośledzenie funkcji nerek, potwierdzone wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy. Szczególnie istotne jest ryzyko rozwoju zespołu Fanconiego po podaniu pojedynczej dawki 90 mg/kg masy ciała, co wskazuje na poważne uszkodzenie kanalików nerkowych i wymaga natychmiastowej interwencji terapeutycznej.
Brak swoistego antidotum dla deferazyroksu wymusza stosowanie leczenia objawowego oraz monitorowanie funkcji wątroby i nerek. W przypadku wykrycia zaburzeń funkcjonalnych konieczne jest przerwanie terapii, co zazwyczaj prowadzi do normalizacji parametrów biochemicznych. Leczenie zespołu Fanconiego polega na przywróceniu prawidłowej czynności kanalików nerkowych i jest skuteczne przy szybkim rozpoznaniu i wdrożeniu odpowiednich procedur. Wczesna identyfikacja przedawkowania oraz kompleksowe postępowanie są kluczowe dla minimalizacji ryzyka powikłań i poprawy rokowania pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Exferana 90 mg
biegunka, ból brzucha, deferazyroks, enzym wątrobowy, Exferana, filtracja kłębuszkowa, gospodarka kwasowo-zasadowa, hepatocyty, kanaliki nerkowe, kreatynina w surowicy, leczenie objawowe, nudności, reabsorpcja elektrolitów, wymioty, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zespół Fanconiego -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Deferazyroks, substancja czynna leku Exferana, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające jego bezpieczeństwo. Wykazano toksyczne działanie na nerki, związane z mechanizmem usuwania żelaza, oraz zmętnienie soczewki oka (zaćmę), obserwowane zarówno u dorosłych, jak i młodych zwierząt laboratoryjnych. Badania genotoksyczności in vitro (test Amesa, test aberracji chromosomalnych) były negatywne, natomiast in vivo stwierdzono powstawanie mikrojąder w szpiku kostnym szczurów bez obciążenia żelazem przy podaniu dawek śmiertelnych, efekt nieobecny u zwierząt z nadmiarem żelaza. W testach rakotwórczości (dwuletnie badanie na szczurach oraz sześciomiesięczne na transgenicznych myszach p53+/-) deferazyroks nie wykazał działania kancerogennego.
Ocena wpływu na reprodukcję przeprowadzona na szczurach i królikach wykazała brak działania teratogennego oraz wad rozwojowych. Jednak u szczurów poddanych dużym dawkom leku, które wywołały ciężką toksyczność u samic bez obciążenia żelazem, zaobserwowano zwiększoną częstość zmian kostnych oraz martwych urodzeń. Poza tymi efektami, deferazyroks nie wpływał negatywnie na płodność ani inne aspekty reprodukcji. Wyniki te wskazują na stosunkowo bezpieczny profil toksykologiczny deferazyroksu, z uwzględnieniem potencjalnych działań niepożądanych przy wysokich dawkach i u zwierząt bez nadmiaru żelaza.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Exferana 90 mg
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, chelacja żelaza, deferazyroks, działanie teratogenne, martwe urodzenie, obciążenie żelazem, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test farmakologiczny, toksyczność nerkowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wada rozwojowa, zaćma, zmętnienie soczewki, zmiany kostne -
Skład i postać leku
Exferana to lek zawierający deferazyroks w dawkach 90 mg, 180 mg oraz 360 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych owalnych, obustronnie wypukłych, różniących się kolorem i wymiarami (od 10×6 mm do 15×9 mm). Tabletki zawierają laktozę jednowodną w ilościach odpowiednio 1,16 mg, 2,31 mg i 4,62 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, powidon K-30, krospowidon, poloksamer 188, krzemionka koloidalna bezwodna oraz magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, laktozę jednowodną, tytanu dwutlenek, triacetynę oraz barwniki (indygotynę i lak glinowy).
Produkt jest pakowany w blistry PVC/PVDC/Aluminium lub Aluminium/Aluminium, w opakowaniach po 30 lub 90 tabletek, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych ani specjalnych wymagań dotyczących przechowywania czy utylizacji leku. Charakterystyka fizyczna tabletek (kolor, wymiary, oznaczenia „D7FX” oraz odpowiednia dawka) ułatwia identyfikację preparatu, co jest istotne w praktyce klinicznej przy monitorowaniu terapii deferazyroksem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Exferana 90 mg
celuloza mikrokrystaliczna, deferazyroks, dwutlenek tytanu, hypromeloza, indygotyna, krospowidon, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, niezgodność farmaceutyczna, opakowanie blistrowe, poloksamer, powidon, środek poślizgowy, środek przeciwzbrylający, środek wiążący, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, triacetyna -
Właściwości farmakodynamiczne
Deferazyroks jest doustnym lekiem chelatującym o wysokiej selektywności wobec jonów żelaza(III), działającym poprzez wiązanie żelaza w stosunku 2:1 i promowanie jego wydalania głównie z kałem. W badaniach metabolicznych u pacjentów z talasemią i obciążeniem żelazem wykazano zależną od dawki skuteczność: dawki 10, 20 i 40 mg/kg mc./dobę powodowały wydalanie netto żelaza odpowiednio 0,119, 0,329 i 0,445 mg Fe/kg mc./dobę. W badaniach klinicznych obejmujących 703 pacjentów (dzieci i dorośli) z różnymi niedokrwistościami wymagającymi transfuzji, stosowanie deferazyroksu w dawkach 20-30 mg/kg mc./dobę przez rok skutkowało znaczącym zmniejszeniem stężenia żelaza w wątrobie (do 8,9 mg Fe/g suchej masy) oraz ferrytyny w surowicy (do 926 μg/l). Monitorowanie ferrytyny w surowicy okazało się wiarygodnym wskaźnikiem odpowiedzi na leczenie. Ponadto, leczenie dawkami 10-30 mg/kg mc./dobę przez rok poprawiało parametry MRI T2* mięśnia sercowego, wskazując na redukcję obciążenia żelazem serca.
W badaniu porównawczym z deferoksaminą u pacjentów z talasemią beta i obciążeniem żelazem, deferazyroks wykazał równoważność w podgrupie z LIC ≥7 mg Fe/g suchej masy przy dawkach 20-30 mg/kg mc., natomiast w grupie z LIC <7 mg Fe/g suchej masy nie stwierdzono równoważności, co wiązało się z różnicami w dawkowaniu. U pacjentów z innymi niedokrwistościami oraz w zespole mielodysplastycznym (MDS) deferazyroks poprawiał czas przeżycia wolny od objawów i obniżał ferrytynę, z profilem bezpieczeństwa zgodnym z wcześniejszymi obserwacjami. U dzieci w wieku 2-6 lat nie stwierdzono istotnych różnic w tolerancji leku. W talasemii niezależnej od transfuzji, dawka 10 mg/kg mc./dobę skutecznie redukowała LIC o średnio 3,80 mg Fe/g suchej masy i ferrytynę o 222 μg/l po roku terapii. Profil bezpieczeństwa deferazyroksu jest porównywalny między postaciami tabletek powlekanych i do sporządzania zawiesiny doustnej, a dawkowanie zalecane to stosunek 2:1 względem deferoksaminy dla tabletek do sporządzania zawiesiny oraz 3:1 dla tabletek powlekanych, choć brak jest prospektywnych badań potwierdzających te schematy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Exferana 90 mg
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, deferazyroks, deferoksamina, ferrytyna, hemosyderoza potransfuzyjna, jon żelaza, lek chelatujący, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, stężenie żelaza w wątrobie, tabletka do sporządzania zawiesiny doustnej, tabletka powlekana, talasemia beta, talasemia niezależna od transfuzji, transfuzja wymienna, zespół Diamonda-Blackfana, zespół mielodysplastyczny, zwiększenie stężenia kreatyniny -
Właściwości farmakokinetyczne
Deferazyroks, substancja czynna preparatu Exferana w tabletkach powlekanych (90 mg, 180 mg, 360 mg), charakteryzuje się wyższą biodostępnością (o 36%) w porównaniu do tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej, przy czym tabletka powlekana 360 mg jest równoważna pod względem AUC do 500 mg zawiesiny. Maksymalne stężenie (Cmax) jest wyższe o 30% (90% CI: 20,3%-40,0%), jednak bez istotnego znaczenia klinicznego. Wchłanianie deferazyroksu jest modyfikowane przez posiłki: niskotłuszczowy posiłek zmniejsza AUC o 11% i Cmax o 16%, natomiast wysokotłuszczowy zwiększa AUC o 18% i Cmax o 29%. Zaleca się przyjmowanie tabletek powlekanych na czczo lub z lekkim posiłkiem, aby uniknąć kumulacji efektu zwiększenia Cmax. Tmax wynosi 1,5-4 godziny, a lek wiąże się w 99% z albuminą surowicy, z objętością dystrybucji około 14 litrów. Metabolizm odbywa się głównie przez glukuronidację (enzymy UGT1A1 i UGT1A3), z niewielkim udziałem cytochromu P450 (~8%). Deferazyroks i metabolity są wydalane głównie z kałem (84%), z okresem półtrwania 8-16 godzin.
Farmakokinetyka deferazyroksu wykazuje liniowy wzrost Cmax i AUC0-24h w stosunku do dawki, z kumulacją po wielokrotnym podaniu (czynnik 1,3-2,3). U dzieci (2-17 lat) ekspozycja na lek jest mniejsza niż u dorosłych, szczególnie u dzieci poniżej 6 lat (ok. 50% mniejsza), co nie wymaga zmiany dawkowania, które jest indywidualizowane. U kobiet klirens jest o 17,5% niższy niż u mężczyzn, bez klinicznego znaczenia. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji: 16% przy łagodnych (Child-Pugh A), 76% przy umiarkowanych (Child-Pugh B) i 2,8-krotne przy ciężkich zaburzeniach (Child-Pugh C), co wymaga dostosowania dawkowania. Brak danych dotyczących farmakokinetyki u osób starszych (>65 lat) oraz z niewydolnością nerek. Wydalanie z żółcią jest zależne od transporterów MRP2 i MXR (BCRP), a interakcje z kolestyraminą mogą zmniejszać ekspozycję na lek o 45%.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Exferana 90 mg
BCRP, biodostępność, Cmax, cytochrom P450, deferazyroks, ekspozycja na lek, glukuronidacja, klirens deferazyroksu, krążenie jelitowo-wątrobowe, liniowość farmakokinetyki, MRP2, objętość dystrybucji, posiłek wysokotłuszczowy, skala Child-Pugh, T1/2, tabletka powlekana, Tmax, UGT1A1, UGT1A3, utlenianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Deferazyroks, substancja czynna leku Exferana dostępnego w dawkach 90 mg, 180 mg i 360 mg, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania deferazyroksu w ciąży oraz potencjalne toksyczne działanie na reprodukcję w badaniach na zwierzętach wskazują na konieczność unikania stosowania leku w okresie ciąży, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Ponadto, deferazyroks może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych lub alternatywnych metod antykoncepcji niehormonalnej u pacjentek przyjmujących Exferanę.
Deferazyroks przenika do mleka samic w badaniach na zwierzętach, jednak brak jednoznacznych danych dotyczących przenikania do mleka kobiecego oraz potencjalne ryzyko dla dziecka powodują, że karmienie piersią podczas terapii nie jest zalecane. Decyzja o kontynuacji karmienia lub leczenia powinna być indywidualnie rozważona przez lekarza. Obecne dane nie wskazują na jednoznaczny wpływ deferazyroksu na płodność u ludzi, choć badania na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na płodność samców i samic. Pacjenci planujący potomstwo powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem terapii, aby ocenić korzyści i ryzyko leczenia w kontekście planów reprodukcyjnych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Exferana 90 mg
badanie na modelu zwierzęcym, deferazyroks, Exferana, hormonalny środek antykoncepcyjny, interakcja lekowa, karmienie piersią, model zwierzęcy, niehormonalna metoda antykoncepcji, płodność, preparat antykoncepcyjny, przenikanie do mleka, tabletka powlekana, terapia deferazyroksem, toksyczność reprodukcyjna, wskazanie kliniczne -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Exferana (deferazyroks) wykazuje niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn, jednak podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy, które mogą znacząco zaburzać sprawność psychofizyczną pacjenta. Zawroty głowy, choć niezbyt częste, stanowią istotne ryzyko dla bezpieczeństwa podczas wykonywania czynności wymagających wzmożonej koncentracji. Lekarz powinien poinformować pacjenta o konieczności zachowania ostrożności, a w przypadku wystąpienia objawów upośledzających zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn, zalecić czasowe powstrzymanie się od tych czynności do ustąpienia symptomów.
W trakcie przepisywania deferazyroksu lekarz powinien uwzględnić indywidualne czynniki ryzyka, takie jak wiek pacjenta, współistniejące schorzenia, stosowanie innych leków oraz historię zawrotów głowy, aby dostosować zalecenia dotyczące bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Informacja o możliwym wpływie leku na zdolności psychomotoryczne powinna być przekazana w sposób jasny i odnotowana w dokumentacji medycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, osoby zawodowo prowadzące pojazdy oraz na okres rozpoczynania terapii lub zmiany dawkowania, co przyczynia się do minimalizacji ryzyka wypadków komunikacyjnych i przemysłowych związanych z farmakoterapią deferazyroksem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Exferana 90 mg
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, deferazyroks, działanie niepożądane, działanie niepożądane leku, epizod zawrotu głowy, Exferana, funkcje poznawcze, interakcja lekowa, okres leczenia, sprawność psychofizyczna, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, układ nerwowy, zawrót głowy, zdolność psychomotoryczna -
Wskazania do stosowania
Exferana (deferazyroks) to lek w formie tabletek powlekanych dostępny w dawkach 90 mg, 180 mg oraz 360 mg, stosowany w leczeniu przewlekłego obciążenia żelazem u pacjentów z różnymi postaciami talasemii oraz innymi niedokrwistościami wymagającymi terapii chelatującej. Wskazania obejmują pacjentów z ciężką postacią talasemii beta poddawanych częstym transfuzjom krwi (≥7 ml/kg masy ciała/miesiąc koncentratu krwinek czerwonych) od 6 roku życia, a także dzieci w wieku 2-5 lat, u których deferoksamina jest przeciwwskazana lub nieodpowiednia. Lek jest również zalecany u pacjentów z ciężką talasemią beta i nieczęstymi transfuzjami (<7 ml/kg/miesiąc) od 2 roku życia oraz u pacjentów z innymi niedokrwistościami od 2 roku życia. Ponadto, Exferana znajduje zastosowanie u pacjentów z zespołami talasemii niezależnymi od transfuzji krwi od 10 roku życia, gdy leczenie deferoksaminą jest niewystarczające lub przeciwwskazane.
Tabletki Exferana różnią się wielkością i kolorem w zależności od dawki: 90 mg (jasnoniebieskie, 10×6 mm), 180 mg (niebieskie, 13×7 mm) oraz 360 mg (ciemnoniebieskie, 15×9 mm), z oznaczeniami „D7FX” oraz odpowiednią wartością dawki. Preparat zawiera laktozę jednowodną w ilościach odpowiednio 1,16 mg, 2,31 mg i 4,62 mg na dawkę. Stosowanie leku wymaga uwzględnienia przeciwwskazań do deferoksaminy oraz specyfiki klinicznej pacjenta, w tym wieku i intensywności transfuzji, co pozwala na indywidualizację terapii chelatującej w celu skutecznego usuwania nadmiaru żelaza i zapobiegania powikłaniom związanym z jego przewlekłym przeładowaniem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Exferana 90 mg