niedociśnienie ortostatyczne
Niedociśnienie ortostatyczne to stan, w którym dochodzi do nagłego spadku ciśnienia tętniczego po zmianie pozycji ciała z leżącej na siedzącą lub stojącą. Definiuje się je jako obniżenie ciśnienia skurczowego o co najmniej 20 mmHg lub rozkurczowego o co najmniej 10 mmHg w ciągu 3 minut od pionizacji.
Patofizjologia niedociśnienia ortostatycznego związana jest z niewystarczającą reakcją odruchową układu autonomicznego na zmianę pozycji ciała. W warunkach prawidłowych, pionizacja powoduje przemieszczenie około 500-700 ml krwi do naczyń pojemnościowych dolnej części ciała. W odpowiedzi dochodzi do zwiększenia napięcia naczyniowego, przyspieszenia akcji serca i wzrostu kurczliwości mięśnia sercowego, co zapobiega spadkowi ciśnienia.
Przyczyny niedociśnienia ortostatycznego można podzielić na neurogenne (związane z dysfunkcją autonomicznego układu nerwowego, np. w neuropatiach cukrzycowych, chorobie Parkinsona) oraz nieneurogenne (odwodnienie, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, długotrwałe unieruchomienie, przyjmowanie leków hipotensyjnych, przeciwdepresyjnych, przeciwpsychotycznych, moczopędnych).
Objawy kliniczne obejmują zawroty głowy, zaburzenia widzenia, osłabienie, nudności oraz omdlenia występujące po pionizacji. Diagnostyka opiera się na pomiarze ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej, a następnie po 1, 3 i 5 minutach od pionizacji. W przypadkach wątpliwych pomocny może być test pochyleniowy (tilt test).
Leczenie niedociśnienia ortostatycznego obejmuje modyfikację stylu życia (powolna zmiana pozycji ciała, unikanie długotrwałego stania, zwiększenie podaży soli i płynów), rewizję stosowanych leków oraz farmakoterapię (midodryna, fludrokortyzon). W ciężkich przypadkach może być konieczne stosowanie pończoch uciskowych lub pasów brzusznych zwiększających powrót żylny.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kwetaplex
Kwetaplex (kwetiapina) jest wskazany w leczeniu różnych zaburzeń psychicznych, jednak profil bezpieczeństwa wymaga indywidualnej oceny w zależności od diagnozy i dawki. Lek nie jest zalecany u osób poniżej 18 lat ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak wzrost apetytu, hiperprolaktynemia, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia, objawy pozapiramidowe oraz podwyższone ciśnienie tętnicze. U dorosłych obserwuje się ryzyko objawów pozapiramidowych, akatyzji, niedociśnienia ortostatycznego, senności oraz zaburzeń metabolicznych, w tym wzrostu masy ciała, hiperglikemii i niekorzystnych zmian lipidowych. Zaleca się monitorowanie parametrów metabolicznych oraz ostrożność u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, padaczką, ryzykiem wydłużenia QT oraz u osób starszych, zwłaszcza z chorobą Parkinsona. W trakcie leczenia konieczna jest ścisła kontrola pacjentów z ryzykiem zachowań samobójczych, zwłaszcza młodych poniżej 25 lat, oraz stopniowe odstawianie leku w celu uniknięcia objawów odstawiennych. Dawkowanie kwetiapiny w tabletkach zawiera laktozę jednowodną w ilościach od 7,00 mg (Kwetaplex 25 mg) do 84 mg (Kwetaplex 300 mg), a preparat 25 mg zawiera barwnik żółcień pomarańczową (E110), mogący wywoływać reakcje alergiczne.
agranulocytoza, akatyzja, choroba dwubiegunowa, choroba Parkinsona, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężkie niepożądane reakcje skórne, ciężkie zaburzenia depresyjne, dysfagia, dyskinezy późne, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, kardiomiopatia, kwetiapina, lit, napad padaczkowy, neutropenia ciężka, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, parkinsonizm, prolaktyna, remisja, schizofrenia, toksyczna martwica naskórka, triglicerydy, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia maniakalne, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół DRESS, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coryol 6,25 mg 6,25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Coryol 6,25 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania jest zróżnicowana i w większości niezależna od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia oraz bradykardii, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy, ból głowy, astenia oraz omdlenia, które zwykle pojawiają się na początku terapii i mają łagodny przebieg. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do nasilenia objawów niewydolności lub zatrzymania płynów. W badaniach klinicznych częstość niewydolności serca wynosiła 15,4% u leczonych karwedylolem oraz 14,5% w grupie placebo w populacji po zawale mięśnia sercowego z dysfunkcją lewej komory. Dodatkowo, karwedylol może ujawniać lub nasilać cukrzycę, zaburzać regulację glikemii, a także wywoływać halucynacje i zahamowanie zatokowe u pacjentów z predyspozycjami, zwłaszcza u osób starszych lub z zaburzeniami przewodzenia serca.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, dysfunkcja węzła zatokowego, hipercholesterolemia, karwedylol, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk płuc, parestezja, rumień wielopostaciowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie erekcji, zaburzenie widzenia, zahamowanie zatokowe, zakażenie dróg moczowych, zastoinowa niewydolność serca, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Promazin Jelfa
Promazin Jelfa, będący pochodną fenotiazyny, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej i regularnego monitorowania pacjentów, zwłaszcza tych z grup podwyższonego ryzyka. Należą do nich osoby długotrwale przyjmujące lek, pacjenci z zaburzeniami pozapiramidowymi, chorobami serca, niewydolnością wątroby lub nerek, zaburzeniami układu oddechowego, padaczką oraz osoby w podeszłym wieku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rozwoju parkinsonizmu polekowego, dyskinez późnych, niedociśnienia ortostatycznego oraz obniżenia progu drgawkowego. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, niedoczynnością tarczycy, miastenią oraz przerostem gruczołu krokowego. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie obrazu krwi obwodowej, czynności wątroby i serca oraz przeprowadzanie badań okulistycznych.
agranulocytoza, arytmia serca, choroba niedokrwienna serca, dyskineza, dyskineza późna, hiperprolaktynemia, hipertermia, jaskra z wąskim kątem, komorowe zaburzenia rytmu serca, miastenia, miażdżyca tętnic mózgowych, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, padaczka, parkinsonizm polekowy, próg drgawkowy, przerost gruczołu krokowego, sztywność mięśni, układ pozapiramidowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia układu oddechowego, zespół złego wchłaniania, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxepin Teva 10 mg
Chlorowodorek doksepiny, substancja czynna leku Doxepin Teva, jest generalnie dobrze tolerowany, z większością działań niepożądanych o łagodnym charakterze, pojawiających się głównie na początku terapii i ustępujących po dostosowaniu dawki. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest senność (≥1/10). Inne objawy neurologiczne i psychiatryczne, takie jak bóle i zawroty głowy, bezsenność, koszmary, splątanie, parestezje czy drżenia, występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Rzadko obserwuje się halucynacje, ataksję, drgawki, a także myśli i zachowania samobójcze (częstość nieznana). U osób starszych i przy dużych dawkach mogą pojawić się objawy pozapiramidowe, w tym dyskinezy późne. Zaburzenia widzenia, niedociśnienie ortostatyczne, tachykardia oraz zmiany w EKG (poszerzenie zespołu QRS, wydłużenie odstępu PR) występują bardzo rzadko (<1/10000). Reakcje alergiczne, suchość błon śluzowych jamy ustnej (bardzo często), zaparcia, nudności i wymioty są również zgłaszane.
aftowe zapalenie jamy ustnej, agranulocytoza, ataksja, chlorowodorek doksepiny, drgawka, drżenie, dyskineza późna, eozynofilia, ginekomastia, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, leukopenia, mania, mlekotok, myśl samobójcza, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, objaw pozapiramidowy, odstęp PR, parestezja, pokrzywka, purpura, rozrost gruczołu krokowego, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, SSRI, tachykardia, TCA, trombocytopenia, urojenie paranoidalne, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zapis elektrokardiograficzny, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół QRS, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Corsib 10 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Corsib, wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla selektywnych β-adrenolityków. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy, ból głowy oraz zmęczenie, które zwykle ustępują samoistnie w ciągu 1-2 tygodni od rozpoczęcia terapii. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca bardzo często (≥1/10) występuje bradykardia, a często (≥1/100 do <1/10) pogorszenie niewydolności serca i astenia. Zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego pojawiają się niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), natomiast niedociśnienie ortostatyczne i skurcz oskrzeli, szczególnie u chorych z astmą lub POChP, stanowią istotne zagrożenia. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) obserwuje się reakcje alergiczne, zapalenie wątroby, zaburzenia psychiczne (koszmary senne, omamy) oraz zmiany dermatologiczne, w tym łysienie i zaostrzenie łuszczycy. Monitorowanie parametrów życiowych, funkcji wątroby (AlAT, AspAT) oraz stanu psychicznego jest kluczowe dla bezpiecznego stosowania bisoprololu.
alergiczny nieżyt nosa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, bradykardia, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, enzym wątrobowy, klasyfikacja MedDRA, koszmar senny, kurcz mięśni, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, omam, POChP, profil bezpieczeństwa leku, przewlekła niewydolność serca, skurcz oskrzeli, trigliceryd, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie erekcji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowe, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapin Krka
Olanzapin Krka wykazuje opóźnioną poprawę kliniczną, wymagającą monitorowania pacjenta przez kilka dni lub tygodni terapii. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania związanymi z otępieniem ze względu na dwukrotnie wyższą śmiertelność (3,5% vs. 1,5%) oraz trzykrotnie częstsze incydenty zaburzeń krążenia mózgowego (1,3% vs. 0,4%) w porównaniu do placebo, niezależnie od dawki (średnia 4,4 mg/dobę) i czasu leczenia. U pacjentów z chorobą Parkinsona olanzapina nie wykazuje skuteczności w leczeniu psychozy, a często nasila objawy parkinsonizmu i omamy. Istotne jest monitorowanie ryzyka złośliwego zespołu neuroleptycznego (ZZN) oraz hiperglikemii, w tym kwasicy ketonowej i śpiączki, szczególnie u pacjentów z predyspozycją do cukrzycy i zwiększoną masą ciała. Zaleca się kontrolę glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i corocznie) oraz masy ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie). Należy także monitorować profil lipidowy (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, benzodiazepina, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, fosfokinaza kreatynowa, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przerost gruczołu krokowego, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, sedacja, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie krążenia mózgowego, zachłystowe zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylne zaburzenie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Doxanorm 1 mg
Doxanorm, zawierający doksazosynę w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu sercowo-naczyniowego, w tym kołatania serca, tachykardii, bólu w klatce piersiowej, niedociśnienia tętniczego i ortostatycznego oraz obrzęków. Szczególnie istotne jest niedociśnienie ortostatyczne, które może prowadzić do zawrotów głowy i omdleń. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak zawał mięśnia sercowego, dusznica bolesna, udar mózgu czy arytmie serca. Działania niepożądane neurologiczne obejmują często senność, zawroty głowy i ból głowy, a także rzadziej udar mózgu, omdlenia i parestezje. W zakresie układu oddechowego mogą wystąpić zapalenie oskrzeli, kaszel, duszność oraz rzadko obrzęk krtani i skurcz oskrzeli, które stanowią zagrożenie życia. Ponadto, często zgłaszane są objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności), układu moczowego (zapalenie pęcherza, częstomocz) oraz skóry (świąd, wysypka). Niezbyt często obserwuje się zaburzenia metaboliczne, takie jak hipokaliemia i zmiany masy ciała, a także zaburzenia psychiczne, w tym depresję i niepokój.
arytmia serca, bradykardia, częstomocz, doksazosyna, dusznica bolesna, dyzuria, enzym wątrobowy, ginekomastia, hipoglikemia, hipokaliemia, impotencja, kołatanie serca, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, mezylan doksazosyny, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niedokrwienie obwodowe, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, nokturia, obrzęk krtani, parestezja, priapizm, przeczulica, senność, skaza moczanowa, skurcz oskrzeli, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość w jamie ustnej, tachykardia, udar naczyniowy mózgu, wielomocz, wsteczna ejakulacja, zaburzenie mózgowo-naczyniowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza, zapalenie wątroby, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka - Leksykon leków
Interakcje leku – Carteol LP 2% 20 mg/ml
Karteolol chlorowodorek, stosowany miejscowo w preparacie Carteol LP 2%, może wchodzić w liczne interakcje farmakologiczne, mimo ograniczonego przenikania do krwiobiegu. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków okulistycznych, zwłaszcza adrenaliny, ze względu na ryzyko rozszerzenia źrenicy. W przypadku stosowania kilku preparatów okulistycznych zaleca się zachowanie co najmniej 15-minutowych odstępów między aplikacjami, a maści aplikować na końcu. Karteolol może nasilać bradykardię w połączeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, beta-blokerami, antagonistami wapnia, digoksyną, pilokarpiną oraz lekami antycholinesterazowymi. Szczególnie niebezpieczne są kombinacje z diltiazem, werapamilem, fingolimodem i ozanimodem, które mogą prowadzić do ciężkich zaburzeń rytmu serca i niewydolności, wymagając ścisłego monitorowania klinicznego i EKG.
amiodaron, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykardia, digoksyna, diltiazem, dipirydamol, działanie hipotensyjne, efekt bradykardyzujący, fingolimod, glinid, gliptyna, hipoglikemia, karteolol chlorowodorek, komorowe zaburzenia rytmu, lek alfa-adrenolityczny, lek antycholinesterazowy, lek beta-mimetyczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwnadciśnieniowy, lidokaina, lotny środek znieczulający chlorowcowany, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ozanimod, pilokarpina, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, propafenon, prostaglandyna, rozszerzenie źrenicy, torsade de pointes, werapamil, zaburzenie automatyzmu, zaburzenie przewodzenia zatokowo-przedsionkowe, zatrzymanie zatoki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Doxar 2 mg
Podczas kwalifikacji do terapii lekiem Doxar (mezylan doksazosyny) kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na doksazosynę lub inne pochodne chinazoliny (prazosyna, terazosyna) oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę bezwodną. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z niedociśnieniem ortostatycznym i tętniczym, a także u osób z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego, jeśli współistnieją przekrwienie górnych dróg moczowych, przewlekłe infekcje dróg moczowych lub kamica pęcherza moczowego. Ponadto, doksazosyna nie powinna być stosowana w monoterapii u pacjentów z przepełnieniem pęcherza moczowego lub bezmoczem, a także u kobiet karmiących piersią ze względu na ryzyko przenikania substancji czynnej do mleka matki.
bezmocz, ciężka niewydolność wątroby, doksazosyna, infekcja dróg moczowych, kamica pęcherza moczowego, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza bezwodna, mezylan doksazosyny, nadciśnienie tętnicze, nagły spadek ciśnienia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pochodna chinazoliny, prazosyna, przekrwienie górnych dróg moczowych, przepełnienie pęcherza moczowego, terazosyna, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranopril 5 mg
Ranopril, zawierający lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, jest inhibitorem ACE, którego stosowanie wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą zawroty głowy, bóle głowy, kaszel, biegunka, wymioty oraz objawy ortostatyczne, w tym niedociśnienie ortostatyczne. Rzadziej obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak zmniejszenie hemoglobiny i hematokrytu, a bardzo rzadko poważne stany jak agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna czy zahamowanie czynności szpiku kostnego. Wśród działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego odnotowano incydenty takie jak zawał mięśnia sercowego, incydenty naczyniowo-mózgowe, kołatanie serca i tachykardię. Występują również reakcje skórne, od wysypki i świądu po ciężkie zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona.
agranulocytoza, chłoniak rzekomy skóry, dławica piersiowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor ACE, leukopenia, lizynopryl dwuwodny, małopłytkowość, mocznica, naciek płucny, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, ostra niewydolność nerek, parestezja, pęcherzyca, przeciwciała przeciwjądrowe, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie krtani, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kamiren
Doksazosyna, zawarta w produkcie Kamiren, jest alfa1-adrenolitykiem stosowanym w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz nadciśnienia tętniczego. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów alfa1, co może prowadzić do niedociśnienia ortostatycznego, szczególnie na początku terapii, manifestującego się zawrotami głowy, osłabieniem, a w rzadkich przypadkach omdleniami. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego w początkowej fazie leczenia oraz edukację pacjenta w zakresie unikania sytuacji sprzyjających urazom. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężkimi chorobami serca, takimi jak obrzęk płuc związany ze zwężeniem zastawek, niewydolność serca o różnej etiologii oraz choroba wieńcowa, ze względu na ryzyko destabilizacji hemodynamicznej i zaostrzenia objawów. Doksazosyna jest metabolizowana w wątrobie, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności tego narządu, a stosowanie u osób z ciężką niewydolnością wątroby jest przeciwwskazane.
alfa-adrenolityk, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, doksazosyna, inhibitory fosfodiesterazy typu 5, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwnadciśnieniowy, niedobór laktazy, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność lewokomorowa, niewydolność prawokomorowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk płuc, omdlenie, priapizm, rak gruczołu krokowego, receptory alfa-adrenergiczne, wazodilatacja, wysięk osierdziowy, zaburzenia czynności wątroby, zaćma, zastawka dwudzielna, zator płucny, zespół wiotkiej tęczówki, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hytrin 2 mg
Terazosyna, dostępna w dawkach 2 mg, 5 mg i 10 mg, jest antagonistą receptorów α1-adrenergicznych stosowanym w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz nadciśnienia tętniczego. W badaniach klinicznych najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy (9,1% vs. 4,2% placebo, p ≤ 0,05), astenia (7,4% vs. 3,3% placebo, p ≤ 0,05), niedociśnienie ortostatyczne (3,9% vs. 0,8% placebo, p ≤ 0,05), senność (3,6% vs. 1,9% placebo, p ≤ 0,05), przekrwienie błony śluzowej nosa oraz zaburzenia erekcji (1,6% vs. 0,6% placebo, p ≤ 0,05). Działania te mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, ze względu na ryzyko upadków, obniżoną jakość życia oraz wpływ na funkcje poznawcze i seksualne. W trakcie leczenia należy monitorować objawy niedociśnienia i zaburzeń neurologicznych, a także edukować pacjentów o możliwych skutkach ubocznych.
antagonista receptorów alfa-1, astenia, ból głowy, BPH, chlorowodorek dwuwodny, duszność, dysfunkcja seksualna, kołatanie serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, małopłytkowość, migotanie przedsionków, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedowidzenie, niedrożność nosa, niewyraźne widzenie, nudność, obniżenie libido, obrzęk obwodowy, omdlenie, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, reakcja rzekomoanafilaktyczna, senność, szum w uszach, tachykardia, terazosyna, zaburzenie erekcji, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie układu nerwowego, zawroty głowy