Valarox
Tabletki powlekane, 80 mg + 10 mg
Lek zawiera rozuwastatynę i walsartan, które wpływają na obniżenie poziomu cholesterolu oraz ciśnienia krwi. Stosowany jest u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, zwłaszcza z dużym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych. Wskazany jest również w leczeniu różnych typów hipercholesterolemii, w tym chorób rodzinnych. Produkt stanowi terapię zastępczą dla pacjentów już przyjmujących oba składniki osobno w równych dawkach.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Produkt leczniczy Valarox jest preparatem złożonym zawierającym rozuwastatynę (w postaci rozuwastatyny wapniowej) oraz walsartan, dostępny w czterech wariantach dawkowania: 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg. Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, jednak preparat nie jest wskazany do leczenia początkowego – pacjenci powinni być wcześniej skutecznie leczeni stałymi dawkami poszczególnych składników. Dawkowanie należy dostosować na podstawie dotychczas stosowanych dawek, a w przypadku konieczności zmiany dawki któregokolwiek składnika, zaleca się ponowne stosowanie indywidualnych substancji czynnych w celu ustalenia optymalnej terapii. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min) oraz u osób w podeszłym wieku nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Stosowanie Valarox jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz w przypadku jednoczesnego stosowania walsartanu z aliskirenem u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73 m².
U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby preparat jest przeciwwskazany w przypadku czynnej choroby wątroby, ciężkich zaburzeń czynności, żółciowej marskości oraz cholestazy. U osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby bez cholestazy nie należy przekraczać dawki 80 mg walsartanu na dobę. Należy uwzględnić zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę u pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz u osób z określonymi polimorfizmami genetycznymi, co wymaga zmniejszenia dawki rozuwastatyny. Ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na białka transportowe rozuwastatyny (OATP1B1, BCRP), takich jak cyklosporyna czy inhibitory proteaz (np. rytonawir, atazanawir, lopinawir, typranawir). W takich przypadkach należy rozważyć alternatywne leczenie, przerwanie terapii rozuwastatyną lub dostosowanie dawki. Valarox nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Valarox 80 mg + 10 mg
aliskiren, atazanawir, BCRP, białko transportowe, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta niskocholesterolowa, inhibitor proteazy, miopatia, OATP1B1, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rozuwastatyna wapniowa, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby -
Działania niepożądane
Valarox, zawierający rozuwastatynę wapniową oraz walsartan w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg i 20 mg + 160 mg, wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla obu substancji czynnych. Rozuwastatyna może powodować miopatię, rabdomiolizę, podwyższenie aktywności transaminaz (występujące niezbyt często), zapalenie wątroby, żółtaczkę (rzadko), a także zwiększa ryzyko rozwoju cukrzycy typu 2 (często). Walsartan natomiast może wywoływać hiperkaliemię (częstość nieznana), obrzęk naczynioruchowy (częstość nieznana) oraz zmniejszenie liczby hemoglobiny i erytrocytów (częstość nieznana). Częstość działań niepożądanych nie wykazuje zależności od dawki, czasu leczenia, płci, wieku ani rasy pacjentów. W badaniach klinicznych odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł poniżej 4%.
Bezpieczeństwo terapii Valarox wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek, osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z predyspozycjami do miopatii lub przyjmujących leki wchodzące w interakcje farmakologiczne. Zaleca się regularne monitorowanie aktywności enzymów wątrobowych (transaminaz), parametrów nerkowych, poziomu kinazy kreatynowej (CK) przy objawach mięśniowych oraz stężenia potasu w surowicy. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, takich jak znaczny wzrost transaminaz, objawy rabdomiolizy czy ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), konieczne jest rozważenie przerwania leczenia i wdrożenie odpowiedniego postępowania medycznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Valarox 80 mg + 10 mg
białkomocz, cukrzyca typu 2, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, kinaza kreatynowa, krwiomocz, leukopenia, mioglobina, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, polineuropatia, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, transaminazy, trombocytopenia, walsartan, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka -
Interakcje leku
Produkt leczniczy Valarox łączy rozuwastatynę i walsartan, co powoduje, że jego profil interakcji obejmuje zarówno interakcje charakterystyczne dla statyn, jak i antagonistów receptora angiotensyny II. Walsartan może zwiększać stężenie litu, potasu oraz osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe w połączeniu z NLPZ, co wymaga monitorowania stężenia litu, potasu i funkcji nerek. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej stężenie w osoczu może być znacznie zwiększone przez inhibitory tych transporterów, np. cyklosporynę (7,1-krotny wzrost AUC, przeciwwskazanie), inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir – 3,1-krotny wzrost AUC, maksymalna dawka rozuwastatyny 10 mg) oraz gemfibrozyl (1,9-krotny wzrost AUC, maksymalna dawka 20 mg). Inne istotne interakcje obejmują zwiększenie ryzyka miopatii i rabdomiolizy przy jednoczesnym stosowaniu kwasu fusydowego, tikagreloru oraz leków zmniejszających stężenie lipidów. Zaleca się odpowiednią redukcję dawki rozuwastatyny lub unikanie niektórych skojarzeń, a także monitorowanie parametrów klinicznych, w tym INR u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K.
W przypadku spożywania alkoholu podczas terapii Valaroxem istnieje ryzyko nasilenia działania hipotensyjnego walsartanu, co może prowadzić do zawrotów głowy, omdleń i upadków, a także potencjalnego zwiększenia hepatotoksyczności rozuwastatyny. Alkohol może również zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy związanych ze statynami. U dzieci i młodzieży z nadciśnieniem tętniczym, szczególnie z zaburzeniami czynności nerek, konieczna jest szczególna ostrożność i ścisła kontrola stężenia potasu oraz funkcji nerek podczas stosowania Valaroxu, zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Brak danych dotyczących interakcji u pacjentów pediatrycznych wymaga zachowania szczególnej ostrożności w tej grupie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Valarox 80 mg + 10 mg
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista witaminy K, atazanawir/rytonawir, białko transportowe, cyklosporyna, doustny środek antykoncepcyjny, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, INR, interakcja walsartanu, kwas fusydowy, lek moczopędny oszczędzający potas, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna i walsartan, stężenie potasu, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wypływu odkomórkowego, transporter wyrzutu wątrobowego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności nerek -
Profil bezpieczeństwa leku
Produkt Valarox, zawierający rozuwastatynę i walsartan, jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie rozuwastatyny do mleka u samic szczura oraz brak danych dotyczących przenikania walsartanu do mleka ludzkiego. W trakcie terapii należy zachować ostrożność u pacjentów prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny, gdyż mogą wystąpić zawroty głowy i uczucie zmęczenia. Ponadto, u osób spożywających nadmierne ilości alkoholu istnieje zwiększone ryzyko hepatotoksyczności i miopatii, co wymaga szczególnej uwagi podczas stosowania leku.
U seniorów nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak pacjenci powyżej 70. roku życia powinni być monitorowani ze względu na podwyższone ryzyko miopatii. W przypadku zaburzeń czynności nerek, Valarox jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min, a u pacjentów z klirensem <10 ml/min lub dializowanych brak jest danych, co wymaga ostrożności. W chorobach wątroby lek jest przeciwwskazany przy aktywnej chorobie, marskości żółciowej i cholestazie; u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami bez cholestazy nie należy przekraczać dawki 80 mg walsartanu na dobę, a czynność wątroby powinna być regularnie monitorowana, zwłaszcza u osób z historią chorób wątroby lub nadużywających alkoholu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Valarox 80 mg + 10 mg
-
Przeciwwskazania
Lek Valarox, zawierający rozuwastatynę i walsartan, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, czynna chorobą wątroby (w tym aminotransferazami przekraczającymi 3× GGN), ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość żółciowa, cholestaza), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), a także u osób z rozpoznaną miopatią. Ponadto, stosowanie Valaroxu jest przeciwwskazane podczas ciąży, karmienia piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji ze względu na potencjalne działanie teratogenne rozuwastatyny i szkodliwy wpływ walsartanu na rozwój płodu. Preparat nie powinien być łączony z lekami takimi jak sofosbuwir, welpataswir, woksylaprewir, cyklosporyna oraz aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko interakcji i nasilenia działań niepożądanych.
W przypadku pacjentów z czynnikami predysponującymi do miopatii i rabdomiolizy (np. podeszły wiek, niedoczynność tarczycy, predyspozycje genetyczne, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny lub fibraty) zaleca się szczególną ostrożność lub rozważenie alternatywnej terapii. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby i nerek konieczna może być modyfikacja dawki lub wybór innego leku. Przed rozpoczęciem terapii Valaroxem należy dokładnie ocenić obecność przeciwwskazań oraz bilans korzyści i ryzyka, zwłaszcza u osób z podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Valarox 80 mg + 10 mg
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, choroba wątroby, choroby mięśni, cukrzyca, cyklosporyna, działanie teratogenne, fibraty, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, marskość żółciowa, miopatia, nadwrażliwość na substancje czynne, niedoczynność tarczycy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, podwyższenie aminotransferaz, rabdomioliza, rozuwastatyna i walsartan, sofosbuwir z welpataswirem, statyny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenia czynności narządów, zaburzenia czynności wątroby -
Przedawkowanie
Przedawkowanie leku Valarox, zawierającego rozuwastatynę (wapniową) oraz walsartan, prowadzi do poważnych objawów klinicznych, głównie związanych z działaniem hipotensyjnym walsartanu. Kluczowym zagrożeniem jest znaczne niedociśnienie tętnicze, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem. Dodatkowo, przedawkowanie rozuwastatyny może wywołać zaburzenia czynności wątroby (wzrost enzymów wątrobowych) oraz zwiększoną aktywność kinazy kreatynowej (CK), co wskazuje na ryzyko rabdomiolizy. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i ścisłego monitorowania parametrów życiowych oraz funkcji narządów.
Leczenie przedawkowania Valarox ma charakter objawowy i podtrzymujący, z naciskiem na szybkie ustabilizowanie stanu hemodynamicznego pacjenta. Zaleca się ułożenie chorego w pozycji na plecach, intensywną płynoterapię w celu uzupełnienia objętości krwi krążącej oraz ciągłe monitorowanie ciśnienia tętniczego, tętna, saturacji, diurezy i stanu neurologicznego. Hemodializa nie jest skuteczna w eliminacji ani walsartanu, ani rozuwastatyny. Konieczne jest wykonanie badań biochemicznych, w tym parametrów wątrobowych i aktywności CK, celem wczesnego wykrycia powikłań. Ze względu na ryzyko ciężkich powikłań, pacjent wymaga hospitalizacji i intensywnego nadzoru klinicznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Valarox 80 mg + 10 mg
badania biochemiczne, enzymy wątrobowe, hemodializa, kinaza kreatynowa, niedociśnienie tętnicze, niedostateczna perfuzja tkanek, objętość wewnątrznaczyniowa, ostra niewydolność krążenia, parametry wątrobowe, parametry życiowe, płynoterapia, przedawkowanie leku, rabdomioliza, rozuwastatyna, stan hemodynamiczny, uszkodzenie hepatocytów, uszkodzenie mięśni, walsartan, wstrząs, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu wykazały, że dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg mc./dobę) podawane w ostatnich dniach ciąży i podczas laktacji u szczurów powodowały zmniejszenie wskaźnika przeżywalności potomstwa, mniejszy przyrost masy ciała oraz opóźnienie rozwoju, co wskazuje na potencjalne ryzyko teratogenne przy ekspozycji na wysokie dawki. Dawki te były około 18-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc. indukował zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię u szczurów i małp, z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny. Szczególnie istotne jest trwałe uszkodzenie nerek u młodych szczurów przy dawce 1 mg/kg mc./dobę (10-35% dawki dla dzieci), co odpowiada okresowi rozwoju nerek u ludzi do 1 roku życia, wskazując na potencjalne ryzyko u niemowląt poniżej 12 miesięcy.
Badania rozuwastatyny nie wykazały zagrożeń genotoksycznych ani rakotwórczych, jednak ujawniły toksyczne zmiany histopatologiczne w wątrobie myszy i szczurów oraz wpływ na pęcherzyk żółciowy i jądra u psów i małp. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów odnotowano zmniejszenie wielkości miotu, obniżenie masy ciała noworodków oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa przy dawkach toksycznych dla matki, przekraczających wielokrotnie poziomy terapeutyczne u ludzi. Podsumowując, zarówno walsartan, jak i rozuwastatyna wykazują potencjalne ryzyko toksyczne przy dawkach znacznie przekraczających stosowane klinicznie, ze szczególnym uwzględnieniem nefrotoksyczności walsartanu u dzieci poniżej 1 roku życia oraz hepatotoksyczności i toksyczności reprodukcyjnej rozuwastatyny. Standardowe badania bezpieczeństwa nie wskazują na istotne zagrożenia przy dawkach terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valarox 80 mg + 10 mg
antagonista receptora angiotensyny, badanie bezpieczeństwa, czerwone krwinki, dawka toksyczna dla matki, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał hERG, kanaliki nerkowe, małpa szerokonosa, mocznik i kreatynina, mocznik we krwi, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, pęcherzyk żółciowy, toksyczność jąder, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, zmiany histopatologiczne -
Skład i postać leku
Produkt leczniczy Valarox dostępny jest w formie tabletek powlekanych, łączących dwie substancje czynne: rozuwastatynę wapniową oraz walsartan, w czterech wariantach dawkowania: 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg. Każda tabletka zawiera odpowiednio rozuwastatynę wapniową w dawkach 10 lub 20 mg oraz walsartan w dawkach 80 lub 160 mg. Substancją pomocniczą o istotnym znaczeniu jest laktoza jednowodna, której zawartość w tabletkach waha się od 85,50 mg do 180,89 mg w zależności od wariantu. Tabletki różnią się między sobą kształtem, wymiarami oraz kolorem, co ułatwia ich identyfikację kliniczną. Rdzeń tabletek zawiera standardowy zestaw substancji pomocniczych, takich jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, magnezu stearynian czy mannitol, które wpływają na właściwości farmaceutyczne i stabilność preparatu.
Otoczka tabletek Valarox składa się z alkoholu poliwinylowego, tytanu dwutlenku (E 171), makrogolu 3350, talku oraz barwników (żelaza tlenek czerwony i żółty, E 172), które determinują kolorystykę i właściwości ochronne powłoki. Preparat należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, chroniącym przed wilgocią, a okres ważności wynosi 3 lata od daty produkcji. Produkt jest dostępny w różnych wielkościach opakowań (od 10 do 100 tabletek), pakowanych w blistry OPA/Aluminium/PCV/Aluminium. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych ani konieczności stosowania specjalnych środków ostrożności przy przygotowaniu i usuwaniu leku, co ułatwia jego stosowanie w praktyce klinicznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Valarox 80 mg + 10 mg
alkohol poliwinylowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, makrogol, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, ochrona przed wilgocią, powidon, rozuwastatyna i walsartan, rozuwastatyna wapniowa, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza, tlenek żelaza czerwony -
Specjalne ostrzeżenia
Produkt leczniczy Valarox, zawierający rozuwastatynę i walsartan, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne działania niepożądane obu substancji czynnych. U pacjentów stosujących rozuwastatynę w dawkach 30-40 mg obserwowano białkomocz kanalikowy, który zwykle ma charakter przemijający, jednak dawka 40 mg wiąże się z większym ryzykiem ciężkich działań niepożądanych nerkowych. Zaleca się monitorowanie czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min, natomiast brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa u pacjentów z klirensem <10 ml/min oraz dializowanych. Równoczesne stosowanie walsartanu z inhibitorami ACE lub aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i ostrej niewydolności nerek. Walsartan wymaga ostrożności u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej oraz po niedawnym przeszczepie nerki. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków zwiększających stężenie potasu i monitorować jego poziom.
Rozuwastatyna, szczególnie w dawkach >20 mg, może powodować miopatię, rabdomiolizę oraz bardzo rzadko immunozależną miopatię martwiczą. Aktywność kinazy kreatynowej (CK) powinna być oceniana przed leczeniem i w przypadku objawów mięśniowych, a leczenie należy przerwać przy CK >5 x GGN lub nasilonych objawach. Przeciwwskazane jest łączenie rozuwastatyny z gemfibrozylem oraz kwasem fusydowym podawanym ogólnoustrojowo ze względu na ryzyko rabdomiolizy. U pacjentów z czynnikami ryzyka (np. zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, wiek >70 lat) należy rozważyć korzyści i ryzyko terapii. Valarox może wywoływać ciężkie reakcje skórne (SJS, DRESS) oraz wpływać na czynność wątroby (aminotransferazy >3 x GGN wymaga zmniejszenia dawki lub odstawienia). U pacjentów azjatyckiego pochodzenia obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę. W trakcie terapii należy monitorować funkcję nerek, wątroby, elektrolity oraz objawy niepożądane, a także unikać stosowania u kobiet w ciąży i pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Valarox
antagonista receptora angiotensyny, antagonista receptora angiotensyny II, azolowy lek przeciwgrzybiczny, białkomocz kanalikowy, ból mięśni, choroba śródmiąższowa płuc, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kardiomiopatia przerostowa, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, miastenia de novo, miastenia oczna, miopatia, nadciśnienie nerkowo-naczyniowe, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie siły mięśniowej, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, skurcz mięśni, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zwężenie tętnicy nerkowej -
Właściwości farmakodynamiczne
Valarox to lek łączący walsartan, selektywny antagonista receptora AT1 angiotensyny II, oraz rozuwastatynę, inhibitor reduktazy HMG-CoA. Walsartan obniża ciśnienie tętnicze bez wpływu na częstość tętna, z początkiem działania po 2 godzinach i maksymalnym efektem w 4-6 godzin, utrzymującym się przez 24 godziny. Walsartan nie wywołuje efektu „odbicia” po odstawieniu i rzadziej powoduje suchy kaszel niż inhibitory ACE (2,6% vs. 7,9%, p<0,05). Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II z inhibitorami ACE nie jest zalecane u pacjentów z nefropatią cukrzycową ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i niedociśnienia. Rozuwastatyna działa poprzez zwiększenie receptorów LDL w wątrobie i hamowanie produkcji VLDL, skutecznie obniżając LDL-C (do 63% przy dawce 40 mg), całkowity cholesterol (do 46%), triglicerydy (do 28%) oraz podnosząc HDL-C (do 14%). Pełna odpowiedź terapeutyczna osiągana jest zwykle w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii.
Badania kliniczne potwierdzają skuteczność rozuwastatyny w leczeniu hipercholesterolemii typu IIa i IIb oraz rodzinnej hipercholesterolemii, z redukcją LDL-C o 53% przy dawce 40 mg u heterozygotycznej postaci. W badaniu METEOR u pacjentów z niskim ryzykiem choroby wieńcowej rozuwastatyna 40 mg spowolniła progresję grubości kompleksu intima-media tętnic szyjnych (CIMT) o -0,0145 mm/rok (p<0,0001). W badaniu JUPITER u 17 802 osób z podwyższonym ryzykiem sercowo-naczyniowym rozuwastatyna 20 mg zmniejszyła LDL-C o 45% (p<0,001) oraz istotnie obniżyła ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych w podgrupach wysokiego ryzyka (p=0,028 i p=0,0003). Profil bezpieczeństwa był korzystny, z niskim odsetkiem przerwania terapii z powodu działań niepożądanych (6,6%) i podobnym częstością działań niepożądanych jak placebo.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Valarox 80 mg + 10 mg
antagonista angiotensyny II, antagonista receptora angiotensyny II, cholesterol całkowity, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym konwertazy angiotensyny, HDL cholesterol, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, hiperkaliemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kompleks intima-media, LDL cholesterol, lipoproteina ApoA-I, lipoproteina ApoB, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, profil lipidowy, progresja miażdżycy, przewlekła choroba nerek, suchy kaszel, tętnica szyjna, triglicerydy, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wskaźnik aterogenny, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Produkt leczniczy Valarox, zawierający rozuwastatynę (inhibitor reduktazy HMG-CoA) oraz walsartan (antagonista receptora angiotensyny II), jest przeciwwskazany w ciąży i podczas karmienia piersią ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne i toksyczne dla płodu. Rozuwastatyna może zaburzać biosyntezę cholesterolu, kluczowego dla rozwoju płodu, co przewyższa korzyści terapeutyczne w okresie ciąży. Walsartan jest szczególnie niebezpieczny w drugim i trzecim trymestrze ciąży, powodując udokumentowane działania toksyczne, takie jak pogorszenie czynności nerek płodu, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz u noworodków niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemię. W pierwszym trymestrze stosowanie walsartanu nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć nie w pełni potwierdzonego, ryzyka teratogennego. W przypadku potwierdzenia ciąży leczenie Valaroxem należy natychmiast przerwać, a pacjentkę należy poinformować o konieczności zmiany terapii. Zaleca się także wykonanie badania ultrasonograficznego nerek i czaszki płodu, jeśli ekspozycja na walsartan nastąpiła po pierwszym trymestrze.
Stosowanie Valaroxu podczas karmienia piersią jest przeciwwskazane, gdyż rozuwastatyna przenika do mleka samic szczura, a brak jest danych dotyczących przenikania do mleka kobiet, natomiast brak jest informacji o bezpieczeństwie stosowania walsartanu w tym okresie. Lekarz powinien szczegółowo omówić z pacjentką konieczność wyboru między przerwaniem karmienia a zaprzestaniem terapii. Przed rozpoczęciem leczenia u kobiet w wieku rozrodczym należy wykluczyć ciążę oraz poinformować o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji. W przypadku planowania ciąży wskazane jest zastosowanie alternatywnych leków przeciwnadciśnieniowych o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Noworodki matek stosujących Valarox w ciąży wymagają ścisłej obserwacji ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego i niewydolności nerek. Badania przedkliniczne wykazały, że walsartan nie wpływa negatywnie na zdolności reprodukcyjne szczurów nawet przy dawkach do 200 mg/kg/dobę, co odpowiada 6-krotności maksymalnej dawki u ludzi (320 mg/dobę przy masie ciała 60 kg).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Valarox 80 mg + 10 mg
AIIRA, antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja, badanie przedkliniczne, badanie ultrasonograficzne, biosynteza, czynność nerek, drugi i trzeci trymestr ciąży, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kostnienie czaszki, lek przeciwnadciśnieniowy, małowodzie, narażenie noworodka, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, przenikanie do mleka, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna i walsartan, rozwijający się płód, terapia przeciwnadciśnieniowa, toksyczność reprodukcyjna, wiek rozrodczy, wykluczenie ciąży, zdolność reprodukcyjna -
Wskazania do stosowania
Valarox to lek złożony w formie tabletek powlekanych, zawierający rozuwastatynę (10 lub 20 mg) oraz walsartan (80 lub 160 mg), przeznaczony do leczenia zastępczego u pacjentów już skutecznie leczonych tymi substancjami w oddzielnych preparatach, w równoważnych dawkach. Wskazany jest u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym i wysokim ryzykiem pierwszego zdarzenia sercowo-naczyniowego, a także u pacjentów z nadciśnieniem współistniejącym z pierwotną hipercholesterolemią typu IIa, mieszaną dyslipidemią typu IIb oraz homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną. Dostępny w czterech wariantach dawkowania, umożliwia indywidualizację terapii, przy czym każda tabletka zawiera różne ilości laktozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
Stosowanie Valarox pozwala na uproszczenie schematu terapeutycznego poprzez połączenie dwóch leków w jednej tabletce, co może poprawić adherence pacjentów. Kompleksowe działanie na dwa główne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego – nadciśnienie tętnicze i dyslipidemię – sprzyja zmniejszeniu ryzyka wystąpienia poważnych zdarzeń, takich jak zawał serca czy udar mózgu. Lekarz powinien rozważyć jego zastosowanie u pacjentów już skutecznie leczonych rozuwastatyną i walsartanem, u osób z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym oraz tam, gdzie istnieje potrzeba optymalizacji i uproszczenia terapii w celu zwiększenia przestrzegania zaleceń terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Valarox 80 mg + 10 mg
adherence, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego, epizod sercowo-naczyniowy, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, leczenie zastępcze, miażdżyca, mieszana dyslipidemia, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, pierwotna hipercholesterolemia, profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, rozuwastatyna wapniowa, tabletka powlekana, trójglicerydy, udar mózgu, zaburzenie lipidowe, zawał serca