Saccharomyces boulardii
Saccharomyces boulardii to niepatogenny drożdżak, będący podgatunkiem Saccharomyces cerevisiae, stosowany jako probiotyk. Został odkryty przez francuskiego mikrobiologa Henri Boulard w latach 20. XX wieku podczas epidemii cholery w Indochinach.
Ten drożdżowy mikroorganizm wykazuje działanie przeciwzapalne, immunomodulujące oraz przeciwdrobnoustrojowe w przewodzie pokarmowym. S. boulardii nie kolonizuje jelit na stałe, ale przejściowo oddziałuje na mikrobiotę jelitową, wspomagając eliminację patogenów i wzmacniając barierę jelitową.
W praktyce klinicznej S. boulardii jest stosowany w profilaktyce i leczeniu biegunek o różnej etiologii, szczególnie biegunki poantybiotykowej, biegunki podróżnych oraz zakażeń Clostridioides difficile. Badania kliniczne potwierdzają skuteczność tego probiotyku w skracaniu czasu trwania ostrej biegunki infekcyjnej u dzieci oraz w zmniejszaniu ryzyka nawrotów zakażeń C. difficile.
S. boulardii jest uważany za bezpieczny dla większości pacjentów, jednak należy zachować ostrożność u osób z ciężkimi niedoborami odporności, cewnikami żylnymi oraz w krytycznych stanach klinicznych, gdzie opisywano rzadkie przypadki fungemii. Najczęściej stosowany jest w formie liofilizowanej, w kapsułkach lub saszetkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka związana z antybiotykami – Zapobieganie i profilaktyka
Biegunka związana z antybiotykami (AAD) dotyka 5-35% pacjentów leczonych antybiotykami, a w niektórych grupach nawet do 40%. Definiowana jest jako wystąpienie ≥3 wodnistych stolców dziennie podczas lub do 2 tygodni po antybiotykoterapii. Profilaktyka AAD opiera się na racjonalnym stosowaniu antybiotyków oraz suplementacji probiotykami, które zmniejszają ryzyko AAD o 37-51%. Najskuteczniejsze szczepy to Lactobacillus rhamnosus GG, Saccharomyces boulardii, Lactobacillus casei oraz Bacillus licheniformis, przy dawkach ≥5 mld CFU/dzień, optymalnie powyżej 10 mld CFU/dzień. Suplementację probiotyków należy rozpocząć w ciągu 24-48 godzin od rozpoczęcia antybiotykoterapii, z zachowaniem około 2-godzinnego odstępu między podaniem antybiotyku a probiotyku (z wyjątkiem S. boulardii). Szczególnie wskazane jest stosowanie probiotyków u osób starszych (>65 lat), dzieci, pacjentów z historią AAD lub infekcji C. difficile, osób przyjmujących antybiotyki długoterminowo oraz mieszkańców domów opieki.
antybiotykoterapia, biegunka związana z antybiotykami, choroba zastawkowa serca, fidaksomycyna, higiena rąk, infekcja Clostridioides difficile, infekcja wirusowa, jednostki tworzące kolonie, Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus casei, Lactobacillus rhamnosus GG, laktoferyna, loperamid, mikroflora jelitowa, odwodnienie, probiotyki, przeszczep mikrobioty kałowej, racjonalne stosowanie antybiotyków, Saccharomyces boulardii, subsalicylan bizmutu, wankomycyna, wzdęcie brzucha, zaburzenia odporności, zespół krótkiego jelita - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lakcid ENTERO 250 mg
Preparat Lakcid ENTERO zawiera liofilizowane drożdżaki Saccharomyces cerevisiae var. boulardii, podawane doustnie w kapsułkach twardych, każda zawierająca 250 mg liofilizatu, co odpowiada minimum 10^10 żywych komórek na 1 g. Drożdżaki te nie ulegają trwałej kolonizacji przewodu pokarmowego, a ich farmakokinetyka charakteryzuje się okresem półtrwania około 6 godzin oraz niskim stopniem odzyskania żywych komórek w kale (0,1–5%), zależnym od dawki. Żywe komórki osiągają stan równowagi w przewodzie pokarmowym po 3 dniach od rozpoczęcia terapii, a eliminacja następuje w ciągu 2–5 dni po zakończeniu podawania.
droga doustna, działanie probiotyczne, kapsułka twarda, kapsułka żelatynowa, kolonizacja przewodu pokarmowego, liofilizat, liofilizowane drożdżaki, okres półtrwania, probiotyk, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, Saccharomyces boulardii, Saccharomyces cerevisiae var. boulardii, stan równowagi, wydalanie z kałem, żywe komórki - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Enterol 250 mg
Enterol, zawierający liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii CNCM I-745 w dawce 250 mg, nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn. Produkt ten, dostępny w postaci kapsułek z jasnobrązowym proszkiem, nie powoduje zaburzeń psychomotorycznych, takich jak senność, zaburzenia koncentracji czy wydłużenie czasu reakcji, co odróżnia go od wielu innych leków (np. anksjolityków, leków przeciwhistaminowych czy przeciwbólowych). Brak negatywnego wpływu Enterolu na sprawność psychomotoryczną jest potwierdzony w oficjalnej charakterystyce produktu leczniczego, co ma istotne znaczenie praktyczne w kontekście bezpieczeństwa terapii i codziennych aktywności pacjentów.
anksjolityk, bezpieczna farmakoterapia, charakterystyka produktu leczniczego, compliance terapeutyczny, drożdżaki liofilizowane, działanie niepożądane, edukacja pacjenta, Enterol, farmakoterapia, lek przeciwhistaminowy, pojazd mechaniczny, probiotyk, Saccharomyces boulardii, schorzenie przewodu pokarmowego, sprawność psychomotoryczna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Enterol 250 mg
Enterol 250 mg zawiera liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii CNCM I-745 w dawce 250 mg na kapsułkę, klasyfikowane jako lek przeciwbiegunkowy przywracający prawidłową florę bakteryjną (kod ATC: A07 FA 02). Saccharomyces boulardii działa probiotycznie, stanowiąc substytut naturalnej mikroflory jelitowej, co umożliwia zapobieganie i leczenie biegunek o różnej etiologii. Drożdżaki te wykazują oporność na antybiotyki, co pozwala na ich stosowanie równocześnie z terapią antybiotykową, minimalizując ryzyko dysbiozy jelitowej. Preparat w formie kapsułek zawiera jasnobrązowy proszek, który po podaniu doustnym dociera do przewodu pokarmowego, gdzie przywraca i podtrzymuje równowagę mikrobiologiczną jelit, hamując rozwój patogenów.
biegunka, działanie probiotyczne, flora bakteryjna, flora jelitowa, laktoza jednowodna, lek przeciwbiegunkowy, liofilizacja, mikrobiom jelitowy, nietolerancja laktozy, patogen, probiotyk, przewód pokarmowy, Saccharomyces boulardii, suszenie sublimacyjne, terapia antybiotykowa, zaburzenia mikroflory jelitowej - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Enterol Forte 500 mg
Enterol Forte, zawierający 500 mg liofilizowanych drożdżaków Saccharomyces boulardii CNCM I-745 w formie proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, nie wykazuje wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn. Dokumentacja produktu jednoznacznie potwierdza brak działania psychomotorycznego, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa farmakoterapii. Substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (65 mg) oraz fruktoza (943,8 mg) zawarte w saszetce, również nie wpływają na funkcje psychomotoryczne pacjenta.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enterol 250 mg
Enterol 250 mg, zawierający liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii CNCM I-745, jest stosowany doustnie w różnych schematach dawkowania w zależności od rodzaju biegunki i jej etiologii. Dawkowanie u dorosłych i dzieci waha się od 1 do 4 saszetek na dobę, z czasem trwania terapii od kilku dni do 4 tygodni, w zależności od wskazania klinicznego, np. ostra biegunka infekcyjna (1-2 saszetki/dobę do 1 tygodnia), biegunka poantybiotykowa (1-2 saszetki/dobę podczas i po antybiotykoterapii), czy biegunka spowodowana zakażeniem Clostridium difficile (4 saszetki/dobę do 4 tygodni). W zespole jelita drażliwego (IBS) Enterol stosuje się wspomagająco w dawce 1 saszetki 1-2 razy na dobę, kontynuując terapię kilka dni po ustąpieniu objawów. Preparat można podawać rozpuszczony w wodzie, osłodzonym napoju, z pokarmem lub w żywieniu dojelitowym, co ułatwia stosowanie u dzieci i pacjentów żywionych dojelitowo.
antybiotykoterapia, biegunka infekcyjna, biegunka poantybiotykowa, biegunka podróżnych, laktoza jednowodna, nietolerancja fruktozy, nietolerancja laktozy, nietolerancja sorbitolu, obniżona odporność, Saccharomyces boulardii, warunki szpitalne, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie drogą powietrzną, zakażenie krzyżowe, zespół jelita drażliwego, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka krwotoczna – Zapobieganie i profilaktyka
Biegunka krwotoczna (dysenteria) jest zakaźną chorobą przewodu pokarmowego, najczęściej wywoływaną przez bakterie z rodzaju Shigella lub pasożyty, takie jak pełzak czerwonki. Profilaktyka opiera się na wieloaspektowym podejściu, obejmującym rygorystyczną higienę osobistą (mycie rąk mydłem i wodą przez co najmniej 20 sekund, dezynfekcja rąk, unikanie dzielenia się przedmiotami osobistymi), bezpieczne praktyki żywieniowe (gotowanie mięsa do odpowiednich temperatur: mięso mielone 71°C, kurczak 77°C, indyk 82°C, wieprzowina 63°C z trzyminutowym odpoczynkiem, unikanie surowych warzyw i niepasteryzowanych produktów mlecznych) oraz spożywanie wyłącznie bezpiecznej wody (butelkowanej z nienaruszonymi plombami, przegotowanej przez co najmniej 1 minutę, filtrowanej z użyciem filtrów 1-mikronowych i środków dezynfekujących). W wybranych przypadkach rozważa się profilaktykę farmakologiczną, głównie subsalicylanem bizmutu (dawka 2 tabletki po 262 mg cztery razy dziennie), który zmniejsza ryzyko biegunki podróżnych o 50-65%. Antybiotyki, mimo wysokiej skuteczności (80-95%), nie są zalecane rutynowo ze względu na ryzyko oporności i działań niepożądanych, a ich stosowanie ogranicza się do pacjentów z ciężkim niedoborem odporności lub przewlekłymi chorobami jelit.
bakterie shigella, beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum, biegunka krwotoczna, biegunka podróżnych, biegunka rotawirusowa, doustny roztwór nawadniający, dysenteria, Enterobakterie, infekcja Shigella, Lactobacillus GG, loperamid, mikroflora jelitowa, niepasteryzowane mleko, odwodnienie, posiew stolca, probiotyki, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Saccharomyces boulardii, środek dezynfekujący, subsalicylan bizmutu, szczepionka przeciwko cholerze, szczepionka przeciwko durowi brzusznemu, szczepionka przeciwko rotawirusom, zapalenie płuc, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Błoniaste zapalenie jelita grubego – Zapobieganie i profilaktyka
Błoniaste zapalenie jelita grubego (pseudomembranous colitis) jest poważnym powikłaniem zakażenia Clostridium difficile, szczególnie w środowiskach szpitalnych i domach opieki. Kluczowe strategie profilaktyczne obejmują izolację pacjentów zakażonych przez co najmniej 48 godzin po ustąpieniu biegunki, stosowanie środków ochrony osobistej przez personel, mycie rąk mydłem i wodą (skuteczniejsze niż środki alkoholowe), oraz dezynfekcję powierzchni preparatami zawierającymi chlor. Programy zarządzania antybiotykami, ograniczające stosowanie klindamycyny, cefalosporyn III generacji i fluorochinolonów, oraz minimalizujące czas terapii, mogą zmniejszyć częstość zakażeń C. difficile nawet o 33-90%. W środowisku domowym zaleca się dokładne mycie rąk, unikanie wspólnego korzystania z toalety, dezynfekcję łazienek i pranie ubrań w wysokiej temperaturze, a także pozostanie w domu przez minimum 48 godzin po ustąpieniu biegunki.
antibiotic stewardship, bezlotoksumab, błoniaste zapalenie jelita grubego, cefalosporyna trzeciej generacji, Clostridium difficile, dezynfekcja powierzchni, elektrolit, flora jelitowa, fluorochinolon, higiena rąk, izolacja pacjenta, klindamycyna, Lactobacillus, nawrót zakażenia, probiotyk, profilaktyka wankomycyną, program zarządzania antybiotykami, przeciwciało monoklonalne, przeszczep mikrobioty kałowej, pseudomembranous colitis, Saccharomyces boulardii, środek przeciwdrobnoustrojowy, środki ostrożności kontaktowe, wankomycyna doustna - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka związana z antybiotykami – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Biegunka związana z antybiotykami (AAD) występuje u 5-30% pacjentów leczonych antybiotykami i objawia się oddawaniem luźnych, wodnistych stolców ≥3 razy dziennie, pojawiając się w trakcie terapii lub do 2 miesięcy po jej zakończeniu. Patogeneza obejmuje zaburzenie mikroflory jelitowej (ok. 10^10 bakterii/g treści jelitowej), toksyczne działanie antybiotyku oraz nadmierny wzrost patogenów oportunistycznych, zwłaszcza Clostridioides difficile. Ryzyko AAD wzrasta przy stosowaniu aminopenicylin, cefalosporyn III generacji, klindamycyny i fluorochinolonów oraz u pacjentów >65 lat, z immunosupresją, na OIT, z długą hospitalizacją lub stosujących inhibitory pompy protonowej. Obraz kliniczny waha się od łagodnej biegunki do ciężkiego rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, z gorączką (80%), leukocytozą (80%), bólem brzucha i odwodnieniem. Diagnostyka obejmuje badania stolca (antygen, toksyny, PCR C. difficile), morfologię, elektrolity oraz w ciężkich przypadkach endoskopię.
aminopenicylina, badanie PCR, biegunka związana z antybiotykami, bilans płynów, cefalosporyna, Clostridioides difficile, elektrolit, fidaksomycyna, fluorochinolon, infekcja Clostridioides difficile, infekcja wtórna, inhibitor pompy protonowej, klindamycyna, kolonoskopia, kwas klawulanowy, Lactobacillus, lek przeciwbakteryjny, leukocytoza, loperamid, metronidazol, mikroflora jelitowa, nietrzymanie stolca, odwodnienie, perforacja jelita, probiotyk, przeszczepienie mikrobioty kałowej, pseudobłona, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Saccharomyces boulardii, sigmoidoskopia, toksyczne rozdęcie okrężnicy, toksyna bakteryjna, toksyna Clostridioides difficile, wankomycyna, zapalenie okrężnicy - Leksykon leków
Interakcje leku – Enterol 250 mg
Enterol, zawierający liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii CNCM I-745, jest probiotykiem stosowanym w leczeniu zaburzeń przewodu pokarmowego. Najistotniejszą interakcją kliniczną jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z lekami przeciwgrzybiczymi (zarówno doustnymi, jak i dożylnymi), które mogą hamować wzrost lub zabijać Saccharomyces boulardii, co skutkuje obniżeniem skuteczności terapii probiotycznej. Poza tymi lekami nie odnotowano istotnych interakcji, jednak zaleca się monitorowanie efektów terapeutycznych podczas stosowania Enterolu z innymi produktami leczniczymi. Preparat zawiera także laktozę jednowodną (32,5 mg/saszetka), fruktozę (471,9 mg/saszetka) oraz sorbitol (0,10 mg/saszetka), co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją tych cukrów.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, dolegliwości przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, lek przeciwgrzybiczny, liofilizowane drożdżaki, mechanizm działania, mikrobiom jelitowy, nietolerancja cukrów, obniżona odporność, podrażnienie błony śluzowej, preparat probiotyczny, probiotykoterapia, Saccharomyces boulardii, terapia probiotyczna, terapia przeciwgrzybicza, zaburzenia przewodu pokarmowego - Leksykon substancji czynnych
Saccharomyces boulardii – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Saccharomyces boulardii, stosowany w preparatach leczniczych Enterol (250 mg), Enterol Forte (500 mg) oraz Lakcid ENTERO (250 mg), nie jest wchłaniany z przewodu pokarmowego do krwiobiegu, co ogranicza potencjalną ekspozycję systemową. Badania toksyczności reprodukcyjnej na zwierzętach są niewystarczające, a dane kliniczne nie wykazują teratogenności ani toksyczności dla płodu. Niemniej jednak, ze względu na ograniczoną ilość danych klinicznych dotyczących stosowania Saccharomyces boulardii w ciąży, nie zaleca się stosowania tych preparatów u kobiet ciężarnych. W przypadku laktacji Saccharomyces boulardii nie przenika do mleka matki, jednak brak jest szczegółowych danych klinicznych oceniających bezpieczeństwo stosowania podczas karmienia piersią, co wymaga ostrożnej oceny korzyści i ryzyka, zwłaszcza dla preparatów Enterol (250 mg) i Enterol Forte (500 mg). Lakcid ENTERO (250 mg) nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży i laktacji z powodu niewystarczających danych.
ciąża, działanie toksyczne, Enterol, karmienie piersią, krwiobieg, Lakcid ENTERO, laktacja, liofilizowane drożdżaki, płód, płodność, preparat leczniczy, przenikanie do mleka matki, Saccharomyces boulardii, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczny wpływ na rozrodczość, wada rozwojowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Enterol Forte 500 mg
Enterol Forte zawiera 500 mg liofilizowanych drożdżaków Saccharomyces boulardii CNCM I-745 w saszetce, stosowany jako probiotyk doustny. W okresie ciąży brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo stosowania tego preparatu, mimo że Saccharomyces boulardii nie ulega wchłanianiu do krwiobiegu, co teoretycznie ogranicza ekspozycję płodu na składnik aktywny. Badania toksyczności reprodukcyjnej na modelach zwierzęcych są niewystarczające, a dotychczas nie zgłaszano działań teratogennych ani toksycznych na płód. Z tego względu Enterol Forte nie jest zalecany w ciąży. W trakcie laktacji drożdżaki nie przenikają do mleka matki, jednak ze względu na ograniczone dane kliniczne stosowanie u kobiet karmiących wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka.
badanie przedkliniczne, ekspozycja płodu, Enterol Forte, korzyść terapeutyczna, laktacja, laktoza jednowodna, liofilizowane drożdżaki, nietolerancja cukrów, płodność, przenikanie do mleka matki, Saccharomyces boulardii, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Saccharomyces boulardii – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Saccharomyces boulardii, będący liofilizowanym drożdżakiem, stosowany jest w terapii biegunek o różnej etiologii, jednak wymaga szczególnej ostrożności. Leczenie należy przerwać i zweryfikować, jeśli biegunka utrzymuje się powyżej 2 dni, pojawia się krew w stolcu lub gorączka. U dzieci poniżej 2 roku życia konieczna jest konsultacja lekarska, a u dzieci 2-6 lat główną metodą leczenia jest odpowiednie nawodnienie, z utrzymaniem stężenia sodu w płynach nawadniających na poziomie 30-60 mmol/l, glukozy 74-110 mmol/l oraz uzupełnieniem jonów potasu i chloru. Objętość płynów powinna odpowiadać utracie masy ciała (50-100 ml na 5-10% odwodnienia), a podawanie odbywać się co 15 minut. W ciężkich przypadkach z wymiotami i odmową przyjmowania pokarmów rozważa się nawodnienie dożylne lub doustne.
brak laktazy, centralny dostęp żylny, fungemia, jon chloru, leczenie przeciwgrzybicze, liofilizowane drożdżaki, mikrobiota jelitowa, nawodnienie pacjenta, nawodnienie pozajelitowe, nietolerancja fruktozy, nietolerancja galaktozy, osłabiona odporność, posocznica, rehydratacja, Saccharomyces boulardii, stężenie glukozy, wkłucie centralne, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybicze ustrojowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enterol 250 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne liofilizowanych drożdżaków Saccharomyces boulardii CNCM I-745 wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Testy ostrej i przewlekłej toksyczności przeprowadzone na szczurach, myszach, królikach i psach, nawet przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, nie ujawniły istotnych objawów toksyczności ani patologicznych zmian w narządach wewnętrznych. Dodatkowo, test Amesa potwierdził brak działania mutagennego preparatu, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa długotrwałego stosowania. Wyniki te wskazują na szeroki margines bezpieczeństwa Saccharomyces boulardii CNCM I-745 przed wprowadzeniem do praktyki klinicznej.
badanie toksykologiczne, ciąża, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, ekspozycja długoterminowa, funkcja rozrodcza, margines bezpieczeństwa, model zwierzęcy, mutagenność, płodność, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, Saccharomyces boulardii, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie biochemiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Enterol Forte 500 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa Saccharomyces boulardii CNCM I-745, przeprowadzona na szczurach, myszach, królikach oraz psach, wykazała brak toksyczności ostrej i przewlekłej nawet przy wysokich dawkach preparatu. Nie zaobserwowano zmian patologicznych w narządach wewnętrznych ani zaburzeń biochemicznych w badanych parametrach krwi, co potwierdza dobrą tolerancję organizmu na podawany lek. Dodatkowo, test Amesa przeprowadzony dla preparatu Enterol Forte nie wykazał działania mutagennego, wskazując na brak potencjału genotoksycznego Saccharomyces boulardii.
badania toksykologiczne, działanie mutagenne, Enterol Forte, liofilizowane drożdżaki, mutagenność, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa leku, Saccharomyces boulardii, Saccharomyces boulardii CNCM I-745, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość, zaburzenia biochemiczne, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lakcid ENTERO 250 mg
Lakcid ENTERO 250 mg to preparat probiotyczny w postaci twardych kapsułek zawierających 250 mg liofilizowanych suchych drożdżaków Saccharomyces cerevisiae var. boulardii, co odpowiada 221,25 mg substancji czynnej i minimalnej liczbie 10^10 żywych komórek na gram liofilizatu. Kapsułki zawierają również substancje pomocnicze, takie jak laktoza bezwodna (61,25 mg), magnezu stearynian, żelatynę oraz barwniki (dwutlenek tytanu E171, kompleks miedziowy chlorofilu E141, tlenek żelaza żółty E172) i środek powierzchniowo czynny – sodu dodecylosiarczan. Obecność laktozy i sodu wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy lub na diecie niskosodowej.
aktywność biologiczna, blistry PVC/PE/PVDC/Aluminium, dwutlenek tytanu, forma podania, kapsułki twarde, kompleks miedziowy chlorofilu, laktoza bezwodna, liofilizat, liofilizowane drożdżaki, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, Saccharomyces boulardii, środek powierzchniowo czynny, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancje pomocnicze, tlenek żelaza, żywe komórki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enterol Forte 500 mg
Enterol Forte to preparat probiotyczny zawierający 500 mg liofilizowanych drożdżaków Saccharomyces boulardii CNCM I-745 w postaci proszku do sporządzania zawiesiny doustnej, przeznaczony wyłącznie dla dorosłych. Dawkowanie jest zależne od wskazań klinicznych: w ostrych biegunkach infekcyjnych (bakteryjnych lub wirusowych) stosuje się 1-2 saszetki na dobę do 1 tygodnia; w biegunkach związanych z antybiotykoterapią oraz chorobach zapalnych jelit – 1-2 saszetki na dobę podczas i po terapii; w działaniach niepożądanych podczas eradykacji Helicobacter pylori – 1-2 saszetki na dobę; natomiast w biegunce wywołanej zakażeniem Clostridioides difficile – 2 saszetki na dobę do 4 tygodni. Preparat należy podawać doustnie, rozpuszczając proszek w niewielkiej ilości wody lub osłodzonego napoju o temperaturze nieprzekraczającej temperatury inaktywującej drożdże, lub mieszając z pokarmem.
antybiotykoterapia, biegunka bakteryjna, biegunka infekcyjna, biegunka poantybiotykowa, biegunka wirusowa, cewnik centralny, cewnik obwodowy, choroba zapalna jelit, eradykacja Helicobacter pylori, immunosupresja, laktoza jednowodna, nietolerancja cukrów, ostra biegunka infekcyjna, Saccharomyces boulardii, terapia eradykacyjna, zakażenie Clostridioides difficile, zakażenie drogą powietrzną - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enterol 250 mg
Enterol 250 mg zawiera liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii CNCM I-745 i jest stosowany w leczeniu różnych postaci biegunek. Dawkowanie u dorosłych i dzieci powyżej 6. roku życia wynosi od 1 do 4 kapsułek dziennie, w zależności od wskazania klinicznego, np. 1-2 kapsułki na dobę przez do 1 tygodnia w ostrych biegunkach infekcyjnych, 4 kapsułki dziennie do 4 tygodni w biegunce wywołanej zakażeniem Clostridium difficile, czy 1 kapsułka 1-2 razy na dobę w zespole jelita drażliwego (IBS) z kontynuacją terapii kilka dni po ustąpieniu objawów. Kapsułki należy podawać doustnie, popijając szklanką wody, a u dzieci poniżej 6. roku życia zaleca się otwarcie kapsułki i dodanie zawartości do napoju lub pokarmu w celu uniknięcia ryzyka zadławienia.
antybiotykoterapia, biegunka infekcyjna, biegunka poantybiotykowa, biegunka podróżnych, kontaminacja mikrobiologiczna, probiotyk, Saccharomyces boulardii, schorzenia przewodu pokarmowego, zadławienie, zakażenie Clostridium difficile, zakażenie drogą powietrzną, zespół jelita drażliwego, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Enterol Forte 500 mg
Enterol Forte zawiera liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii CNCM I-745 w dawce 500 mg na saszetkę, stosowane w postaci proszku do sporządzania zawiesiny doustnej. Farmakokinetyka preparatu wykazuje osiągnięcie stanu równowagi w trzecim dniu regularnego podawania dawki 1 g/dobę, a eliminacja drożdżaków z przewodu pokarmowego następuje w ciągu 2-5 dni po zaprzestaniu terapii. Wykazano liniową zależność pomiędzy dawką a ilością S. boulardii wydalaną z kałem, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. Preparat zawiera także substancje pomocnicze: laktozę jednowodną (65 mg/saszetkę) oraz fruktozę (943,8 mg/saszetkę), co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych cukrów.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Enterol 250 mg
Przedawkowanie Enterolu 250 mg, zawierającego liofilizowane drożdżaki Saccharomyces boulardii CNCM I-745, nie stanowi zagrożenia toksycznego dla pacjenta. Saccharomyces boulardii nie ulegają wchłanianiu z przewodu pokarmowego do krwiobiegu, co eliminuje ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej nawet przy dawkach znacznie przekraczających zalecane. W związku z tym, nie obserwuje się objawów przedawkowania, a dawka wywołująca toksyczność nie jest określona, gdyż brak jest jakichkolwiek symptomów toksycznych niezależnie od przyjętej ilości preparatu.
absorpcja do krwioobiegu, dawka terapeutyczna, funkcje życiowe, kumulacja substancji czynnej, lek o działaniu ogólnoustrojowym, liofilizowane drożdżaki, mechanizm działania, monitorowanie kliniczne, płukanie żołądka, przewód pokarmowy, Saccharomyces boulardii, światło przewodu pokarmowego, toksyczność ogólnoustrojowa, węgiel aktywowany - Leksykon chorób i schorzeń
Rotawirus – Leczenie
Rotawirus jest główną przyczyną ostrego zapalenia żołądka i jelit u dzieci poniżej 5 roku życia, prowadząc do ryzyka ciężkiego odwodnienia wymagającego natychmiastowej interwencji. Leczenie jest objawowe i wspierające, z naciskiem na zapobieganie i leczenie odwodnienia. W łagodnych i umiarkowanych przypadkach stosuje się doustne płyny nawadniające (ORS) zawierające wodę, elektrolity i glukozę, a w ciężkich przypadkach konieczne jest dożylne podawanie płynów (bolus 20 ml/kg roztworu soli fizjologicznej lub płynu Ringera). Antybiotyki i leki przeciwbiegunkowe nie są zalecane, a leki przeciwwymiotne, takie jak ondansetron, stosuje się ostrożnie i tylko po konsultacji lekarskiej. Gorączkę można łagodzić paracetamolem, unikając aspiryny ze względu na ryzyko zespołu Reye’a. Probiotyki (Lactobacillus rhamnosus GG, Saccharomyces boulardii) mogą skracać czas trwania biegunki, jednak nie zastępują podstawowego leczenia.
doustny płyn nawadniający, dożylne podawanie płynów, enkefalinaza jelitowa, intussuscepcja, Lactobacillus rhamnosus GG, leczenie objawowe, leczenie przeciwwirusowe, lek przeciwwymiotny, mikrobiota jelitowa, nitazoksanid, odwodnienie, ondansetron, ostre zapalenie żołądka i jelit, perystaltyka jelit, płyn Ringera, racekadotryl, Rotarix, RotaTeq, roztwór soli fizjologicznej, Saccharomyces boulardii, suplementacja cynkiem, szczepionka przeciwko rotawirusowi, szczepionka żywa atenuowana, wgłobienie jelita, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie elektrolitowe, zakażenie rotawirusowe, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka związana z antybiotykami – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Biegunka związana z antybiotykami (AAD) występuje u 5-35% pacjentów poddawanych terapii antybiotykowej, z ryzykiem sięgającym nawet 20% w przypadku niektórych leków, np. amoksycyliny z kwasem klawulanowym. AAD może pojawić się do 23 tygodni po zakończeniu terapii, co wymaga długotrwałej obserwacji. Clostridioides difficile odpowiada za 10-20% przypadków, z 20-25% ryzykiem nawrotów, co pogarsza rokowanie. Modele uczenia maszynowego, takie jak XGBoost, wykazują wysoką skuteczność w przewidywaniu AAD (AUC ROC 0,917, czułość 0,889, swoistość 0,806), identyfikując kluczowe czynniki ryzyka, m.in. stosowanie żywienia dojelitowego, kalcytoninogenu, hemoglobiny, interleukiny-6, wankomycyny, karbapenemów oraz wynik SOFA. Karbapenemy zwiększają ryzyko AAD trzykrotnie i zakażenia C. difficile niemal pięciokrotnie w ciągu 90 dni. Obniżony poziom bakterii Ruminococcaceae w mikrobiocie jelitowej predysponuje do rozwoju AAD, co ma istotne znaczenie prognostyczne.
albumina, amoksycylina z kwasem klawulanowym, białe krwinki, białko C-reaktywne, biegunka związana z antybiotykami, Clostridioides difficile, diagnostyka point-of-care, hemoglobina, interleukina-6, karbapenemy, Lactobacillus rhamnosus GG, leukocytoza, lipaza, mikrobiota jelitowa, odwodnienie, piperacylina z tazobaktamem, płytki krwi, prebiotyki, probiotyk, Ruminococcaceae, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, Saccharomyces boulardii, skala SOFA, skąpomocz, wskaźnik masy ciała, zakażenie Clostridioides difficile, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie clostridioides difficile (c. diff) – Leczenie
Zakażenie Clostridioides difficile (C. diff) stanowi najczęstszą przyczynę biegunki związanej z opieką zdrowotną i antybiotykoterapią, obejmując spektrum od łagodnej biegunki do ciężkiego zapalenia okrężnicy z powikłaniami takimi jak toksyczne rozdęcie czy perforacja jelita. Diagnostyka ciężkości opiera się na parametrach laboratoryjnych (leukocytoza >15 000/µl, kreatynina >1,5 mg/dl) oraz objawach klinicznych. Zgodnie z wytycznymi IDSA/SHEA z 2021 roku, fidaksomycyna (200 mg p.o. 2x/d przez 10 dni) jest preferowanym lekiem pierwszego rzutu, wykazującym mniejszy odsetek nawrotów w porównaniu do wankomycyny (125 mg p.o. 4x/d przez 10 dni), która pozostaje alternatywą. Metronidazol (500 mg p.o. co 8 h przez 10-14 dni) jest obecnie zarezerwowany dla sytuacji, gdy inne leki są niedostępne. W przypadku piorunującego zakażenia stosuje się wankomycynę w dawce 500 mg p.o. lub przez sondę co 6 h oraz metronidazol dożylnie 500 mg co 8 h, z możliwością dodania wankomycyny doodbytniczo. Leczenie wspomagające obejmuje nawodnienie, wyrównanie elektrolitów i unikanie leków przeciwbiegunkowych.
antybiotykoterapia, bezlotoksumab, biegunka związana z opieką zdrowotną, fidaksomycyna, flora jelitowa, interwencja chirurgiczna, kolektomia, leczenie wspomagające, metronidazol dożylny, mikroflora jelitowa, nawrót zakażenia, niedrożność jelit, nosiciel bezobjawowy, patofizjologia choroby, perforacja jelita, podwyższona liczba leukocytów, przeciwciało monoklonalne, Saccharomyces boulardii, toksyczne rozdęcie okrężnicy, transplantacja mikrobioty kałowej, wankomycyna doustna, wstrząs, zakażenie Clostridioides difficile, zapalenie okrężnicy - Leksykon chorób i schorzeń
Biegunka i wymioty – Zapobieganie i profilaktyka
Biegunka i wymioty mają wieloczynnikowe etiologie, w tym infekcje wirusowe, bakteryjne oraz zatrucia pokarmowe. Kluczową rolę w profilaktyce odgrywa higiena rąk – mycie ciepłą wodą z mydłem przez minimum 20 sekund, zwłaszcza po kontakcie z potencjalnie zakaźnymi materiałami, gdyż środki na bazie alkoholu nie są skuteczne przeciwko norowirusom. Bezpieczne obchodzenie się z żywnością obejmuje mycie warzyw i owoców, odpowiednie gotowanie mięsa, przechowywanie produktów w temperaturach poniżej 5°C lub powyżej 60°C oraz unikanie krzyżowego zanieczyszczenia. W profilaktyce biegunki podróżnych rekomenduje się spożywanie wyłącznie butelkowanej lub przegotowanej wody, unikanie surowych produktów i żywności od ulicznych sprzedawców. Subsalicylan bizmutu (BSS) w dawce 2 tabletki 4 razy dziennie redukuje ryzyko biegunki podróżnych o około 50%, natomiast rutynowe stosowanie antybiotyków nie jest zalecane ze względu na ryzyko oporności i ograniczoną skuteczność wobec wirusów i pasożytów; wyjątkiem są pacjenci z grup wysokiego ryzyka, gdzie preferowana jest rifaksymina.
antybiotykoterapia, biegunka i wymioty, biegunka podróżnych, dezynfekcja powierzchni, dieta BRAT, doustny płyn nawadniający, enterotoksyczna E. coli, higiena rąk, infekcja wirusowa i bakteryjna, karmienie piersią, Lactobacillus GG, Lactobacillus rhamnosus GG, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwwymiotny, loperamid, norowirus, ondansetron, probiotyk, Saccharomyces boulardii, subsalicylan bizmutu, szczepionka przeciwko cholerze, szczepionka przeciwko durowi brzusznemu, szczepionka przeciwko rotawirusom, toksyna cholery, Vibrio cholerae, zanieczyszczenie krzyżowe, zapalenie żołądka i jelit, zatrucie pokarmowe - Leksykon substancji czynnych
Saccharomyces boulardii – Przedawkowanie
Saccharomyces boulardii, stosowany w dawkach 250 mg (Enterol, Lakcid ENTERO) oraz 500 mg (Enterol Forte), charakteryzuje się brakiem wchłaniania systemowego z przewodu pokarmowego, co eliminuje ryzyko klasycznego przedawkowania i toksyczności. W dokumentacji produktów leczniczych nie odnotowano żadnych objawów związanych z nadmiernym spożyciem tej substancji, a przypadki intoksykacji nie są znane. W przypadku preparatu Lakcid ENTERO, zawierającego co najmniej 10^10 żywych komórek Saccharomyces cerevisiae var. boulardii na gram liofilizatu, również nie stwierdzono zatruć ani konieczności specjalistycznego postępowania po ewentualnym przedawkowaniu.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Enterol Forte 500 mg
Przedawkowanie Saccharomyces boulardii, substancji czynnej leku Enterol Forte (500 mg w saszetce), nie niesie ryzyka toksyczności ogólnoustrojowej ze względu na brak wchłaniania systemowego tego probiotycznego drożdżaka CNCM I-745. Drożdżaki pozostają w świetle przewodu pokarmowego i są naturalnie wydalane, co eliminuje konieczność stosowania terapii antydotowej czy specjalnego monitorowania pacjenta po przyjęciu dawki przekraczającej zalecaną. Nie stwierdzono określonej dawki toksycznej ani objawów toksycznych związanych z przedawkowaniem substancji czynnej.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Enterol 250 mg
Enterol 250 mg, zawierający Saccharomyces boulardii CNCM I-745, jest stosowany jako probiotyk w terapii zaburzeń jelitowych. Działania niepożądane obejmują rzadkie przypadki wzdęć i zaparć (≥1/10000, <1/1000), które zwykle ustępują po odstawieniu lub zmniejszeniu dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na bardzo rzadkie (<1/10000) ryzyko fungemii u pacjentów z wkłuciem centralnym, w stanie krytycznym lub z obniżoną odpornością, a także na posocznicę o nieznanej częstości u pacjentów w stanie krytycznym. Reakcje skórne, takie jak miejscowa wysypka (rzadko) oraz reakcje alergiczne, pokrzywka i świąd (częstość nieznana), są związane z nadwrażliwością na składniki leku i ustępują po zaprzestaniu terapii.
dyskomfort brzuszny, fungemia, leczenie przyczynowe, monitorowanie działań niepożądanych, obniżona odporność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, osutka, pokrzywka, posocznica, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, Saccharomyces boulardii, świąd, terminologia MedDRA, wkłucie centralne, wysypka miejscowa, wzdęcia, zaburzenia motoryki jelit, zakażenie ogólnoustrojowe, zaparcia - Leksykon chorób i schorzeń
Zatrucie pokarmowe – Leczenie
Leczenie zatrucia pokarmowego opiera się przede wszystkim na zapobieganiu odwodnieniu poprzez odpowiednie nawodnienie doustne, stosując płyny takie jak woda, rozcieńczone soki, buliony oraz doustne płyny nawadniające (ORS). W przypadku ciężkiego odwodnienia lub niemożności przyjmowania płynów doustnie, wskazane jest dożylne uzupełnianie płynów i elektrolitów w warunkach szpitalnych. Farmakoterapia jest stosowana selektywnie: loperamid i subsalicylan bizmutu mogą być użyte u dorosłych bez gorączki i krwawej biegunki, natomiast leki przeciwwymiotne (chlorpromazyna, metoklopramid, ondansetron) są wskazane przy nasilonych wymiotach. Antybiotyki (azytromycyna, ciprofloksacyna, rifaksymina) stosuje się wyłącznie w ciężkich bakteryjnych zakażeniach, utrzymujących się powyżej 7 dni lub u pacjentów z grup ryzyka, natomiast w zatruciach wirusowych i większości bakteryjnych nie są zalecane ze względu na ryzyko pogorszenia przebiegu choroby.
antybiotykoterapia, antytoksyna botulinowa, azytromycyna, bakteryjne zatrucie pokarmowe, botulizm, chlorpromazyna, ciprofloksacyna, difenhydramina, doustny płyn nawadniający, farmakoterapia, flora bakteryjna jelit, giardiaza, immunoglobulina botulinowa, Lactobacillus acidophilus, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpasożytniczy, lek przeciwwymiotny, loperamid, metoklopramid, metronidazol, nitazoksanid, odwodnienie, ondansetron, perystaltyka jelit, płyn dożylny, posiew kału, probiotyk, rifaksymina, Saccharomyces boulardii, subsalicylan bizmutu, toksoplazmoza, zapalenie żołądka i jelit, zatrucie ciguatera, zatrucie pokarmowe - Leksykon substancji czynnych
Saccharomyces boulardii – Interakcje
Saccharomyces boulardii CNCM I-745, będący probiotycznym drożdżakiem, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najważniejszą jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z lekami przeciwgrzybiczymi (zarówno doustnymi, jak i dożylnymi), które mogą znosić działanie probiotyku, obniżając jego skuteczność terapeutyczną. Ponadto, współpodawanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) może prowadzić do wzrostu ciśnienia tętniczego, co wymaga monitorowania u pacjentów z nadciśnieniem lub chorobami układu sercowo-naczyniowego. W dokumentacji preparatów takich jak Enterol, Enterol Forte czy Lakcid ENTERO nie odnotowano bezpośrednich interakcji z alkoholem, jednak ze względu na potencjalny wpływ alkoholu na mikroflorę jelitową i środowisko działania drożdżaków, zaleca się ostrożność w jego spożywaniu podczas terapii.
choroba układu sercowo-naczyniowego, drożdżaki probiotyczne, fungemia, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwgrzybiczny, mikroflora jelitowa, nadciśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckiego, polipragmazja, posocznica, reakcja alergiczna, Saccharomyces boulardii, wkłucie centralne, wstrząs anafilaktyczny