melanina
Melanina to naturalny pigment występujący w organizmie człowieka, odpowiedzialny za barwę skóry, włosów i tęczówki oka. Jest produkowana przez wyspecjalizowane komórki zwane melanocytami w procesie melanogenezy, który zachodzi w organellach komórkowych nazywanych melanosomami.
Wyróżniamy dwa główne typy melaniny: eumelaninę (barwnik brązowo-czarny) oraz feomelaninę (barwnik żółto-czerwony). Proporcje tych pigmentów determinują kolor skóry, włosów i oczu człowieka. Produkcja melaniny jest stymulowana przez promieniowanie ultrafioletowe i hormon melanotropowy (MSH).
Podstawową funkcją melaniny jest ochrona skóry przed szkodliwym działaniem promieniowania UV poprzez absorpcję i rozpraszanie promieni słonecznych. Zaburzenia produkcji melaniny mogą prowadzić do różnych schorzeń, takich jak bielactwo (vitiligo), albinizm czy plamy soczewicowate. W dermatologii poziom melaniny jest istotnym czynnikiem przy planowaniu zabiegów laserowych i innych procedur dermatologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Eter monobenzylowy hydrochinonu – Właściwości farmakodynamiczne
Eter monobenzylowy hydrochinonu, substancja czynna produktu Monobenzone VIS (kod ATC: D11AX13), wykazuje działanie depigmentacyjne poprzez zwiększenie wydalania melaniny z melanocytów oraz potencjalne hamowanie syntezy melaniny. Mechanizm działania nie jest w pełni poznany, jednak badania na modelach zwierzęcych potwierdzają jego skuteczność. Preparat zawiera 20% eteru monobenzylowego hydrochinonu (200 mg/g maści), co zapewnia efektywne działanie przy zachowaniu bezpieczeństwa stosowania. Pierwsze efekty depigmentacyjne obserwuje się po 1-4 miesiącach regularnej aplikacji, natomiast pełna depigmentacja skóry następuje zwykle po 9-12 miesiącach terapii.
- Leksykon substancji czynnych
Ofloksacyna – Właściwości farmakokinetyczne
Ofloksacyna, fluorochinolon o specyficznych właściwościach farmakokinetycznych, wykazuje wysoką skuteczność miejscową po podaniu do oka, gdzie stężenia w filmie łzowym po 4 godzinach wynoszą średnio 9,2 μg/g, co znacznie przekracza MIC90 (2 μg/ml) dla najczęstszych patogenów. Po miejscowym stosowaniu do oka, maksymalne stężenia w strukturach takich jak spojówka (9,72 μg/g), rogówka (4,87 μg/g) czy ciecz wodnista (0,69 μg/g) osiągane są w ciągu 5 minut do 1 godziny, a ekspozycja ogólnoustrojowa jest minimalna (około 1000-krotnie niższa niż po podaniu doustnym), co przekłada się na brak działań niepożądanych systemowych. Wielokrotne podawanie umożliwia osiągnięcie terapeutycznych stężeń także w ciele szklistym, co jest istotne w leczeniu głębokich infekcji oka.
aktywność przeciwbakteryjna, ciało rzęskowe, ciało szkliste, ciecz wodnista, desmetylofloksacyna, dystrybucja w tkankach oka, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, film łzowy, fluorochinolon, glukuronian, infekcja oczna, infuzja dożylna, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, komora przednia oka, maść do oczu, melanina, MIC90, N-demetyloofloksacyna, N-tlenek ofloksacyny, objętość dystrybucji, ofloksacyna, okres półtrwania, rogówka, spojówka, stężenie terapeutyczne, tęczówka, twardówka, wiązanie z białkami osocza, współczynnik kumulacji - Leksykon chorób i schorzeń
Witiligo – Objawy
Witiligo to przewlekła choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się destrukcją melanocytów i utratą pigmentacji skóry, prowadzącą do powstawania mlecznobiałych plam, najczęściej na obszarach eksponowanych na światło słoneczne (twarz, dłonie, stopy, okolice otworów ciała). Choroba może manifestować się w każdym wieku, z dominacją przed 30. rokiem życia. Wyróżnia się kilka typów witiligo: niesegmentalne (symetryczne, najczęstsze), segmentalne (jednostronne, szybka progresja w ciągu 6-12 miesięcy) oraz rzadki typ trójkolorowy. Progresja choroby jest zmienna i zależy od wieku zachorowania, lokalizacji zmian, obecności leukotrichii, zajęcia błon śluzowych oraz czynników zewnętrznych, takich jak stres, urazy skóry (zjawisko Koebnera) i ekspozycja na promieniowanie UV. Witiligo może współistnieć z innymi chorobami autoimmunologicznymi, np. chorobami tarczycy (15% pacjentów), cukrzycą typu 1 czy łysieniem plackowatym, co pogarsza rokowanie.
błona śluzowa, choroba autoimmunologiczna, depigmentacja skóry, fototerapia, lek immunosupresyjny, melanina, melanocyt, miejscowe steroidy, oparzenie słoneczne, promieniowanie UVB, repigmentacja, utrata pigmentu, witiligo, witiligo akrofacjalne, witiligo błon śluzowych, witiligo mieszane, witiligo niesegmentalne, witiligo ogniskowe, witiligo segmentalne, witiligo uniwersalne, witiligo uogólnione, zjawisko Koebnera - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Latanoprost Genoptim 50 mcg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa latanoprostu wykazały korzystny profil toksykologiczny, potwierdzający jego dobrą tolerancję w warunkach eksperymentalnych. Margines bezpieczeństwa między dawką kliniczną (około 1,5 µg/oko/dobę) a dawką wywołującą toksyczność ogólnoustrojową wynosi co najmniej 1000-krotność. W badaniach toksyczności ogólnoustrojowej podawanie dożylne dawek około 100-krotnie wyższych niż kliniczne u małp skutkowało przejściowym wzrostem częstości oddechów, prawdopodobnie związanym ze skurczem oskrzeli. Latanoprost nie wykazuje potencjału uczulającego, a toksyczność oczna w modelach zwierzęcych była nieistotna przy dawkach do 100 µg/oko/dobę. Zaobserwowano jednak trwałą pigmentację tęczówki u małp, wynikającą z pobudzenia melanogenezy, oraz przemijające poszerzenie szpary powiekowej przy dawkach 6 µg/oko/dobę, efekt nieobserwowany u ludzi.
aberracja chromosomowa, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, latanoprost, melanina, melanocyt tęczówki, mutacja powrotna, mutagenność, nieplanowana synteza DNA, pigmentacja tęczówki, potencjał rakotwórczy, potencjał uczulający, późna resorpcja, prostaglandyna F2α, rakotwórczość, rozwój embrionalny, skurcz oskrzeli, szpara powiekowa, test mikrojądrowy, toksyczność miejscowa, toksyczność ogólnoustrojowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry – Epidemiologia
Rak skóry jest najczęstszym nowotworem w populacjach o jasnej karnacji, z roczną zachorowalnością w USA sięgającą około 3,6 mln przypadków raka podstawnokomórkowego (BCC) oraz 1,8 mln raka kolczystokomórkowego (SCC), a także 212 200 nowych przypadków czerniaka, z czego 104 960 to przypadki inwazyjne. Czerniak, mimo że stanowi jedynie około 1% wszystkich nowotworów skóry, odpowiada za większość zgonów z powodu raka skóry, z około 8 430 zgonami przewidywanymi w USA w 2025 roku. Wskaźniki zachorowalności na czerniaka wynoszą około 21,9/100 000 osób rocznie (dane 2018-2022), a na nieczerniakowe raki skóry w Australii przekraczają 1000/100 000 rocznie. Główne czynniki ryzyka to nadmierna ekspozycja na promieniowanie UV, jasna karnacja, jasne włosy, obecność znamion, immunosupresja oraz wiek, z najwyższą zachorowalnością w grupie wiekowej około 66 lat. Wzrost zachorowalności na raka skóry jest obserwowany globalnie, z podwojeniem wskaźników czerniaka w USA w latach 1982-2011 i dalszym wzrostem o 31,5% w latach 2011-2019.
biopsja, cyfrowa dermoskopia, czerniak, czerniak in situ, czerniak skóry, DALY, feomelanina, immunosupresja, jasna karnacja, lata życia skorygowane niepełnosprawnością, lek immunosupresyjny, melanina, mutacja genetyczna, nadrozpoznawalność, nieczerniakowy rak skóry, NMSC, oparzenie słoneczne, pigmentacja skóry, promieniowanie ultrafioletowe, promieniowanie UV, przerzut, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry, rak z komórek Merkla, SCC, solarium, uszkodzenie DNA komórek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dezamigren 12,5 mg
Przedkliniczne badania almotryptanu, substancji czynnej leku Dezamigren, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście farmakologicznym, toksykologicznym oraz reprodukcyjnym. Działania niepożądane obserwowano jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne stężenia terapeutyczne osiągane u pacjentów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagenności, a badania rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania kancerogennego almotryptanu. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu oraz ocenie wpływu na funkcje rozrodcze nie stwierdzono istotnych zagrożeń przy dawkach terapeutycznych.
agonista receptorów 5-HT, almotryptan, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie okulistyczne, bezpieczeństwo terapeutyczne, Dezamigren, działanie mutagenne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, melanina, migrena, narząd wzroku, rakotwórczość, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon chorób i schorzeń
Plamy starcze (plamy wątrobowe) – Epidemiologia
Plamy starcze (solar lentigines) to płaskie, hiperpigmentowane zmiany skórne, najczęściej występujące u osób powyżej 50. roku życia, szczególnie o jasnym fototypie skóry. Ich etiologia jest ściśle związana z przewlekłą ekspozycją na promieniowanie UV, co prowadzi do kumulacji melaniny w naskórku, przy czym zawartość melaniny w plamach jest około 2-krotnie wyższa niż w otaczającej skórze. Czynniki ryzyka obejmują wiek, jasny fototyp, historię oparzeń słonecznych, intensywną ekspozycję na słońce oraz predyspozycje genetyczne (geny IRF4, MC1R, ASIP, BNC2). Lokalizacja zmian to głównie obszary eksponowane na słońce: twarz, grzbiety dłoni, przedramiona, ramiona, dekolt i szyja. Plamy starcze same w sobie są łagodne, ale ich obecność wskazuje na zwiększone ryzyko nowotworów skóry, co wymaga regularnego samobadania skóry i corocznych konsultacji dermatologicznych, zwłaszcza przy zmianach o cechach alarmowych (np. asymetria, nieregularne brzegi, zmiana koloru, średnica >6 mm, ewolucja). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, dermatoskopii i w razie potrzeby biopsji.
badanie dermatologiczne, badanie GWAS, biosynteza melaniny, ciekły azot, czynnik melanogenny, czynnik parakrynny, dermatosis papulosa nigra, dermatoskopia, fototyp skóry, hiperpigmentacja, mapowanie znamion, melanina, nowotwór skóry, oparzenie słoneczne, peeling chemiczny, promieniowanie UV, reguła ABCDE, rogowacenie łojotokowe, rogowacenie słoneczne, samobadanie skóry, solar lentigines, solarium, zabieg laserowy - Leksykon chorób i schorzeń
Albinizm – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Albinizm to genetyczne zaburzenie charakteryzujące się całkowitym lub częściowym brakiem melaniny w skórze, włosach i oczach, z częstością występowania około 1:17000. Rokowanie zależy od typu albinizmu oraz dostępu do opieki medycznej; osoby z albinizmem oczno-skórnym (OCA) mają zazwyczaj normalną długość życia, z wyjątkiem zespołu Hermansky’ego-Pudlaka (HPS), który może skracać przeżycie z powodu chorób płuc i zaburzeń krzepnięcia. Pacjenci z albinizmem mają znacznie podwyższone ryzyko nowotworów skóry, zwłaszcza raka kolczystokomórkowego (SCC) i podstawnokomórkowego (BCC), z ryzykiem SCC zwiększonym nawet 1000-krotnie, szczególnie w populacji afrykańskiej. Typowe zaburzenia wzrokowe obejmują zmniejszoną ostrość widzenia, oczopląs, światłowstręt i zeza, z nasileniem różniącym się w zależności od typu OCA (np. OCA I cechuje się cięższymi zaburzeniami niż OCA II). Diagnostyka genetyczna wykazuje skuteczność na poziomie 66% ogólnie, z wyższą wykrywalnością mutacji w OCA (76%) niż w albinizmie ocznym (33%). Najczęściej identyfikowane mutacje dotyczą genów TYR (44%), OCA2 (17%), TYRP1 (1%), SLC45A2 (7%) i SLC24A5 (0,5%).
albinizm, albinizm oczno-skórny, albinizm oczny, badanie dermatologiczne, badanie okulistyczne, diagnostyka genetyczna, dysfagia, melanina, niedorozwój dołka środkowego, nowotwór skóry, oczopląs, ostrość widzenia, poradnictwo genetyczne, promieniowanie UV, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rak skóry, sekwencjonowanie Sangera, światłowstręt, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia wzroku, zespół deficytu uwagi, zespół Hermansky’ego-Pudlaka, zez - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba Bowena, czyli rak kolczystokomórkowy in situ, charakteryzuje się pełną grubością dysplazji naskórka z zaburzeniem różnicowania i utratą polarności nabłonka. Zmiany histopatologiczne obejmują parakeratozę, akantozę oraz pleomorfizm i hiperchromatyzm jąder keratynocytów. Lokalizuje się głównie na obszarach eksponowanych na promieniowanie UV, takich jak twarz, szyja, głowa, dłonie i przedramiona. Głównym czynnikiem ryzyka jest przewlekła ekspozycja na UV, zwłaszcza u osób powyżej 60. roku życia, o jasnej karnacji, z immunosupresją, narażonych na działanie toksyn (arsen, smoła) oraz zakażonych niektórymi szczepami HPV. Profilaktyka opiera się na ograniczeniu ekspozycji na UV (unikanie słońca w godzinach 10:00-16:00, stosowanie odzieży ochronnej, kapeluszy, okularów przeciwsłonecznych) oraz regularnym stosowaniu kremów z filtrem SPF 30-50 o szerokim spektrum UVA/UVB. Wczesne wykrycie i leczenie zapobiega progresji do inwazyjnego raka kolczystokomórkowego.
5-fluorouracyl, badanie skóry, bielactwo, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba Bowena, dysplazja naskórka, fototyp skóry, imikwimod, immunosupresja, inwazyjny rak kolczystokomórkowy, krioterapia, łyżeczkowanie i elektrokoagulacja, melanina, nadwrażliwość na światło, promieniowanie ultrafioletowe, radioterapia, rak kolczystokomórkowy in situ, rak skóry, rogowacenie słoneczne, terapia fotodynamiczna, toczeń, uszkodzenie aktyniczne, wirus brodawczaka ludzkiego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Arechin 250 mg
Chlorochina fosforanu, substancja czynna Arechinu, należy do 4-aminochinolonów i jest stosowana głównie jako lek przeciwmalaryczny (ATC: P01BA01) wobec Plasmodium vivax, P. ovale, P. malariae oraz wrażliwych szczepów P. falciparum. Mechanizm działania polega na podwyższaniu pH w wodniczkach pokarmowych pierwotniaków oraz hamowaniu polimerazy Plasmodium, co prowadzi do akumulacji toksycznego hemu i śmierci pasożyta. Wrażliwość zarodźców zależy od zdolności kumulacji chlorochiny w wodniczkach, a leki antagonistyczne wapnia mogą zwiększać jej skuteczność. Ponadto chlorochina wykazuje aktywność przeciwpierwotniaczą wobec Entamoeba histolytica, co wykorzystuje się w leczeniu pełzakowicy, a jej zdolność do kumulacji w wątrobie jest klinicznie istotna.
aglutynacja hemoglobiny, antagonista wapnia, chlorochina fosforanu, działanie przeciwpasożytnicze, Entamoeba histolytica, erytrocyt, fagocytoza, fosfolipaza A2, gościec przewlekły postępujący, hemazolina, kolagenoza, lek przeciwmalaryczny, limfocyt CD4+, melanina, monocyt, nadwrażliwość na światło, pełzakowica, Plasmodium falciparum, Plasmodium vivax, porfiryna, retinopatia, reumatoidalne zapalenie stawów, uwalnianie cytokin, zarodźce malarii, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, zimnica - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia słoneczna – Leczenie
Alergia słoneczna, zwana również fotowrażliwością, to immunologiczna reakcja na promieniowanie UV, manifestująca się różnorodnymi zmianami skórnymi, w tym polymorficznym osutkiem świetlnym (PMLE) i pokrzywką słoneczną. Leczenie zależy od nasilenia objawów i obejmuje przede wszystkim unikanie ekspozycji na słońce oraz stosowanie środków wspomagających, takich jak chłodne kompresy, nawilżające kremy i odpowiednie nawodnienie. W łagodnych przypadkach wystarcza samo unikanie słońca, natomiast w cięższych wskazana jest farmakoterapia: doustne leki przeciwhistaminowe (loratadyna, feksofenadyna, cetyryzyna, difenhydramina, chlorfeniramina), miejscowe kortykosteroidy (np. hydrokortyzon 1%) oraz doustne kortykosteroidy (prednizon 0,5-1 mg/kg m.c. przez 1-2 tygodnie). Hydroksychlorochina jest skuteczna w PMLE, a w opornych przypadkach pokrzywki słonecznej stosuje się omalizumab, cyklosporynę lub azatioprynę. Fototerapia (UVA, UVB, PUVA) służy do desensytyzacji skóry przed sezonem letnim i może przynieść remisję trwającą kilka miesięcy.
afamelanotyd, alergia słoneczna, azatiopryna, beta-karoten, cyklosporyna, doustny kortykosteroid, dożylna immunoglobulina, fotochemoterapia PUVA, fototerapia, fotowrażliwość, hartowanie skóry, homeopatia, hydroksychlorochina, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, melanina, miejscowy kortykosteroid, nikotynamid, omalizumab, pokrzywka słoneczna, probiotyk, promieniowanie ultrafioletowe, przeciwciało monoklonalne anty-IgE, psoralen, selen, terapia infuzyjna, toczeń, wymiana osocza