Losmina
Roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce, 150 mg/ml (15 000 j.m.)
Produkt zawiera enoksaparynę sodową, substancję biologiczną pozyskiwaną z błony śluzowej jelit świń, w formie roztworu do wstrzykiwań. Stosuje się go w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych i internistycznych z podwyższonym ryzykiem. Ponadto lek znajduje zastosowanie w leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej oraz zapobieganiu powstawaniu skrzepów podczas hemodializy. Jest także wykorzystywany w terapii ostrych zespołów wieńcowych, takich jak niestabilna dławica piersiowa i zawał mięśnia sercowego.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową, jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, stosowana głównie w profilaktyce i leczeniu zakrzepowo-zatorowym. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od ryzyka zakrzepowo-zatorowego, ocenianego za pomocą modelu stratyfikacji ryzyka. W profilaktyce u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem zaleca się dawkę 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów z wysokim ryzykiem – 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, zaczynając 12 godzin przed zabiegiem. Wysokie ryzyko wymaga przedłużonej profilaktyki, np. do 5 tygodni po dużych zabiegach ortopedycznych lub 4 tygodni po operacjach onkologicznych jamy brzusznej i miednicy. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schematy dawkowania 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, w zależności od ryzyka nawrotu i współistniejących schorzeń. W przypadku niestabilnej dławicy piersiowej i NSTEMI dawka wynosi 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, a w STEMI stosuje się bolus dożylny 3000 j.m. (30 mg) oraz podskórne 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, maksymalnie do 10 000 j.m. (100 mg) dla pierwszych dwóch dawek.
U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek dawki enoksaparyny należy odpowiednio modyfikować, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny 15-30 ml/min, gdzie stosuje się zmniejszone dawki i wydłużone odstępy między podaniami. Enoksaparyna jest podawana głównie podskórnie, z wyjątkiem STEMI, gdzie stosuje się również bolus dożylny. W trakcie hemodializy dawka wynosi 100 j.m./kg mc. podawana do linii tętniczej krążenia pozaustrojowego, z możliwością modyfikacji w zależności od dostępu naczyniowego. Przejście na doustne antykoagulanty wymaga monitorowania INR i odpowiedniego dostosowania terapii. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu enoksaparyny w znieczuleniu zewnątrzoponowym lub podpajęczynówkowym ze względu na ryzyko krwiaków okołordzeniowych, stosując odpowiednie odstępy czasowe między podaniami a procedurami inwazyjnymi. Produkt nie jest zalecany do podawania domięśniowego oraz u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, chirurgia ortopedyczna, DOAC, dostęp naczyniowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, enoksaparyna sodowa, hemodializa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, NSTEMI, PCI, profilaktyka zakrzepowo-zatorowa, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, STEMI, terapia przeciwpłytkowa, VKA, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa -
Działania niepożądane
Enoksaparyna sodowa, będąca heparyną drobnocząsteczkową, stosowana jest w profilaktyce i leczeniu zakrzepicy żył głębokich, niestabilnej dławicy piersiowej oraz zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Dostępna jest w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, podawana podskórnie lub dożylnie według schematów dostosowanych do wskazań klinicznych (np. 4000 j.m. raz na dobę w profilaktyce, 100 j.m./kg mc. co 12 godzin w leczeniu). W badaniach klinicznych obejmujących ponad 15 000 pacjentów najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwotoki, małopłytkowość oraz trombocytoza, z ryzykiem poważnych krwotoków (do 4,2% po zabiegach chirurgicznych), w tym zaotrzewnowych i wewnątrzczaszkowych, które mogą zagrażać życiu. Dodatkowo obserwowano reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, oraz powikłania neurologiczne związane z krwiakiem okołordzeniowym, prowadzącym do deficytów neurologicznych.
Enoksaparyna może powodować wzrost aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz) przekraczający 3-krotnie górną granicę normy, a także rzadkie, ale poważne uszkodzenia wątroby, w tym cholestazę. Miejscowe reakcje obejmują krwiaki, ból, obrzęk i w rzadkich przypadkach martwicę skóry oraz ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP). Długotrwałe stosowanie (>3 miesiące) może prowadzić do osteoporozy. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z czynnikami ryzyka krwawień, poddawanych procedurom inwazyjnym lub stosujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe. Monitorowanie pacjentów powinno koncentrować się na wczesnym wykrywaniu krwotoków, małopłytkowości immunoalergicznej z zakrzepicą, reakcji anafilaktycznych oraz powikłań neurologicznych i wątrobowych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
aminotransferaza, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, enoksaparyna sodowa, enzymy wątrobowe, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, hiperkaliemia, krwiak, krwiak okołordzeniowy, krwiak w kanale kręgowym, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niedokrwienie kończyny, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, ostra uogólniona osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uniesienie odcinka ST, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zawał narządu -
Interakcje leku
Enoksaparyna sodowa zawarta w preparacie Losmina wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z lekami wpływającymi na hemostazę, co może znacząco zwiększać ryzyko powikłań krwotocznych. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie enoksaparyny z salicylanami w dawkach przeciwzapalnych, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (np. ketorolak), lekami trombolitycznymi (alteplaza, reteplaza, streptokinaza, tenekteplaza, urokinaza) oraz innymi lekami przeciwzakrzepowymi ze względu na bardzo wysokie ryzyko krwawienia. W przypadku konieczności takiej terapii wymagana jest ścisła kontrola kliniczna i laboratoryjna. Ponadto, leki takie jak kwas acetylosalicylowy w dawce antyagregacyjnej, klopidogrel, tyklopidyna, antagoniści glikoproteiny IIb/IIIa, dextran 40 oraz glikokortykosteroidy systemowe wymagają ostrożności i regularnego monitorowania ze względu na umiarkowane do wysokiego ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego i krwawień.
Ważnym aspektem jest także monitorowanie stężenia potasu w surowicy u pacjentów stosujących jednocześnie enoksaparynę z lekami podwyższającymi poziom potasu, takimi jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki oszczędzające potas (spironolakton, eplerenon, amiloryd, triamteren) oraz suplementy potasu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Spożywanie alkoholu podczas terapii enoksaparyną nie jest bezpośrednio przeciwwskazane, jednak ze względu na jego działanie antyagregacyjne i potencjalne zaburzenia funkcji wątroby oraz zwiększone ryzyko urazów, zaleca się jego unikanie. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu lekowego, a w trakcie terapii należy edukować pacjentów o objawach krwawień i konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
agregacja płytek krwi, antagonista glikoproteiny IIb/IIIa, antagonista receptora angiotensyny II, dawka antyagregacyjna, dextran 40, działanie antyagregacyjne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwzapalne, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka enoksaparyny, funkcja wątroby, glikokortykosteroid ogólnoustrojowy, hemostaza, hiperkaliemia, inhibitor agregacji płytek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostry zespół wieńcowy, parametr krzepnięcia, powikłanie krwotoczne, salicylany ogólnoustrojowe, stężenie potasu -
Profil bezpieczeństwa leku
Enoksaparyna sodowa wymaga szczególnej ostrożności u wybranych grup pacjentów. U kobiet karmiących brak jest jednoznacznych danych dotyczących przenikania leku do mleka, jednak ze względu na potencjalne ryzyko zaleca się unikanie karmienia piersią podczas terapii. U seniorów, zwłaszcza powyżej 75 roku życia, istnieje zwiększone ryzyko powikłań krwotocznych przy dawkach leczniczych, co wymaga wnikliwej obserwacji i ewentualnej modyfikacji dawkowania. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, szczególnie przy klirensie kreatyniny 15–30 ml/min, konieczna jest modyfikacja dawki, a stosowanie u osób ze schyłkową niewydolnością nerek (klirens <15 ml/min) jest ograniczone do zapobiegania zakrzepom podczas hemodializy. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby należy zachować ostrożność ze względu na ryzyko krwawień, a monitorowanie aktywności anty-Xa nie jest zalecane u osób z marskością wątroby.
Enoksaparyna sodowa nie wpływa istotnie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, co pozwala na jej stosowanie bez ograniczeń w tym zakresie. Brak jest natomiast danych dotyczących interakcji z alkoholem, co wskazuje na konieczność indywidualnej oceny ryzyka w trakcie terapii. W praktyce klinicznej ważne jest dostosowanie dawkowania i monitorowanie pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, aby minimalizować ryzyko krwawień i innych powikłań związanych z terapią enoksaparyną.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
-
Przeciwwskazania
Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, jest heparyną drobnocząsteczkową uzyskiwaną z błony śluzowej jelit świń. Lek ten jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na enoksaparynę, heparynę lub ich pochodne, a także u osób z immunologiczną małopłytkowością poheparynową (HIT) w wywiadzie do 100 dni lub obecnością przeciwciał krążących. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także aktywne, klinicznie istotne krwawienie oraz stany zwiększające ryzyko krwawienia, takie jak niedawno przebyty udar krwotoczny, owrzodzenia przewodu pokarmowego, nowotwory złośliwe o wysokim ryzyku krwawienia, niedawne operacje mózgu, rdzenia kręgowego lub oka, żylaki przełyku, nieprawidłowości naczyniowe oraz znieczulenie podpajęczynówkowe lub zewnątrzoponowe w ciągu ostatnich 24 godzin od podania leku.
Stosowanie Losminy wymaga ostrożności u pacjentów z historią reakcji nadwrażliwości na heparyny, aktywnym krwawieniem lub zwiększoną skłonnością do krwawień oraz u osób planujących inwazyjne procedury neurochirurgiczne lub okulistyczne. W przypadkach odległej małopłytkowości poheparynowej (>100 dni), nowotworów o niskim ryzyku krwawienia oraz po niedawnych zabiegach chirurgicznych (poza OUN i okiem) konieczna jest indywidualna ocena korzyści i ryzyka oraz monitorowanie parametrów hematologicznych. Produkt powinien być stosowany wyłącznie w postaci klarownego roztworu, bez zmętnień i osadów, co świadczy o zachowaniu stabilności farmaceutycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
aktywne krwawienie, ampułko-strzykawka, anafilaksja, błona śluzowa jelit, działanie antykoagulacyjne, enoksaparyna sodowa, heparyna drobnocząsteczkowa, klarowny roztwór, krwawienie do kanału kręgowego, małopłytkowość indukowana heparyną, małopłytkowość poheparynowa, nadwrażliwość na enoksaparynę, nowotwór złośliwy, operacja mózgu, owrzodzenie żołądka, powikłanie krwotoczne, powikłanie neurologiczne, procedura inwazyjna, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, skłonność do krwawień, stosunek korzyści do ryzyka, tętniak naczyniowy, udar krwotoczny, układ nerwowy centralny, układ wzrokowy, zakrzepica tętnicza i żylna, zasadowa depolimeryzacja, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylaki przełyku -
Przedawkowanie
Przedawkowanie enoksaparyny sodowej, substancji czynnej preparatu Losmina, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko powikłań krwotocznych, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Losmina dostępna jest w ampułko-strzykawkach o stężeniach 12 000 j.m. (120 mg) w 0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg) w 1,0 ml roztworu. Przedawkowanie może nastąpić po podaniu dożylnym, podskórnym lub podczas zabiegów pozaustrojowych, gdzie dominującym objawem są krwawienia o różnym nasileniu i lokalizacji, w tym z miejsc nakłucia naczyń, przewodu pokarmowego, ośrodkowego układu nerwowego czy w postaci krwiaków podskórnych. W przypadku doustnego przyjęcia nawet dużych dawek enoksaparyny ryzyko poważnych następstw jest minimalne ze względu na słabe wchłanianie z przewodu pokarmowego.
Postępowanie w przypadku przedawkowania enoksaparyny sodowej wymaga natychmiastowego zaprzestania podawania leku oraz wdrożenia leczenia objawowego, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania parametrów krzepnięcia i obserwacji klinicznej pacjenta pod kątem objawów krwawienia. Preparat o wyższym stężeniu (15 000 j.m./ml) niesie większe ryzyko nasilenia objawów toksycznych ze względu na większą zawartość substancji czynnej w tej samej objętości. Enoksaparyna sodowa, będąca produktem depolimeryzacji heparyny, wykazuje silne działanie przeciwkrzepliwe, co w przypadku przedawkowania może prowadzić do istotnych zaburzeń hemostazy wymagających szybkiej interwencji medycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
aktywność anty-Xa, ampułkostrzykawka, depolimeryzacja heparyny, działanie przeciwkrzepliwe, enoksaparyna sodowa, hemostaza, krwawienie, krwawienie do OUN, krwawienie z dziąseł, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak podskórny, krwiomocz, nakłucie naczyń, parametry krzepnięcia, powikłanie krwotoczne, wchłanianie leku, wybroczyna -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa enoksaparyny sodowej obejmowały kompleksową ocenę toksyczności, mutagenności oraz wpływu na rozrodczość i rozwój płodu. W badaniach toksyczności podostatej na szczurach i psach stosowano dawkę 15 mg/kg/dobę podskórnie przez 13 tygodni, natomiast w badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i małpach dawkę 10 mg/kg/dobę podawano podskórnie i dożylnie przez 26 tygodni. We wszystkich tych badaniach nie zaobserwowano działań niepożądanych poza spodziewanym efektem przeciwzakrzepowym. Testy mutagenności in vitro (m.in. test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, test aberracji chromosomalnej limfocytów ludzkich) oraz in vivo (test aberracji chromosomalnej komórek szpiku kostnego szczura) wykazały brak aktywności mutagennej i klastogennej, co wskazuje na brak potencjału genotoksycznego enoksaparyny sodowej.
Badania toksyczności reprodukcyjnej przeprowadzono na ciężarnych samicach szczurów i królików, którym podawano enoksaparynę podskórnie w dawkach do 30 mg/kg/dobę w okresie ciąży, oraz na samcach i samicach szczurów w dawkach do 20 mg/kg/dobę w celu oceny wpływu na płodność. Nie stwierdzono działania teratogennego ani toksycznego wpływu na płód, a także nie wykazano negatywnego wpływu na płodność i zdolności rozrodcze. Podsumowując, enoksaparyna sodowa charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, bez istotnych działań toksycznych, mutagennych czy teratogennych, a jedynym obserwowanym efektem farmakodynamicznym jest oczekiwane działanie przeciwzakrzepowe.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
aberracja chromosomalna limfocytów, aberracja chromosomalna szpiku kostnego, aktywność klastogenna, aktywność mutagenna, badanie płodności, badanie teratogenności, badanie toksyczności, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, lek przeciwzakrzepowy, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, test Amesa, test mutacji komórek chłoniaka, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna -
Skład i postać leku
Losmina to roztwór do wstrzykiwań zawierający enoksaparynę sodową, substancję biologiczną o aktywności anty-Xa, otrzymywaną z heparyny świnięcej. Produkt dostępny jest w dwóch dawkach: 12 000 j.m. (120 mg) w 0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg) w 1 ml, w ampułko-strzykawkach jednodawkowych. Podstawową drogą podania jest wstrzyknięcie podskórne, natomiast szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus) stosuje się wyłącznie w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, z możliwością łączenia z 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem dekstrozy. Produkt jest klarownym, bezbarwnym do jasnożółtego roztworem, przechowywanym w temperaturze poniżej 25°C, z okresem ważności 3 lata, bez możliwości zamrażania.
Ampułko-strzykawki Losmina wykonane są ze szkła typu I, wyposażone w korek z gumy chlorobutylowej oraz igłę, czasem z automatycznym systemem zabezpieczającym, który aktywuje się przez silne wciśnięcie tłoka, osłaniając igłę i minimalizując ryzyko nakłucia. Po użyciu należy wyrzucić ampułko-strzykawkę do pojemnika na odpady ostre, zapewniając szczelne zamknięcie i niedostępność dla dzieci. Przed podaniem konieczne jest sprawdzenie integralności ampułko-strzykawki, przejrzystości roztworu oraz daty ważności. Produkt dostępny jest w opakowaniach po 10, 30 lub 50 ampułko-strzykawek, choć nie wszystkie wielkości muszą być obecne w obrocie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, bolus, depolimeryzacja zasadowa, enoksaparyna sodowa, guma chlorobutylowa, heparyna z błony śluzowej, roztwór dekstrozy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór fizjologiczny, uniesienie odcinka ST, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zawał mięśnia sercowego -
Właściwości farmakodynamiczne
Losmina zawiera enoksaparynę sodową, heparynę drobnocząsteczkową o średniej masie cząsteczkowej około 4500 Da, dostępną w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml w formie roztworu do wstrzykiwań. Enoksaparyna wykazuje wysoką aktywność przeciwko czynnikowi Xa (~100 j.m./mg) oraz niższą przeciwko czynnikowi IIa (~28 j.m./mg), z stosunkiem anty-Xa do anty-IIa wynoszącym 3,6. Mechanizm działania opiera się na aktywacji antytrombiny III, co prowadzi do hamowania krzepnięcia, a także na dodatkowych efektach przeciwzapalnych i przeciwzakrzepowych, takich jak hamowanie czynnika VIIa, indukcja uwalniania TFPI oraz redukcja uwalniania czynnika von Willebranda ze śródbłonka. W dawkach profilaktycznych enoksaparyna nie wpływa istotnie na aPTT, natomiast w dawkach terapeutycznych może wydłużać aPTT 1,5–2,2-krotnie, co ma znaczenie kliniczne przy monitorowaniu terapii.
Skuteczność enoksaparyny sodowej w przedłużonej profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po alloplastyce stawu biodrowego została potwierdzona w randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym na 179 pacjentach. Po hospitalizacji wszyscy otrzymywali 4000 j.m. (40 mg) enoksaparyny podskórnie, a następnie przez 3 tygodnie po wypisie kontynuowano terapię w dawce 4000 j.m. (40 mg) raz dziennie lub placebo. W grupie leczonej enoksaparyną zaobserwowano istotnie niższą częstość zakrzepicy żył głębokich oraz brak przypadków zatorowości płucnej, przy jednoczesnym braku epizodów poważnego krwawienia, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa i skuteczność leku w przedłużonej profilaktyce przeciwzakrzepowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
aktywność przeciwkrzepliwa, aktywność przeciwzakrzepowa, alloplastyka stawu biodrowego, antytrombina III, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czynnik IIa, czynnik tkankowy, czynnik VIIa, czynnik von Willebranda, endogenny inhibitor, enoksaparyna sodowa, ester benzylowy heparyny, heparyna drobnocząsteczkowa, lek biopodobny, poważne krwawienie, profilaktyka przeciwzakrzepowa, zakrzepica żył głębokich, zasadowa depolimeryzacja, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa -
Właściwości farmakokinetyczne
Farmakokinetyka enoksaparyny sodowej charakteryzuje się całkowitą biodostępnością (~100%) po podaniu podskórnym, z maksymalną aktywnością anty-Xa osiąganą po 3-5 godzinach, zależną od dawki: 0,2 j.m./ml (2000 j.m.), 0,4 j.m./ml (4000 j.m.), 1,0 j.m./ml (100 j.m./kg mc.) oraz 1,3 j.m./ml (150 j.m./kg mc.). Stan stacjonarny osiągany jest zwykle w 2-4 dniu leczenia, w zależności od schematu dawkowania. Aktywność anty-IIa jest około 10-krotnie niższa niż anty-Xa, z maksymalnymi wartościami 0,13 j.m./ml (100 j.m./kg mc. 2x/dobę) i 0,19 j.m./ml (150 j.m./kg mc. 1x/dobę). Objętość dystrybucji wynosi około 4,3 litra, wskazując na dystrybucję głównie w przestrzeni naczyniowej. Okres półtrwania to około 5 godzin po pojedynczym podaniu i 7 godzin po wielokrotnym podaniu, a klirens anty-Xa wynosi 0,74 l/h. Nie obserwuje się kumulacji leku przy wielokrotnym podawaniu, a farmakokinetyka wykazuje liniową zależność od dawki.
Metabolizm enoksaparyny zachodzi głównie w wątrobie przez desulfację i depolimeryzację, a eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (około 40% dawki), jak i inne drogi. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwłaszcza przy klirensie kreatyniny <30 ml/min, obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na anty-Xa (AUC wzrasta o około 65%), co wymaga modyfikacji dawkowania. U osób starszych eliminacja może być zmniejszona ze względu na pogorszoną funkcję nerek. W marskości wątroby zmniejszenie aktywności anty-Xa koreluje z obniżeniem poziomu antytrombiny III, co wpływa na skuteczność leku. U pacjentów otyłych i o niskiej masie ciała stwierdzono odpowiednio nieznaczne zwiększenie AUC i ekspozycji na anty-Xa, co podkreśla konieczność dostosowania dawki do masy ciała. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych z lekami trombolitycznymi, co umożliwia ich bezpieczne łączne stosowanie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
aktywność anty-IIa, aktywność anty-Xa, antytrombina III, biodostępność, bolus dożylny, ciężkie zaburzenia nerek, depolimeryzacja, desulfacja, enoksaparyna sodowa, farmakokinetyka populacyjna, hemodializa, infuzja dożylna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenia nerek, lek trombolityczny, marskość wątroby, metoda amidolityczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia nerek, wstrzyknięcie podskórne -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Enoksaparyna sodowa (Losmina) w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml wykazuje minimalne przenikanie przez łożysko, co potwierdzają badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych, bez dowodów na działanie teratogenne lub toksyczne dla płodu. Stosowanie enoksaparyny w ciąży powinno być ograniczone do sytuacji medycznie uzasadnionych, z uwzględnieniem ścisłego nadzoru klinicznego, zwłaszcza w zakresie monitorowania objawów krwawienia oraz parametrów krzepnięcia. Ryzyko powikłań takich jak krwawienia, małopłytkowość czy osteoporoza u kobiet ciężarnych stosujących enoksaparynę nie różni się istotnie od populacji nieciężarnych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentek z implantowanymi sztucznymi zastawkami serca, ze względu na podwyższone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych i krwotocznych.
W przypadku planowanego znieczulenia zewnątrzoponowego u kobiet ciężarnych stosujących enoksaparynę konieczne jest wcześniejsze odstawienie leku, aby zminimalizować ryzyko krwawienia do przestrzeni zewnątrzoponowej oraz powikłań neurologicznych, a lekarz anestezjolog powinien być poinformowany o czasie podania ostatniej dawki. Dane dotyczące przenikania enoksaparyny do mleka kobiecego są ograniczone; badania na szczurach wskazują na minimalne przenikanie, a niska biodostępność po podaniu doustnym sugeruje małe ryzyko wchłaniania przez niemowlę. Mimo to, ze względu na brak wystarczających danych klinicznych, zaleca się unikanie karmienia piersią podczas terapii. Brak jest również danych klinicznych dotyczących wpływu enoksaparyny na płodność u ludzi, jednak badania przedkliniczne nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
biodostępność, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, enoksaparyna sodowa, implantacja zastawki serca, krwawienie, krwawienie zewnątrzoponowe, leczenie przeciwzakrzepowe, małopłytkowość, model zwierzęcy, monitorowanie kliniczne, osteoporoza, parametry krzepnięcia, powikłania neurologiczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, przenikanie przez łożysko, przestrzeń zewnątrzoponowa, roztwór do wstrzykiwań, sztuczna zastawka serca, znieczulenie zewnątrzoponowe -
Wskazania do stosowania
Losmina, zawierająca enoksaparynę sodową, jest heparyną drobnocząsteczkową dostępną w roztworze do wstrzykiwań o stężeniach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml. Lek jest wskazany do profilaktyki i leczenia chorób zakrzepowo-zatorowych, w tym zapobiegania żylnej chorobie zakrzepowo-zatorowej u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym i wysokim ryzykiem (zwłaszcza po zabiegach ortopedycznych, chirurgii ogólnej i onkologicznej) oraz u pacjentów internistycznych z ostrymi schorzeniami i ograniczoną mobilnością. Ponadto Losmina jest stosowana w terapii zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP), z zastrzeżeniem, że w masywnej ZP wymagającej trombolizy lub interwencji chirurgicznej konieczne są inne metody leczenia. Lek zapobiega także wykrzepianiu w układzie pozaustrojowym podczas hemodializy oraz jest stosowany w ostrych zespołach wieńcowych, takich jak niestabilna dławica piersiowa i NSTEMI (w skojarzeniu z ASA) oraz STEMI (zarówno w leczeniu zachowawczym, jak i po PCI).
Losmina podawana jest głównie podskórnie, z wyjątkiem bolusów dożylnych w ostrych zespołach wieńcowych oraz do linii tętniczej podczas hemodializy. Dawkowanie jest indywidualnie dostosowane do wskazań, masy ciała i funkcji nerek pacjenta, a czas terapii w profilaktyce wynosi od 6 do nawet 35 dni, zależnie od ryzyka i rodzaju zabiegu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, osób w podeszłym wieku (>75 lat), pacjentów z niską masą ciała oraz u osób poddawanych zabiegom neurochirurgicznym lub okulistycznym ze względu na ryzyko krwawień. Monitorowanie parametrów krzepnięcia i stanu klinicznego jest niezbędne podczas terapii. Losmina jest dostępna w formie klarownego, bezbarwnego do jasnożółtego roztworu, co ułatwia precyzyjne dawkowanie i podawanie w warunkach szpitalnych oraz ambulatoryjnych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Losmina 150 mg/ml (15 000 j.m.)
chirurgia onkologiczna, choroba reumatyczna, choroba zakrzepowo-zatorowa, doustny antykoagulant, endoprotezoplastyka stawu biodrowego, enoksaparyna sodowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, kwas acetylosalicylowy, leczenie trombolityczne, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, ostra niewydolność serca, ostry zespół wieńcowy, parametry krzepnięcia, powikłanie krwotoczne, przewlekła choroba nerek, przezskórna interwencja wieńcowa, roztwór do wstrzykiwań, terapeutyczny INR, wytyczne kardiologiczne, zabieg neurochirurgiczny, zabieg ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał NSTEMI, zawał STEMI, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa