Sunitinib Glenmark
Kapsułki twarde, 25 mg
Produkt leczniczy zawiera sunitynib, substancję czynną w postaci kapsułek twardych o różnych dawkach: 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg. Lek stosuje się w leczeniu dorosłych pacjentów z nowotworami podścieliskowymi przewodu pokarmowego, rakiem nerkowokomórkowym z przerzutami oraz wysoko zróżnicowanymi nowotworami neuroendokrynnymi trzustki. Jest wskazany szczególnie po niepowodzeniu wcześniejszego leczenia lub w przypadku zaawansowanego stadium choroby. Preparat pomaga w kontrolowaniu progresji nowotworów i poprawie stanu zdrowia pacjentów.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Terapia sunitynibem (Sunitinib Glenmark) powinna być prowadzona przez lekarzy doświadczonych w onkologii. Lek dostępny jest w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, a dawkowanie zależy od wskazania. W leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) oraz przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) zalecana dawka wynosi 50 mg doustnie raz na dobę przez 4 tygodnie, po czym następuje 2-tygodniowa przerwa (schemat 4/2). W terapii nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) stosuje się 37,5 mg raz na dobę bez przerw. Dawkę można modyfikować o 12,5 mg w zależności od tolerancji, nie przekraczając 75 mg ani nie schodząc poniżej 25 mg w GIST i MRCC, oraz maksymalnie 50 mg w pNET. W przypadku nietolerancji możliwe jest czasowe wstrzymanie leczenia.
Sunitynib jest metabolizowany przez CYP3A4, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami (np. ryfampicyna) lub inhibitorami (np. ketokonazol) CYP3A4. W przypadku konieczności takiego połączenia zaleca się odpowiednio zwiększyć dawkę do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET) przy induktorach, lub zmniejszyć do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) i 25 mg/dobę (pNET) przy inhibitorach, z jednoczesnym monitorowaniem tolerancji. U pacjentów w podeszłym wieku, z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh A i B) oraz z różnym stopniem niewydolności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej. Brak danych dotyczących stosowania u dzieci poniżej 18 lat oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh C), gdzie stosowanie nie jest zalecane.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Sunitinib Glenmark 25 mg
hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, kapsułka twarda, ketokonazol, klasyfikacja Childa-Pugha, leczenie przeciwnowotworowe, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ryfampicyna, schyłkowa niewydolność nerek, sunitinib, terapia skojarzona, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Profil bezpieczeństwa leku
Sunitynib jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie do mleka u zwierząt i potencjalne ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby zaleca się zachowanie ostrożności, monitorowanie parametrów nerkowych (w tym białkomoczu) oraz czynności wątroby, gdyż odnotowano przypadki niewydolności narządów, w tym zgonów. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast stosowanie u osób z ciężkimi zaburzeniami jest niewskazane.
Sunitynib może powodować zawroty głowy, co wymaga ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Nie stwierdzono istotnych różnic w bezpieczeństwie i skuteczności leczenia u pacjentów w podeszłym wieku, dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki wyłącznie ze względu na wiek. Brak jest danych dotyczących interakcji sunitynibu z alkoholem, a dokumentacja nie zawiera zaleceń dotyczących spożywania alkoholu podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Sunitinib Glenmark 25 mg
-
Przeciwwskazania
Stosowanie leku Sunitinib Glenmark jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną sunitynib lub na jakikolwiek składnik pomocniczy preparatu. Przeciwwskazanie to dotyczy wszystkich dostępnych dawek: 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg kapsułek twardych. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować spektrum od łagodnych objawów skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych zagrażających życiu. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kontekście leków o podobnej strukturze chemicznej lub z tej samej grupy farmakologicznej.
Kapsułki Sunitinib Glenmark różnią się rozmiarem, kolorem wieczka i korpusu oraz oznaczeniem, co ułatwia ich identyfikację i zapobiega błędom w podawaniu. Kapsułki 12,5 mg mają rozmiar 4, długość około 14,3 mm, pomarańczowy wieczko i korpus z białym napisem „12.5 mg”. Kapsułki 25 mg mają rozmiar 3, długość około 15,9 mm, karmelowe wieczko, pomarańczowy korpus i napis „25 mg”. Kapsułki 50 mg są największe (rozmiar 1, długość około 19,4 mm) z karmelowym wieczkiem i korpusem oraz napisem „50 mg”. Wszystkie kapsułki zawierają granulki o barwie od żółtej do pomarańczowej. Zmiana dawki nie eliminuje przeciwwskazań u pacjentów z nadwrażliwością na sunitynib lub składniki pomocnicze.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Sunitinib Glenmark 25 mg
charakterystyka produktu leczniczego, kapsułka twarda, kapsułka żelatynowa, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancje pomocnicze, nadwrażliwość na sunitynib, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, substancja czynna, sunitynib, wywiad alergiczny -
Przedawkowanie
Przedawkowanie sunitynibu, leku o półtrwaniu 40-60 godzin, stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż nie istnieje swoista odtrutka. Postępowanie terapeutyczne opiera się na podtrzymaniu funkcji życiowych, ścisłym monitorowaniu parametrów życiowych, równowagi elektrolitowej oraz funkcji wątroby i nerek. Wczesne działania obejmują wywołanie wymiotów lub płukanie żołądka, szczególnie jeśli od przyjęcia leku nie upłynął długi czas. Monitorowanie laboratoryjne powinno obejmować morfologię krwi (ze szczególnym uwzględnieniem neutrofili i płytek), parametry wątrobowe (ALT, AST, bilirubina), nerkowe (kreatynina, GFR), elektrolity (zwłaszcza potas), a także kontrolę ciśnienia tętniczego i EKG.
Objawy przedawkowania sunitynibu odzwierciedlają jego profil toksyczności i mogą dotyczyć wielu układów: układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu, wydłużenie QT, niewydolność serca), hematologicznego (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), metabolicznego (hipoglikemia, hiperkalemia), żołądkowo-jelitowego (nudności, wymioty, biegunka, zapalenie błony śluzowej), wątrobowego (wzrost enzymów, hiperbilirubinemia, ostra niewydolność), skórnego (zespół ręka-stopa, wysypka) oraz nerkowego (białkomocz, ostra niewydolność). Nasilenie objawów jest zależne od dawki i wymaga hospitalizacji oraz długotrwałej obserwacji dostosowanej do stanu klinicznego pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Sunitinib Glenmark 25 mg
białkomocz, biegunka, ciśnienie tętnicze, EKG, elektrolity, enzymy wątrobowe, GFR, hiperbilirubinemia, hiperkalemia, hipoglikemia, kreatynina, liczba neutrofili, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, nudności, okres półtrwania, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, parametry funkcji nerek, parametry funkcji wątroby, płukanie żołądka, płytki krwi, przedawkowanie sunitynibu, sunitynib, supresja szpiku kostnego, swoista odtrutka, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wywołanie wymiotów, zaburzenia gospodarki elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego, zespół ręka-stopa -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wielonarządowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (wymioty, biegunki), nadnercza (przekrwienie kory, krwotoki, martwica z włóknieniem), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), zewnątrzwydzielniczą część trzustki (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zaburzenia rozwoju pęcherzyków jajnikowych). Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu i były w większości odwracalne w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, obniżenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości wiązano z farmakologicznym działaniem sunitynibu.
Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności w testach bakteryjnych i in vitro na ludzkich limfocytach, choć obserwowano poliploidię w limfocytach krwi obwodowej. Badania in vivo nie potwierdziły działania klastogennego. Potencjał rakotwórczy oceniano w badaniach na myszy transgenicznych rasH2 i szczurach, gdzie przy dawkach ≥25 mg/kg mc./dobę (ekspozycja ≥7-krotnie wyższa niż u ludzi) stwierdzono nowotwory żołądka, dwunastnicy, złośliwe śródbłoniaki oraz rozrosty nadnerczy. W badaniach rozrodczo-rozwojowych u szczurów i królików odnotowano toksyczność zarodkowo-płodową, w tym zmniejszenie liczby żywych płodów, wzrost resorpcji, utraty ciąży, wady szkieletu oraz rozszczepy wargi i podniebienia przy ekspozycjach 1-25 razy wyższych niż u ludzi. U samic obserwowano atrezję pęcherzyków jajnikowych i zmiany w macicy, a u samców zanik kanalików jąder i zmniejszenie liczby plemników. Wyniki te podkreślają konieczność ostrożności w stosowaniu sunitynibu u kobiet w ciąży i potencjalnie wpływają na płodność męską.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Glenmark 25 mg
aberracja chromosomalna liczbowa, atrezja pęcherzyków jajnikowych, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej żołądka, krwotok z przewodu pokarmowego, mutagenność bakteryjna, mysz transgeniczna rasH2, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, płytka wzrostowa kości, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost komórek mezangium, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep wargi, rozszczep wargi i podniebienia, rozwój pre- i postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, ślinianki, szpik kostny, toksyczny wpływ na rozród, układ endokrynny, układ limfatyczny i krwiotwórczy, układ rozrodczy, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa szkieletu płodu, węzeł chłonny, zanik błony śluzowej, zanik kanalików jądrowych, zanik tkanki limfoidalnej, zewnątrzwydzielnicza część trzustki, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałka żółtego -
Skład i postać leku
Sunitinib Glenmark jest dostępny w postaci twardych kapsułek doustnych o trzech dawkach: 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg substancji czynnej – sunitynibu. Każda kapsułka zawiera granulki o barwie od żółtej do pomarańczowej, a ich rozmiary i kolorystyka osłonek różnią się w zależności od dawki: kapsułki 12,5 mg mają rozmiar 4 (długość około 14,3 mm) z pomarańczowym wieczkiem i korpusem, kapsułki 25 mg rozmiar 3 (ok. 15,9 mm) z karmelowym wieczkiem i pomarańczowym korpusem, natomiast kapsułki 50 mg rozmiar 1 (ok. 19,4 mm) z karmelowym wieczkiem i korpusem. Oznakowanie białym tuszem zawiera odpowiednio napisy „12.5 mg”, „25 mg” lub „50 mg”. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, mannitol, kroskarmelozę sodową, povidonę K30 oraz stearynian magnezu, a skład osłonek kapsułek zawiera różne barwniki (tlenki żelaza i dwutlenek tytanu) oraz żelatynę.
Produkt jest dostępny w opakowaniach blisterowych (28 lub 30 kapsułek) oraz w butelkach HDPE z zabezpieczeniem przed dziećmi (30 kapsułek). Okres ważności wynosi 3 lata, a nie stwierdzono specjalnych wymagań dotyczących przechowywania ani niezgodności farmaceutycznych. Usuwanie niewykorzystanych resztek leku powinno odbywać się zgodnie z lokalnymi przepisami, bez konieczności stosowania specjalnych środków ostrożności. Charakterystyka fizyczna kapsułek oraz ich oznakowanie ułatwiają identyfikację dawki, co jest istotne w praktyce klinicznej przy precyzyjnym dawkowaniu sunitynibu.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Sunitinib Glenmark 25 mg
blister jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, glikol propylenowy, kapsułka, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, podanie doustne, powidon, produkt leczniczy, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, sunitinib, sunitynib, szelak, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, żelatyna -
Specjalne ostrzeżenia
Sunitynib Glenmark wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym interakcji farmakokinetycznych z lekami wpływającymi na cytochrom CYP3A4, które mogą znacząco zmieniać stężenia leku w osoczu. W trakcie terapii obserwuje się różnorodne reakcje skórne, od odbarwienia i suchości skóry po ciężkie zespoły takie jak Stevens-Johnson (SJS) czy toksyczne oddzielanie się naskórka (TEN), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Zgłaszano także liczne zdarzenia krwotoczne, w tym krwotoki z przewodu pokarmowego, układu oddechowego i śródmózgowe, z koniecznością monitorowania morfologii krwi i parametrów krzepnięcia, zwłaszcza u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. Do najczęstszych działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego należą biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha oraz zapalenia jamy ustnej i przełyku, które można leczyć objawowo. Ponadto, sunitynib może indukować nadciśnienie tętnicze, w tym ciężkie postacie z ciśnieniem skurczowym >200 mmHg lub rozkurczowym >110 mmHg, wymagające regularnego monitorowania i ewentualnego czasowego przerwania terapii.
Sunitynib wiąże się z ryzykiem hematologicznym, w tym neutropenii, małopłytkowości i niedokrwistości, które zwykle są odwracalne i nie wymagają przerwania leczenia, jednakże rzadko odnotowano przypadki zgonów związanych z powikłaniami hematologicznymi. Istotne są również zdarzenia sercowo-naczyniowe, takie jak niewydolność serca, kardiomiopatia, zapalenie mięśnia sercowego oraz wydłużenie odstępu QT, co wymaga monitorowania frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i ostrożności u pacjentów z chorobami serca lub przyjmujących leki wydłużające QT. Zgłaszano także zakrzepowo-zatorowe zdarzenia żylne i tętnicze, w tym zatorowość płucną i udary, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak nadciśnienie, cukrzyca czy wiek ≥65 lat. W trakcie terapii należy monitorować funkcję tarczycy co 3 miesiące, gdyż sunitynib może powodować zarówno niedoczynność, jak i nadczynność tarczycy. Dodatkowo, obserwowano przypadki hepatotoksyczności (w tym niewydolności wątroby u <1% pacjentów), zaburzeń czynności nerek, martwicy żuchwy, zaburzeń gojenia ran oraz zespołu rozpadu guza (TLS). W przypadku wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak mikroangiopatia zakrzepowa, zapalenie trzustki czy martwicze zapalenie powięzi, konieczne jest przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniej terapii wspomagającej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib Glenmark
acenokumarol, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, białkomocz, bisfosfoniany, cytochrom CYP3A4, czas protrombinowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, induktor cytochromu CYP3A4, inhibitor cytochromu CYP3A4, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok śródmózgowy, małopłytkowość, martwica żuchwy, martwicze toksyczne oddzielanie się naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piodermia zgorzelinowa, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rumień wielopostaciowy, ślepota korowa, torsade de pointes, warfaryna, wskaźnik INR, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Sunitynib, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg (produkt leczniczy Sunitinib Glenmark), wykazuje niewielki, lecz istotny klinicznie wpływ na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Najważniejszym działaniem niepożądanym, które może zaburzać tę zdolność, są zawroty głowy, które mogą obniżać szybkość reakcji i precyzję wykonywanych czynności. Lekarze powinni obowiązkowo informować pacjentów o ryzyku wystąpienia zawrotów głowy oraz zalecać ostrożność, zwłaszcza w początkowej fazie terapii, a także sugerować powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn w przypadku wystąpienia tych objawów. Dokumentacja przekazanych informacji w karcie choroby jest niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa terapii.
Indywidualizacja zaleceń dotyczących prowadzenia pojazdów powinna uwzględniać dawkę sunitynibu (12,5 mg, 25 mg, 50 mg), podatność pacjenta na działania niepożądane, współistniejące schorzenia, stosowane leki oraz wiek i ogólny stan zdrowia. Regularna ocena kliniczna pod kątem zawrotów głowy i innych objawów wpływających na bezpieczeństwo jest wskazana, a w razie potrzeby należy rozważyć modyfikację dawki lub dodatkowe środki ostrożności. Pomimo że wpływ sunitynibu na zdolność prowadzenia pojazdów jest określany jako niewielki, odpowiednia edukacja pacjenta i monitorowanie są kluczowe dla zapobiegania potencjalnym zagrożeniom w ruchu drogowym i miejscu pracy.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Sunitinib Glenmark 25 mg
charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie leku, działanie niepożądane, edukacja pacjenta, faza początkowa leczenia, kapsułka twarda, modyfikacja dawki, objaw niepożądany, praktyka kliniczna, produkt leczniczy, schemat dawkowania, schorzenie współistniejące, sunitynib, terapia sunitynibem, tolerancja organizmu, zawroty głowy -
Wskazania do stosowania
Sunitinib Glenmark, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, jest wskazany do leczenia zaawansowanych, nieoperacyjnych i/lub przerzutowych nowotworów u dorosłych pacjentów. W terapii nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST) stosuje się go po niepowodzeniu leczenia imatynibem, wynikającym z oporności lub nietolerancji. W przypadku raka nerkowokomórkowego lek może być stosowany jako terapia pierwszego rzutu zarówno w zaawansowanym, nieoperacyjnym nowotworze, jak i w obecności przerzutów. Natomiast w leczeniu wysoko zróżnicowanych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) Sunitinib jest wskazany u pacjentów z progresją choroby, niekwalifikujących się do zabiegu chirurgicznego lub z przerzutami.
Kwalifikacja do terapii Sunitinibem Glenmark wymaga potwierdzenia histopatologicznego odpowiedniego typu nowotworu oraz spełnienia kryteriów specyficznych dla każdego wskazania: w GIST – wcześniejsze niepowodzenie terapii imatynibem, w raku nerkowokomórkowym – zaawansowanie miejscowe lub obecność przerzutów, a w pNET – progresja choroby. Lek charakteryzuje się kapsułkami o rozmiarach od 14,3 mm (12,5 mg) do 19,4 mm (50 mg), z granulami o barwie od żółtej do pomarańczowej, co ułatwia identyfikację. Sunitinib Glenmark jest przeznaczony wyłącznie dla dorosłych pacjentów z zaawansowanym procesem nowotworowym, gdzie leczenie chirurgiczne jest niemożliwe lub nowotwór wykazuje przerzuty odległe.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Sunitinib Glenmark 25 mg
GIST, kapsułka twarda, lek pierwszego rzutu, MRCC, nietolerancja imatynibu, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, oporność na imatynib, pNET, potwierdzenie histopatologiczne, progresja choroby, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, sunitinib, terapia imatynibem, wysoko zróżnicowany nowotwór neuroendokrynny, zaawansowany rak nerkowokomórkowy