zaburzenia gospodarki węglowodanowej

Zaburzenia gospodarki węglowodanowej odnoszą się do szerokiego spektrum nieprawidłowości w metabolizmie cukrów, które mogą występować na różnych poziomach – od łagodnych zaburzeń tolerancji glukozy do pełnoobjawowej cukrzycy. Głównym markerem tych zaburzeń jest hiperglikemia, czyli podwyższony poziom glukozy we krwi, wynikający z niedostatecznego wydzielania insuliny, obniżonej wrażliwości tkanek na insulinę lub kombinacji obu tych czynników.

Najczęściej spotykane formy zaburzeń gospodarki węglowodanowej to: nieprawidłowa glikemia na czczo (IFG), nieprawidłowa tolerancja glukozy (IGT), cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzyca ciążowa (GDM) oraz specyficzne typy cukrzycy spowodowane innymi przyczynami. Diagnostyka opiera się głównie na pomiarze stężenia glukozy na czczo, doustnym teście obciążenia glukozą (OGTT) oraz oznaczeniu hemoglobiny glikowanej (HbA1c).

Leczenie zaburzeń gospodarki węglowodanowej zależy od ich rodzaju i nasilenia. Obejmuje modyfikację stylu życia (dieta, aktywność fizyczna), farmakoterapię (doustne leki hipoglikemizujące, leki inkretynowe, insulinoterapia) oraz edukację pacjenta. Wczesne rozpoznanie i leczenie jest kluczowe dla zapobiegania powikłaniom mikronaczyniowym (retinopatia, nefropatia, neuropatia) i makronaczyniowym (choroba wieńcowa, udar mózgu, choroba naczyń obwodowych).

Powiązane wpisy

  1. 24.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl