przewlekłe zaparcie
Przewlekłe zaparcie to stan kliniczny, w którym pacjent doświadcza trudności w oddawaniu stolca, zmniejszonej częstotliwości wypróżnień (mniej niż 3 razy w tygodniu) lub uczucia niepełnego wypróżnienia przez okres co najmniej 3 miesięcy. Zgodnie z kryteriami Rzymskimi IV, rozpoznanie wymaga występowania co najmniej dwóch z następujących objawów: wysiłek podczas defekacji, twardy stolec, uczucie niepełnego wypróżnienia, uczucie przeszkody/blokady w odbycie, konieczność manualnego wspomagania wypróżnienia, oraz mniej niż 3 wypróżnienia w tygodniu.
Etiologia przewlekłych zaparć jest złożona i obejmuje czynniki dietetyczne (niska podaż błonnika, niedostateczna ilość płynów), behawioralne (siedzący tryb życia), neurologiczne (choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane), endokrynologiczne (niedoczynność tarczycy, cukrzyca), strukturalne (uchyłki, guzy jelita, wypadanie odbytnicy) oraz farmakologiczne (opioidy, leki przeciwdepresyjne, blokery kanału wapniowego). Wyróżnia się zaparcia z prawidłowym pasażem, z opóźnionym pasażem oraz zaburzenia defekacji.
Diagnostyka przewlekłego zaparcia obejmuje dokładny wywiad, badanie fizykalne (w tym badanie per rectum), podstawowe badania laboratoryjne oraz, w zależności od wskazań, kolonoskopię, manometrię anorektalną, defekografię czy badanie czasu pasażu jelitowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na tzw. objawy alarmowe (krwawienie z odbytu, niedokrwistość, utrata masy ciała, zmiany w rytmie wypróżnień u osób po 50. roku życia), które mogą sugerować proces nowotworowy.
Leczenie przewlekłego zaparcia rozpoczyna się od modyfikacji stylu życia (zwiększenie aktywności fizycznej, odpowiednie nawodnienie) i diety (zwiększenie podaży błonnika). W farmakoterapii stosuje się środki zwiększające objętość stolca, środki osmotyczne (laktuloza, glikol polietylenowy), środki drażniące (bisakodyl, senes), leki prokinetyczne oraz nowe grupy leków, jak agoniści receptora 5-HT4 (prukalopryd) czy aktywatory kanałów chlorkowych (lubiproston). W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczne leczenie chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Sód diwodorofosforan jednowodny – Przeciwwskazania stosowania
Sód diwodorofosforan jednowodny, obecny m.in. w preparacie Coloclear (1102 mg sodu diwodorofosforanu jednowodnego oraz 398 mg disodu fosforanu bezwodnego na tabletkę), jest stosowany do przygotowania jelita przed procedurami diagnostycznymi. Ze względu na mechanizm działania i potencjalne działania niepożądane, jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów pediatrycznych (<18 lat) oraz geriatrycznych (>75 lat). Ponadto, preparaty te nie powinny być podawane pacjentom z istotną klinicznie niewydolnością nerek, ostrą nefropatią fosforanową potwierdzoną biopsją, pierwotną nadczynnością przytarczyc z hiperkalcemią oraz u osób z chorobami kardiologicznymi takimi jak zastoinowa niewydolność serca, niewyrównana niewydolność serca i niestabilna dławica piersiowa, ze względu na ryzyko pogorszenia stanu klinicznego i zaburzeń elektrolitowych.
Coloclear, disodu fosforan bezwodny, hiperkalcemia, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na substancje, nefropatia fosforanowa, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność nerek, niewyrównana niewydolność serca, okrężnica olbrzymia, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, perforacja jelita, przewlekłe zaparcie, sód diwodorofosforan jednowodny, środek przeczyszczający, twardzina, wodobrzusze, zablokowanie jelita, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapalna choroba jelit, zastoinowa niewydolność serca, zespół wolnej perystaltyki jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Zaparcie – Objawy
Zaparcie (constipation) definiuje się jako oddawanie mniej niż 3 stolców tygodniowo lub trudności z defekacją, z przewlekłym przebiegiem trwającym co najmniej 3 miesiące. Charakterystyczne objawy to twarde, suche stolce, nadmierne parcie, ból podczas wypróżniania, uczucie przeszkody w odbytnicy oraz tenesmus. Towarzyszą im często bóle brzucha o charakterze skurczowym, wzdęcia, uczucie pełności, nudności, a w cięższych przypadkach wymioty. Czynniki ryzyka obejmują m.in. ciążę, starzenie się, zmiany hormonalne, dietę ubogą w błonnik, niedostateczne nawodnienie, brak aktywności fizycznej oraz stosowanie leków takich jak opioidy czy leki przeciwdepresyjne. Zaparcie może mieć charakter okazjonalny lub przewlekły, z podtypami obejmującymi slow-transit constipation oraz dyssynergic defecation, a także może być objawem zespołu jelita drażliwego z zaparciem (IBS-C).
ból podczas defekacji, hemoroidy, hiperkalcemia, impakcja kałowa, mięśnie dna miednicy, nadmierne parcie, niedoczynność tarczycy, nietrzymanie moczu, przewlekłe zaparcie, szczelina odbytu, tenesmus, trudności z wypróżnieniem, wypadanie odbytnicy, wzdęcie brzucha, zaburzenia defekacji, zapalenie uchyłków, zaparcie, zespół jelita drażliwego, żylaki odbytu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AuroGo 13,7 g
Lek AuroGo zawiera makrogol 3350 w dawce 13,1250 g oraz elektrolity: sodu wodorowęglan (0,1785 g), sodu chlorek (0,3507 g) i potasu chlorek (0,0466 g) w każdej saszetce. Makrogol 3350 działa osmotycznie, zwiększając osmotyczność treści jelitowej, co prowadzi do zatrzymania wody w świetle jelita, zwiększenia objętości stolca i stymulacji perystaltyki okrężnicy. Elektrolity zawarte w preparacie uczestniczą w wymianie z elektrolitami surowicy krwi, co zapobiega zaburzeniom równowagi sodowo-potasowej i wodnej podczas terapii. Preparat jest stosowany w leczeniu zaklinowania stolca oraz przewlekłych zaparć, dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu doustnego, co umożliwia precyzyjne dawkowanie.
błona śluzowa jelita, efekt osmotyczny, konsystencja stolca, lewatywa, makrogol 3350, perystaltyka, potasu chlorek, przewlekłe zaparcie, roztwór doustny, ruchy okrężnicy, sodu chlorek, sodu wodorowęglan, środek przeczyszczający osmotyczny, stymulacja nerwowo-mięśniowa, zaburzenia elektrolitowe, zaklinowanie stolca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Anafranil
Anafranil, zawierający chlorowodorek klomipraminy w dawkach 10 mg i 25 mg, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko nasilenia objawów depresji, myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz z historią prób samobójczych. Nasilenie lęku, psychozy farmakogenne, epizody manii lub hipomanii mogą wystąpić podczas terapii, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji leczenia. U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, zaburzeniami przewodzenia serca oraz w podeszłym wieku zaleca się kontrolę EKG ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT, szczególnie przy dawkach przekraczających zalecane. Hipokaliemia powinna być skorygowana przed rozpoczęciem terapii, a ciśnienie tętnicze monitorowane ze względu na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.
blok przedsionkowo-komorowy, chlorowodorek klomipraminy, choroba układu sercowo-naczyniowego, cykliczne zaburzenie afektywne, drgawki kloniczne mięśni, działanie antycholinergiczne, epizod manii, guz chromochłonny, guz rdzenia nadnerczy, hipertermia, hipomania, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek przeciwdepresyjny, liczba białych krwinek, majaczenie, morfologia krwi, myśli samobójcze, nadczynność tarczycy, napad padaczkowy, napad paniki, nasilenie lęku, nerwiak niedojrzały, niedociśnienie ortostatyczne, niemiarowość serca, niewydolność układu krążenia, padaczka, podwyższone ciśnienie śródgałkowe, porażenna niedrożność jelit, próg drgawkowy, przewlekłe zaparcie, psychoza farmakogenna, schizofrenia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, skłonność samobójcza, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne, zaburzenie przewodzenia, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Makrogol 3350 – Dawkowanie i sposób podawania
Makrogol 3350 (AuroGo) jest wskazany w leczeniu przewlekłych zaparć oraz zaklinowania stolca. W terapii zaparć u młodzieży, dorosłych i osób starszych zaleca się dawkę 1-3 saszetek na dobę (każda zawiera 13,1250 g makrogolu 3350), rozpuszczonych w 125 ml wody, podawanych w dawkach podzielonych, przez maksymalnie 2 tygodnie. W przypadku konieczności długotrwałego stosowania, dawkę można zmniejszyć do 1-2 saszetek na dobę. Produkt nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat. W leczeniu zaklinowania stolca dawka wynosi 8 saszetek na dobę, rozpuszczonych w 1 litrze wody, przyjmowanych w ciągu 6 godzin, z maksymalną długością terapii 3 dni. U pacjentów z zaburzeniami czynności układu sercowo-naczyniowego dawkę należy podzielić tak, aby nie przekraczać 2 saszetek na godzinę. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
choroba Parkinsona, choroba współistniejąca, dawka jednorazowa, dawka podzielona, dysfagia, impakcja kałowa, lek przeciwmuskarynowy, lek przeczyszczający, makrogol 3350, opioid, przewlekłe zaparcie, reakcja pacjenta, stwardnienie rozsiane, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności układu sercowo-naczyniowego, zaklinowanie stolca, zaparcie, zaparcie spastyczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Xenna Extra Comfort 150 – 220 mg
Lek Xenna Extra Comfort zawiera 150-220 mg suchego wyciągu z owoców senesu (4-6:1), co odpowiada 20 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze (laktoza, sacharoza, syrop glukozowy suchy). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują mechaniczne i czynnościowe niedrożności jelit, zapalenie wyrostka robaczkowego, ostre choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), bóle brzucha o nieustalonej etiologii oraz stany odwodnienia z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej, szczególnie u pacjentów z chorobami serca, nerek lub wątroby. Lek nie jest wskazany u dzieci poniżej 12. roku życia ze względu na ryzyko działań niepożądanych i wpływ na rozwijający się układ pokarmowy.
atonia jelit, ból brzucha nieznanego pochodzenia, choroba Leśniowskiego-Crohna, glikozydy hydroksyantracenowe, laktoza, lek przeczyszczający, nadwrażliwość na substancję czynną, niedrożność jelit, odwodnienie, ostra choroba zapalna jelit, przewlekłe zaparcie, reakcja alergiczna, sacharoza, sennozyd B, syrop glukozowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zapalenie wyrostka robaczkowego, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy (ZSOO) to przewlekła, łagodna choroba odbytnicy, charakteryzująca się obecnością pojedynczych lub mnogich owrzodzeń, często związanych z przewlekłym zaparciem i nieprawidłową defekacją. Diagnostyka opiera się na objawach klinicznych, endoskopii oraz badaniu histopatologicznym, gdzie kluczowe są cechy takie jak włóknienie mięśniowe blaszki właściwej i dezorientacja włókien mięśniowych. Główne symptomy to krwawienie z odbytnicy, obfite wydzielanie śluzu, ból w okolicy miednicy, uczucie niepełnego wypróżnienia oraz rzadko wypadanie odbytnicy. Leczenie zachowawcze obejmuje modyfikację diety (zwiększenie błonnika, spożycie 1,5-2 litrów płynów dziennie), stosowanie środków zmiękczających stolec, terapię behawioralną (biofeedback) oraz leczenie miejscowe preparatami takimi jak sukralfat, salicylany, kortykosteroidy, sulfasalazyna i mesalazyna. W przypadkach opornych na leczenie lub z obecnością wypadania odbytnicy wskazane jest leczenie chirurgiczne, obejmujące m.in. rektopeksję, proktektomię kroczową czy procedurę Delorme’a.
analiza histopatologiczna, badanie endoskopowe, biofeedback, biopsja odbytnicy, blaszka właściwa, czopek glicerynowy, klej fibrynowy, kolostomia, kortykosteroidy, krwawienie z odbytnicy, mesalazyna, mięśnie dna miednicy, nieswoiste zapalenie jelit, nietrzymanie stolca, owrzodzenie odbytnicy, procedura Delorme’a, proktektomia kroczowa, przewlekłe zaparcie, rektopeksja, salicylany, sukralfat, sulfasalazyna, terapia behawioralna, wlewka doodbytnicza, włóknienie mięśniowe, wypadanie odbytnicy, zespół samotnego owrzodzenia odbytnicy, zewnętrzny zwieracz odbytu - Leksykon substancji czynnych
Sodu wodorowęglan – Dawkowanie i sposób podawania
Sodu wodorowęglan (NaHCO₃) jest szeroko stosowany w medycynie jako środek buforujący do utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej. W leczeniu przewlekłych zaparć i zaklinowania stolca stosuje się preparaty doustne takie jak AuroGo (0,1785 g NaHCO₃/saszetka) i Duphagol (178,5 mg NaHCO₃/saszetka), dawkowane u dorosłych i młodzieży od 1 do 3 saszetek na dobę w zaparciu oraz 8 saszetek na dobę w zaklinowaniu stolca, z podziałem dawki u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi. Fortrans (1,680 g NaHCO₃/saszetka) stosowany jest do przygotowania przewodu pokarmowego przed badaniami endoskopowymi, w dawce 3-4 litrów roztworu (ok. 1 l na 15-20 kg masy ciała). Gastrolit (0,50 g NaHCO₃/saszetka) służy do leczenia i zapobiegania odwodnieniu związanemu z biegunką, z dawkowaniem dostosowanym do wieku i masy ciała, np. 200 ml roztworu po każdym płynnym stolcu u dorosłych i dzieci powyżej 3 lat.
automatyczna dializa otrzewnowa, badanie endoskopowe, biegunka i odwodnienie, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, ciągła hemodializa, dializa otrzewnowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, makrogol 3350, obieg pozaustrojowy, postać farmaceutyczna, przewlekłe zaparcie, resztkowa czynność nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do płukania gardła, sodu wodorowęglan, tabletki do rozgryzania, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności układu sercowo-naczyniowego, zaklinowanie stolca, zaparcie przewlekłe, zgaga - Leksykon substancji czynnych
Makrogol 3350 – Wskazania do stosowania
Makrogol 3350, stosowany w dawce 13,1250 g w preparacie AuroGo, jest osmotycznym środkiem przeczyszczającym wykorzystywanym głównie w leczeniu przewlekłych zaparć oraz zaklinowania stolca (zaparcia spastycznego). Mechanizm działania polega na wiązaniu cząsteczek wody w świetle jelita, co prowadzi do zmiękczenia mas kałowych i zwiększenia ich objętości, ułatwiając defekację. Preparat zawiera również elektrolity: sodu wodorowęglan (0,1785 g), sodu chlorek (0,3507 g) oraz potasu chlorek (0,0466 g), które zapobiegają zaburzeniom gospodarki wodno-elektrolitowej podczas terapii. Makrogol 3350 działa miejscowo w jelicie, z minimalnym wchłanianiem do krwiobiegu, co ogranicza ryzyko działań ogólnoustrojowych.
chlorek potasu, chlorek sodu, defekacja, elektrolit, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, makrogol 3350, osmotyczny środek przeczyszczający, pasaż jelitowy, perystaltyka, przewlekłe zaparcie, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór doustny, wodorowęglan sodu, zaklinowanie stolca, zaparcie spastyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pegorion Junior 6 g
Produkt leczniczy Pegorion Junior zawiera makrogol 4000 w dawce 6 g na saszetkę, przeznaczony do sporządzania roztworu doustnego (200 ml po rozpuszczeniu). Dawkowanie jest zależne od wieku pacjenta: u dorosłych i dzieci powyżej 8 lat zaleca się 12 g (2 saszetki) raz lub dwa razy na dobę, u dzieci 4-7 lat 6 g (1 saszetka) raz lub dwa razy na dobę, a u dzieci 2-3 lata 6 g raz na dobę. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 2 lat ze względu na ograniczone dane skuteczności. Dawkę należy indywidualnie dostosować w celu uzyskania regularnego wypróżniania i miękkiego stolca, a modyfikacje dawkowania powinny być prowadzone pod kontrolą lekarza.
choroba Parkinsona, konsystencja stolca, leczenie zaparć, lek przeciwcholinergiczny, makrogol 4000, objaw neurologiczny, opioid, przewlekłe zaparcie, regularne wypróżnienie, roztwór doustny, środek przeczyszczający, stwardnienie rozsiane, substancja czynna, substancja przeciwcholinergiczna, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dulcobis 5 mg
Lek Dulcobis (bisakodyl) w postaci tabletek dojelitowych 5 mg jest wskazany do krótkotrwałego leczenia zaparć, z maksymalnym okresem samodzielnego stosowania do 5 dni. Dawkowanie należy dostosować do wieku pacjenta: dorośli oraz młodzież powyżej 10 lat przyjmują 1-2 tabletki (5-10 mg) na dobę przed snem, dzieci w wieku 4-10 lat – 1 tabletkę (5 mg). W przypadku braku efektu dawkę można zwiększyć do maksymalnej zalecanej, jednak nie należy jej przekraczać. Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci do 10 roku życia z przewlekłymi zaparciami, które powinny być leczone wyłącznie pod nadzorem lekarza. Tabletki należy połykać w całości, nie rozgryzać ani nie kruszyć, aby nie uszkodzić powłoki dojelitowej i nie zmniejszyć skuteczności działania leku. Preparat zawiera laktozę (33,2 mg) oraz sacharozę (23,4 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją cukrów.
bisakodyl, Dulcobis, krótkotrwałe leczenie zaparć, laktoza, leczenie zaparć, maksymalna dawka dobowa, nadzór personelu medycznego, nietolerancja cukrów, powłoka dojelitowa, produkt leczniczy, przewlekłe zaparcie, przygotowanie do badań diagnostycznych, regularne wypróżnienie, sacharoza, środek przeczyszczający, substancja pomocnicza, tabletka dojelitowa, wywiad medyczny, zabieg chirurgiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Moczenie kałowe – Diagnostyka i diagnoza
Moczenie kałowe (enkopreza) to mimowolne oddawanie stolca u dzieci powyżej 4 roku życia po zakończonym treningu toaletowym, dotykające 1-4% populacji w tym wieku, częściej chłopców. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, obejmujących powtarzające się epizody brudzenia co najmniej raz w miesiącu przez minimum 3 miesiące, przy wykluczeniu przyczyn organicznych i farmakologicznych. Wyróżnia się enkoprezę pierwotną (brak kontroli od początku) i wtórną (po uprzedniej kontroli), a także podtypy z zaparciem i nietrzymaniem z przepełnienia oraz bez zaparcia. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne z badaniem per rectum, badania obrazowe (RTG jamy brzusznej, wlew doodbytniczy), manometrię anorektalną oraz badania laboratoryjne w celu wykluczenia chorób współistniejących. Ocena psychologiczna jest wskazana przy współistniejących zaburzeniach emocjonalnych lub behawioralnych, które występują u 30-50% dzieci z enkoprezą.
anizm, badanie per rectum, biofeedback, chirurg dziecięcy, choroba Hirschsprunga, czas pasażu jelitowego, DSM-5, dysrafizm rdzeniowy, enkopreza, enkopreza nieretencyjna, enkopreza retencyjna, gastroenterolog dziecięcy, manometria anorektalna, moczenie kałowe, mózgowe porażenie dziecięce, neurolog dziecięcy, niedoczynność tarczycy, nietrzymanie z przepełnienia, przewlekłe zaparcie, psychiatra dziecięcy, rehabilitacja dna miednicy, RTG jamy brzusznej, spektrum autyzmu, trening toaletowy, zaburzenie przetwarzania sensorycznego - Leksykon substancji czynnych
Nasienie płesznika – Wskazania do stosowania
Nasienie płesznika (Psyllii semen), pozyskiwane z Plantago psyllium L. i/lub Plantago indica L., jest surowcem leczniczym o potwierdzonej skuteczności w terapii zaburzeń przewodu pokarmowego, zwłaszcza nawykowych zaparć. Zawarte w nim polisacharydy śluzowe pęcznieją w kontakcie z wodą, tworząc lepką masę zwiększającą objętość treści jelitowej, co stymuluje perystaltykę jelit i ułatwia defekację bez działania przeczyszczającego. Regularne stosowanie nasienia płesznika przywraca prawidłowy rytm wypróżnień u pacjentów z przewlekłymi zaparciami czynnościowymi, szczególnie u osób prowadzących siedzący tryb życia, stosujących dietę ubogą w błonnik lub z osłabioną perystaltyką jelit.
bolesne wypróżnienie, choroba hemoroidalna, defekacja, działanie niepożądane, nasienie płesznika, nawykowe zaparcie stolca, operacja odbytnicy, operacja odbytu, osłabiona perystaltyka jelit, perystaltyka jelit, Plantago indica, Plantago psyllium, polisacharyd śluzowy, przewlekłe zaparcie, Psyllium semen, szczelina odbytu, zaburzenie czynnościowe jelit, zaparcie czynnościowe, zmiękczanie mas kałowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bisacodyl VP 5 mg
Bisacodyl VP to lek przeczyszczający zawierający bisakodyl w dawce 5 mg w tabletce dojelitowej, stosowany w leczeniu krótkotrwałych zaparć oraz przygotowaniu do badań diagnostycznych i zabiegów chirurgicznych. U dorosłych i dzieci powyżej 10 lat dawka wynosi 5-10 mg (1-2 tabletki) raz na dobę, zwykle na noc, z efektem po 6-12 godzinach. W przygotowaniu do zabiegów stosuje się 10 mg (2 tabletki) rano i wieczorem w przeddzień badania, z dodatkowym podaniem czopka doodbytniczego w dniu zabiegu. U dzieci 4-10 lat dawka wynosi 5 mg (1 tabletka) raz na dobę, a w przygotowaniu do zabiegów 5 mg wieczorem w przeddzień, również z czopkiem w dniu zabiegu. Produkt jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 4 lat, a u dzieci 4-10 lat z przewlekłymi zaparciami stosowanie wymaga konsultacji lekarskiej.
- Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie odbytnicy – Etiologia i przyczyny
Wypadanie odbytnicy to schorzenie o wieloczynnikowej etiologii, w którym odbytnica przemieszcza się poza kanał odbytu. Kluczowe czynniki ryzyka obejmują przewlekłe zaparcia (obecne u 30-67% pacjentów), przewlekłą biegunkę (około 15%), osłabienie mięśni dna miednicy związane z wiekiem, ciążą, porodem, otyłością oraz wcześniejszymi zabiegami chirurgicznymi. Istotne są także uszkodzenia nerwów i zaburzenia neurologiczne, takie jak stwardnienie rozsiane, urazy rdzenia kręgowego czy zespół ogona końskiego, które wpływają na funkcję mięśni odbytnicy i zwieraczy. U dzieci etiologia różni się i obejmuje m.in. mukowiscydozę, chorobę Hirschsprunga, zespół Ehlersa-Danlosa oraz zakażenia pasożytnicze. Wiek powyżej 60 lat i płeć żeńska (kobiety po 50. roku życia są 6-krotnie bardziej narażone) znacząco zwiększają ryzyko rozwoju wypadania odbytnicy.
ameboza, choroba Hirschsprunga, ciśnienie wewnątrzbrzuszne, dno miednicy, dysfunkcja dna miednicy, intussuscepcja, krztusiec, mięsień dźwigacz, mukowiscydoza, nietrzymanie stolca, osłabienie dna miednicy, owsica, POChP, przerost gruczołu krokowego, przewlekła biegunka, przewlekłe zaparcie, schistosomatoza, stwardnienie rozsiane, włośnica, wypadanie macicy, wypadanie odbytnicy, wypadanie pęcherza moczowego, zakażenie pasożytnicze, zatoka Douglasa, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół ogona końskiego, zwieracz odbytu - Leksykon substancji czynnych
Olej rycynowy – Wskazania do stosowania
Olej rycynowy, pozyskiwany z nasion Ricinus communis metodą tłoczenia na zimno, jest tradycyjnym produktem leczniczym roślinnym stosowanym doustnie w leczeniu sporadycznych zaparć. Preparat Oleum Ricini PhytoPharm zawiera 100% czystego oleju rycynowego, ze stężeniem 14,37 g w 15 ml płynu doustnego, co odpowiada 1 g/g substancji czynnej. Produkt jest rekomendowany wyłącznie do krótkotrwałego stosowania u dorosłych pacjentów, ze względu na ryzyko działań niepożądanych przy długotrwałej terapii oraz brak wskazań do leczenia przewlekłych zaparć.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Red Senes Tea –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa liścia senesu, stosowanego w produkcie Red Senes Tea, opierają się na danych z badań strąków senesu, ze względu na podobieństwo ich składu. Badania toksyczności ostrej wykazały niską toksyczność po jednorazowym doustnym podaniu ekstraktów i sennozydów myszom i szczurom. W 90-dniowych badaniach podprzewlekłych zaobserwowano odwracalne zmiany histopatologiczne, takie jak rozrost nabłonka jelita grubego, przedżołądka oraz kanalików nerkowych, bez trwałego uszkodzenia tkanek i bez zmian w splocie nerwowym okrężnicy. Długoterminowe badania (2 lata) nie wykazały działania kancerogennego ekstraktu ze strąków senesu. Ponadto, badania reprodukcyjne nie wykazały toksyczności na płodność, rozwój poporodowy ani zachowanie matek, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u pacjentów w wieku rozrodczym.
aloeemodyna, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie kancerogenne, genotoksyczność, liść senesu, nowotwór jelita grubego, przewlekłe zaparcie, reina, rozrost nabłonka kanalików nerkowych, rozrost nabłonka przedżołądka, rozwój poporodowy, sennozyd, splot nerwowy okrężnicy, środek przeczyszczający, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, związek antrachinowy - Leksykon substancji czynnych
Kruszyna – Działania niepożądane
Kora kruszyny, obecna w preparatach takich jak Alax, Normosan, Radirex PLUS czy Tabletki przeciw niestrawności Labofarm, może wywoływać działania niepożądane związane z zawartością związków antranoidowych. Do najczęstszych należą dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak skurczowe bóle brzucha i płynne stolce, szczególnie nasilone u pacjentów z zespołem jelita drażliwego. Reakcje nadwrażliwości, w tym świąd, pokrzywka i wysypka, występują rzadko (1/10 000 do <1/1000 w przypadku Radirex PLUS). Długotrwałe stosowanie może prowadzić do pseudomelanosis coli – pigmentacyjnych zmian błony śluzowej jelita grubego, które ustępują po odstawieniu leku. Ponadto obserwuje się zmiany zabarwienia moczu na żółty lub czerwono-brązowy, zależne od pH, bez istotnego znaczenia klinicznego. W preparacie Alax barwnik azowy czerwień koszenilowa może wywoływać reakcje alergiczne.
albuminuria, białkomocz, czerwień koszenilowa, dolegliwość gastryczna, glikozyd nasercowy, hematuria, hipokaliemia, kora kruszyny, krwiomocz, lek przeciwarytmiczny, pokrzywka, przewlekłe zaparcie, pseudomelanosis coli, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, skurczowy ból brzucha, uszkodzenie błony śluzowej przełyku, wydłużenie odstępu QT, wysypka uogólniona, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zespół jelita drażliwego, zespół leniwego jelita, zgaga, zmiana pigmentacyjna, związek antranoidowy