memantyny chlorowodorek
Memantyny chlorowodorek to substancja czynna należąca do grupy antagonistów receptora NMDA (N-metylo-D-asparaginowego), stosowana w leczeniu choroby Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Mechanizm działania polega na blokowaniu receptorów NMDA, co zapobiega nadmiernemu napływowi jonów wapnia do komórek nerwowych i ich uszkodzeniu.
Lek jest stosowany w celu poprawy funkcji poznawczych i spowolnienia postępu choroby Alzheimera. W przeciwieństwie do inhibitorów cholinoesterazy, memantyna może być stosowana nawet w zaawansowanych stadiach choroby. Badania kliniczne wykazały, że terapia memantyną może przynieść korzyści w zakresie zdolności poznawczych, codziennego funkcjonowania oraz zmniejszenia zaburzeń zachowania u pacjentów z chorobą Alzheimera.
Memantyny chlorowodorek charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym i długim okresem półtrwania, co pozwala na stosowanie leku raz na dobę. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie, zaparcia i nadciśnienie tętnicze. Lek wymaga dostosowania dawki u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polmatine 5 mg/dawkę
Leczenie produktem Polmatine, zawierającym memantynę, powinno być prowadzone pod ścisłym nadzorem lekarza specjalizującego się w chorobie Alzheimera, z zapewnieniem stałej opieki nad pacjentem przez opiekuna. Rozpoznanie choroby musi być zgodne z aktualnymi wytycznymi klinicznymi. Terapia rozpoczyna się od stopniowego zwiększania dawki w ciągu pierwszych trzech tygodni: 5 mg (0,5 ml roztworu) w 1. tygodniu, 10 mg (1 ml) w 2. tygodniu, 15 mg (1,5 ml) w 3. tygodniu, aż do dawki podtrzymującej 20 mg (2 ml roztworu) od 4. tygodnia, podawanej raz na dobę. Każde naciśnięcie pompki dozującej dostarcza 0,5 ml roztworu, co odpowiada 5 mg memantyny chlorowodorku (4,16 mg memantyny). Dawkowanie u pacjentów powyżej 65. roku życia jest identyczne. Nie zaleca się stosowania u osób poniżej 18 lat z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba Alzheimera, dawka podtrzymująca, diagnostyka i terapia, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, memantyna, memantyny chlorowodorek, pompka dozująca, roztwór doustny, skala Childa-Pugha, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Memolek 20 mg
Memolek, zawierający 20 mg memantyny chlorowodorku (odpowiadające 16,62 mg memantyny), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub jakikolwiek składnik pomocniczy preparatu, w tym laktozę jednowodną (3,04 mg na tabletkę). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu laktozy, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy czy zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, u których stosowanie Memoleku może być niebezpieczne. W takich przypadkach wskazane jest rozważenie alternatywnych preparatów memantyny pozbawionych laktozy.
choroba Alzheimera, laktoza jednowodna, mechanizm działania, memantyny chlorowodorek, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objaw alergiczny, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, terapia memantyny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biomentin 20 mg
Memantyna, substancja czynna leku Biomentin stosowanego w terapii choroby Alzheimera, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax) w przedziale 3-8 godzin. W dawce 20 mg/dobę stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol), z dużą zmiennością indywidualną. Współczynnik rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze wynosi 0,52, a objętość dystrybucji około 10 l/kg, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (~45%), a około 80% leku krąży w postaci niezmienionej, co świadczy o niewielkim metabolizmie. Metabolity memantyny nie wykazują aktywności antagonistycznej względem receptorów NMDA, co potwierdza, że efekt terapeutyczny jest związany głównie z samą substancją czynną.
1-nitrozo-3, 5-dimetyloadamantan, 5-dimetylogludantan, alkalizacja moczu, białka transportujące kationy, biodostępność memantyny, Biomentin, blokowanie receptorów NMDA, choroba Alzheimera, cytochrom P450, dystrybucja w organizmie, hydroksymemantyna, izotop 14C, klirens nerkowy, kora płatów czołowych, liniowa farmakokinetyka, memantyny chlorowodorek, N-3, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, równowaga stężeń w osoczu, stała hamowania, stężenie leku w osoczu, wchłanianie zwrotne, współczynnik rozdziału, wydalanie kanalikowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Polmatine 10 mg
Polmatine, zawierający memantyny chlorowodorek, jest wskazany w leczeniu umiarkowanego i ciężkiego stadium choroby Alzheimera, potwierdzonym wynikami MMSE poniżej 20 punktów. Memantyna działa jako antagonista receptorów NMDA, modulując patologicznie podwyższone stężenia glutaminianu, co przeciwdziała dysfunkcji neuronalnej charakterystycznej dla tej choroby. Lek dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 10 mg (zawierających 8,31 mg czystej memantyny i 55 mg laktozy jednowodnej) oraz 20 mg (16,62 mg czystej memantyny i 110 mg laktozy jednowodnej). Obecność laktozy wymaga uwagi przy przepisywaniu pacjentom z nietolerancją tego składnika. Polmatine nie jest wskazany w łagodnym stadium choroby ani w innych typach otępienia, a decyzję o terapii powinien podejmować specjalista z doświadczeniem w diagnostyce i leczeniu choroby Alzheimera.
antagonista receptorów NMDA, choroba Alzheimera, ciężkie nasilenie choroby Alzheimera, dysfunkcja neuronalna, funkcje poznawcze, inhibitor acetylocholinesterazy, memantyny chlorowodorek, Mini-Mental State Examination, nietolerancja laktozy, otępienie, przekaźnictwo synaptyczne, stężenie glutaminianu, tabletka powlekana, terapia skojarzona - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Memantine Vipharm 10 mg
Memantyna chlorowodorek, stosowana w terapii, nie wykazuje negatywnego wpływu na płodność u kobiet i mężczyzn, co potwierdzają dostępne dane kliniczne i przedkliniczne. Jednakże bezpieczeństwo stosowania memantyny w okresie ciąży pozostaje nieustalone z powodu ograniczonych danych klinicznych. Badania na modelach zwierzęcych wskazują na ryzyko zahamowania wewnątrzmacicznego wzrostu płodu przy ekspozycji na poziomach zbliżonych do tych u ludzi podczas standardowej terapii. W związku z tym, memantyna nie powinna być stosowana u kobiet ciężarnych, chyba że istnieją bezwzględne wskazania kliniczne, a decyzja o leczeniu powinna uwzględniać dokładną analizę stosunku korzyści do potencjalnego ryzyka dla płodu.
ciąża, ekspozycja na lek, karmienie piersią, korzyści terapeutyczne, laktacja, memantyna, memantyny chlorowodorek, mleko kobiece, mleko matki, płód ludzki, przenikanie memantyny, rozpuszczalność w tłuszczach, stosunek korzyści do ryzyka, wewnątrzmaciczny wzrost płodu, wiek rozrodczy, właściwości fizykochemiczne, właściwości lipofilne, zahamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Memigmin 10 mg
Memigmin, zawierający 10 mg memantyny chlorowodorku (ekwiwalent 8,31 mg memantyny) w formie tabletek powlekanych, jest wskazany w leczeniu choroby Alzheimera. Terapia powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem lekarza specjalizującego się w tej dziedzinie, z regularną oceną tolerancji i skuteczności leczenia, zwłaszcza w pierwszych trzech miesiącach. Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg, osiągana stopniowo w ciągu trzech tygodni: 5 mg w 1. tygodniu, 10 mg w 2. tygodniu, 15 mg w 3. tygodniu, a od 4. tygodnia 20 mg. Dawkowanie u pacjentów powyżej 65 lat jest identyczne. Lek podaje się raz na dobę, o stałej porze, niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie terapii.
choroba Alzheimera, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka podtrzymująca, dawkowanie memantyny, diagnostyka choroby Alzheimera, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, memantyna, memantyny chlorowodorek, nadzór medyczny, rozpoznanie choroby, skala Child-Pugh, stan kliniczny, tabletka powlekana, tolerancja leczenia, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Memantin NeuroPharma 10 mg
Lek Memantin NeuroPharma zawierający memantyny chlorowodorek jest wskazany do leczenia choroby Alzheimera i dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem lekarza doświadczonego w diagnostyce i leczeniu tej choroby, z zapewnieniem stałego nadzoru nad przyjmowaniem leku przez opiekuna pacjenta. Dawkowanie rozpoczyna się od 5 mg/dobę przez pierwszy tydzień, następnie stopniowo zwiększa się o 5 mg co tydzień do dawki podtrzymującej 20 mg/dobę od czwartego tygodnia. Tabletki 10 mg można dzielić na pół, a 20 mg na ćwiartki, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki. Leczenie wymaga regularnej oceny tolerancji i skuteczności, szczególnie w pierwszych trzech miesiącach terapii, a kontynuacja zależy od utrzymania efektu terapeutycznego i dobrej tolerancji leku.
badanie kliniczne, choroba Alzheimera, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, memantyna, memantyny chlorowodorek, populacja pediatryczna, rozpoznanie choroby Alzheimera, skala Childa-Pugha, tabletka powlekana, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Memantine Vipharm 20 mg
Przed rozpoczęciem terapii memantyną chlorowodorkiem (Memantine Vipharm, 20 mg tabletki powlekane) należy wykluczyć bezwzględne przeciwwskazania, przede wszystkim nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Reakcje alergiczne mogą obejmować spektrum od łagodnych zmian skórnych do ciężkich anafilaksji. Istotnym aspektem jest obecność laktozy jednowodnej w dawce 299,50 mg na tabletkę, co wymaga ostrożności u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, ze względu na ryzyko wystąpienia objawów nietolerancji, takich jak bóle brzucha, wzdęcia czy biegunka.
ból brzucha, dziedziczna nietolerancja galaktozy, laktoza jednowodna, leczenie objawowe, Memantine Vipharm, memantyny chlorowodorek, nadwrażliwość, niedobór laktazy typu Lapp, nietolerancja laktozy, objawy nietolerancji, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Memantine Orion 10 mg
Lek Memantine Orion dostępny jest w formie tabletek powlekanych zawierających 10 mg lub 20 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada odpowiednio 8,31 mg i 16,62 mg memantyny. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem lekarza doświadczonego w diagnostyce i leczeniu choroby Alzheimera, z zapewnieniem stałego nadzoru nad przyjmowaniem leku przez opiekuna. Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg, którą osiąga się stopniowo w ciągu pierwszych trzech tygodni: 5 mg (tydzień 1), 10 mg (tydzień 2), 15 mg (tydzień 3), a od czwartego tygodnia dawka podtrzymująca to 20 mg. Leczenie podtrzymujące kontynuuje się tak długo, jak obserwuje się korzyści terapeutyczne i dobrą tolerancję. U pacjentów powyżej 65 lat stosuje się ten sam schemat dawkowania. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkę dostosowuje się w zależności od klirensu kreatyniny: 10 mg dla klirensu 5-49 ml/min, z możliwością zwiększenia do 20 mg przy umiarkowanych zaburzeniach i dobrej tolerancji. Nie wymaga się modyfikacji dawki przy nieznacznym upośledzeniu czynności nerek (50-80 ml/min) oraz przy nieznacznym i umiarkowanym uszkodzeniu wątroby (Child-Pugh A i B). Lek nie jest zalecany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby oraz u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba Alzheimera, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka podtrzymująca, diagnostyka, działania niepożądane, działanie terapeutyczne, klirens kreatyniny, memantyna, memantyny chlorowodorek, schemat zwiększania dawki, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wytyczne kliniczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cognomem 10 mg
Produkt leczniczy Cognomem zawiera memantyny chlorowodorek i jest wskazany wyłącznie w leczeniu pacjentów z chorobą Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg (zawierających 8,31 mg memantyny i 133 mg laktozy jednowodnej) oraz 20 mg (zawierających 16,62 mg memantyny i 266 mg laktozy jednowodnej). Tabletki 10 mg mają wymiary około 11,1±0,2 mm x 5,1±0,2 mm, a tabletki 20 mg około 13,3±0,2 mm x 7,2±0,2 mm, obie z liniami podziału umożliwiającymi podział na równe dawki. Lek nie jest wskazany w łagodnej postaci choroby Alzheimera ani w innych typach otępienia, a jego stosowanie wymaga potwierdzenia rozpoznania i oceny nasilenia choroby za pomocą wywiadu klinicznego, badań neuropsychologicznych (np. MMSE, ADL, IADL) oraz badań obrazowych mózgu (MRI, CT).
badanie neuropsychologiczne, badanie obrazowe mózgu, choroba Alzheimera, Cognomem, inhibitory cholinesterazy, kryteria diagnostyczne, laktoza jednowodna, memantyna, memantyny chlorowodorek, nasilenie choroby, nietolerancja laktozy, ocena pacjenta, otępienie, stabilizacja objawów, substancja pomocnicza, wywiad kliniczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Memolek 20 mg
MEMOLEK, zawierający 20 mg memantyny chlorowodorku (odpowiadającej 16,62 mg memantyny), jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim stadium choroby Alzheimera. Lek w formie zielonych, owalnych tabletek powlekanych, zawiera również 3,04 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u osób z nietolerancją laktozy. Memantyna działa jako antagonista receptorów NMDA, modulując zaburzoną transmisję glutaminergiczną w ośrodkowym układzie nerwowym, co przyczynia się do łagodzenia objawów neurodegeneracyjnych charakterystycznych dla choroby Alzheimera.
antagonista receptorów NMDA, choroba Alzheimera, deficyt funkcji poznawczych, diagnostyka różnicowa, funkcje poznawcze, kwas N-metylo-D-asparaginowy, memantyny chlorowodorek, nietolerancja laktozy, objawy neurodegeneracyjne, ośrodkowy układ nerwowy, stadium choroby Alzheimera, tabletka powlekana, transmisja glutaminergiczna, układ neuroprzekaźnikowy, zaburzenia pamięci - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biomentin 10 mg
Biomentin (chlorowodorek memantyny) jest wskazany w terapii choroby Alzheimera, a prawidłowe dawkowanie jest kluczowe dla skuteczności i minimalizacji działań niepożądanych. Leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza doświadczonego w tej dziedzinie, z zapewnieniem stałego nadzoru nad przyjmowaniem leku oraz regularnej oceny tolerancji, zwłaszcza w pierwszych trzech miesiącach. Dawkowanie rozpoczyna się od 5 mg raz na dobę, stopniowo zwiększając dawkę co tydzień do dawki podtrzymującej 20 mg (maksymalna dobowa dawka), podawanej raz dziennie, z możliwością stosowania tabletek 10 mg (z linią podziału) lub 20 mg. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków.
Biomentin, choroba Alzheimera, dawka dobowa, dawka podtrzymująca, diagnostyka, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, klirens kreatyniny, linia podziału, memantyna, memantyny chlorowodorek, opieka nad pacjentem, skala Child-Pugh, stopniowe zwiększanie dawki, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Memantin NeuroPharma 20 mg
Memantin NeuroPharma to lek w postaci tabletek powlekanych dostępnych w dawkach 10 mg i 20 mg, zawierających odpowiednio 10 mg i 20 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada 8,31 mg i 16,62 mg memantyny w formie czystej. Substancja czynna działa jako antagonista receptorów NMDA. Tabletki 10 mg mają średnicę 9 mm, są dwustronnie wypukłe, białe lub prawie białe, z linią podziału umożliwiającą podział na dwie dawki po 5 mg. Tabletki 20 mg są większe (12 mm), również białe, z krzyżowym znakiem podziału pozwalającym na cztery dawki po 5 mg. Obie formy zawierają laktozę jednowodną (odpowiednio 118,76 mg i 237,51 mg), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze, takie jak laktoza, magnezu stearynian, celuloza mikrokrystaliczna, talk, krzemionka koloidalna, hypromeloza, makrogol 4000 i tytanu dwutlenek, pełnią funkcje technologiczne zapewniające stabilność i odpowiednie właściwości fizykochemiczne tabletek.
antagonista receptorów NMDA, blister, celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, linia podziału tabletki, magnezu stearynian, makrogol 4000, memantyny chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, opakowanie szpitalne, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek - Leksykon leków
Skład i postać leku – Polmatine 10 mg
Polmatine jest lekiem dostępnym w postaci tabletek powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg, zawierających odpowiednio 10 mg i 20 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada 8,31 mg i 16,62 mg memantyny. Substancją pomocniczą o istotnym działaniu jest laktoza jednowodna, obecna w ilości 55 mg w tabletkach 10 mg oraz 110 mg w tabletkach 20 mg. Tabletki różnią się wyglądem: 10 mg są białe lub prawie białe, podłużne, o wymiarach 9,5 x 4,5 mm, natomiast 20 mg mają różowe zabarwienie, są obustronnie wypukłe ze zwężeniem i mają wymiary 12,5 x 5,6 mm. Obie formy posiadają linię podziału umożliwiającą podział na równe dawki. Skład pomocniczy obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, krospowidon, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz magnezu stearynian, a otoczka zawiera hypromelozę, tytanu dwutlenek i makrogol 400, z dodatkiem żelaza tlenku czerwonego w tabletkach 20 mg.
blister, celuloza mikrokrystaliczna, folia Aluminium/PVC/PVDC, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, memantyny chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, plastyfikator, środek rozluźniający, substancja poślizgowa, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek czerwony - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polmatine 10 mg
Przeciwwskazaniem do stosowania leku Polmatine (memantyny chlorowodorek) jest przede wszystkim nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy jednowodnej w dawkach 55 mg w tabletce 10 mg oraz 110 mg w tabletce 20 mg, co stanowi istotne ograniczenie u pacjentów z potwierdzoną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, trudności w oddychaniu, spadek ciśnienia tętniczego, a w najcięższych przypadkach wstrząs anafilaktyczny, co wymaga natychmiastowego przerwania terapii i wdrożenia odpowiedniego leczenia.
choroba Alzheimera, duszność, hipotensja, laktoza jednowodna, memantyna, memantyny chlorowodorek, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, pokrzywka, reakcja skórna, świąd, tabletka powlekana, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, wywiad alergologiczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Memolek 20 mg
Memantyna, zawarta w produkcie Memolek w dawce 20 mg (ekwiwalent 16,62 mg memantyny), charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością doustną (~100%) oraz Tmax wynoszącym 3-8 godzin. W stanie równowagi farmakokinetycznej przy dawce 20 mg/dobę osiąga stężenia w osoczu 70-150 ng/ml (0,5-1 μmol), z dużą zmiennością indywidualną. Lek wykazuje dobrą penetrację do OUN, z współczynnikiem rozdziału płyn mózgowo-rdzeniowy/osocze na poziomie 0,52 oraz objętością dystrybucji około 10 l/kg. Wiązanie z białkami osocza jest umiarkowane (~45%). Metabolizm memantyny jest ograniczony, z około 80% substancji krążącej w formie niezmienionej, a główne metabolity nie wykazują antagonistycznego działania na receptory NMDA. Nie stwierdzono udziału enzymów cytochromu P450 w metabolizmie, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych.
alkalizacja moczu, antagonista receptora, białko transportujące, biodostępność, cytochrom P450, farmakokinetyka liniowa, izotop znakowany, klirens całkowity, klirens nerkowy, memantyny chlorowodorek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, receptor NMDA, stała hamowania, stężenie leku w osoczu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, współczynnik rozdziału, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Memantine Grindeks 10 mg
Memantine Grindeks w dawce 10 mg (odpowiadającej 8,3 mg memantyny) jest wskazany do leczenia umiarkowanej i ciężkiej choroby Alzheimera. Substancja czynna, memantyny chlorowodorek, działa jako antagonista receptorów NMDA, blokując patologicznie podwyższone stężenia glutaminianu, co przeciwdziała zaburzeniom funkcji neuronów. Tabletki powlekane o wymiarach około 12,7 mm x 3,7 mm są białe, obustronnie wypukłe i posiadają rowek dzielący, umożliwiający podział na równe dawki, co ułatwia dostosowanie terapii. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z inhibitorami cholinoesterazy, w zależności od stanu klinicznego pacjenta.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Cognomem 20 mg
Produkt leczniczy Cognomem zawiera substancję czynną memantyny chlorowodorek, dostępną w dawkach 10 mg (odpowiadającej 8,31 mg memantyny) oraz 20 mg (16,62 mg memantyny) w formie tabletek powlekanych. Tabletki 10 mg mają wymiary około 11,1±0,2 mm na 5,1±0,2 mm, natomiast tabletki 20 mg – 13,3±0,2 mm na 7,2±0,2 mm, obie z liniami podziału umożliwiającymi podział na równe dawki. Substancją pomocniczą o znanym działaniu jest laktoza jednowodna, obecna w ilości 133 mg w tabletce 10 mg oraz 266 mg w tabletce 20 mg. Pozostałe substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, krzemionkę koloidalną bezwodną, talk, magnezu stearynian oraz składniki otoczki takie jak hypromeloza, tytanu dwutlenek i makrogol 400.
blister PVC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, choroba Alzheimera, hypromeloza, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, linia podziału, magnezu stearynian, makrogol, memantyna, memantyny chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, produkt leczniczy, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cognomem 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Cognomem, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do specyficznych zmian neuronalnych, takich jak wakuolizacja i martwica typu Olney’a, poprzedzonych objawami neurologicznymi (np. ataksją). Jednakże zmiany te nie występowały w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u gryzoni i psów, nieobecne u małp i ludzi. Ponadto, u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, obserwowane jedynie przy bardzo wysokich dawkach, bez jasnego przełożenia na klinikę. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały potencjału uszkadzania DNA ani działania onkogennego, a badania teratogenności u szczurów i królików nie potwierdziły działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność, choć zaobserwowano zahamowanie wzrostu płodów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do ludzkiego.
antagonista receptora NMDA, ataksja, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, kationy amfifilne, lizosomy, makrofagi, martwica, memantyny chlorowodorek, odkładanie fosfolipidów, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja neuronów, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Memantine Orion 10 mg
Memantine Orion dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 10 mg i 20 mg, zawierających odpowiednio 10 mg i 20 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada 8,31 mg i 16,62 mg memantyny. Tabletki 10 mg są białe do prawie białych, owalne, z wymiarami około 13,0 x 5,5 mm, posiadają wytłoczony numer „10” oraz linię podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie. Tabletki 20 mg mają kolor jasnoczerwony do szaroczerwonego, wymiary około 15,3 x 6,2 mm, z wytłoczonym numerem „20” i gładką drugą stroną, bez możliwości podziału. Skład pomocniczy obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, krospowidon, krzemionkę koloidalną bezwodną, talk oraz magnezu stearynian, a otoczka zawiera hypromelozę 2910, makrogol 400 oraz tytanu dwutlenek (E 171), z dodatkowymi barwnikami żelaza tlenku żółtego i czerwonego (E 172) w tabletkach 20 mg.
blister PVC/PVDC, butelka HDPE, celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, magnezu stearynian, makrogol, memantyny chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, polietylen wysokiej gęstości, środek poślizgowy, środek rozsadzający, stabilność farmaceutyczna, substancja plastyfikująca, substancja smarująca, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Działania niepożądane – Memantine Vipharm 20 mg
Memantine Vipharm, zawierający memantyny chlorowodorek, jest wskazany do leczenia otępienia o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. W badaniach klinicznych obejmujących 1784 pacjentów leczonych memantyną oraz 1595 pacjentów otrzymujących placebo, częstość działań niepożądanych była porównywalna, a ich nasilenie zazwyczaj łagodne do umiarkowanego. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane w grupie memantyny to zawroty głowy (6,3% vs 5,6%), ból głowy (5,2% vs 3,9%), zaparcia (4,6% vs 2,6%), senność (3,4% vs 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs 2,8%). Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów i narządów, z uwzględnieniem częstości ich występowania, a także specyfiki choroby Alzheimera, która sama w sobie może powodować objawy takie jak depresja czy myśli samobójcze, również odnotowane u pacjentów leczonych memantyną.
ból głowy, choroba Alzheimera, depresja, duszność, memantyny chlorowodorek, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, napad padaczkowy, nieprawidłowy chód, niewydolność serca, omamy, otępienie o nasileniu łagodnym, podwyższone enzymy wątrobowe, reakcja psychotyczna, senność, splątanie, wymioty, zaburzenie równowagi, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zatorowość, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Nemedan 10 mg
Memantyna chlorowodorek (Nemedan 10 mg) wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania memantyny w ciąży są ograniczone, a badania na modelach zwierzęcych wskazują na ryzyko zahamowania wzrostu płodu przy ekspozycji na poziomie terapeutycznym lub nieco wyższym. Z tego powodu lek nie powinien być stosowany w ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne. W przypadku karmienia piersią brak jest jednoznacznych danych dotyczących przenikania memantyny do mleka matki, jednak ze względu na jej lipofilne właściwości istnieje wysokie prawdopodobieństwo takiego przenikania, co stanowi przeciwwskazanie do karmienia piersią podczas terapii. Należy również uwzględnić obecność 82,75 mg laktozy jednowodnej w każdej tabletce, co może mieć znaczenie u pacjentek z nietolerancją laktozy.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Memantine Vipharm 10 mg
Memantine Vipharm, zawierający 10 mg memantyny chlorowodorku (odpowiadające 8,31 mg memantyny w postaci wolnej zasady) w tabletce powlekanej, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub jakąkolwiek substancję pomocniczą, w tym laktozę jednowodną (149,75 mg/tabletka). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji alergicznych na leki. W trakcie leczenia należy monitorować objawy nadwrażliwości, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia oddechowe oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka).
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Zenmem 20 mg
Zenmem to preparat zawierający memantyny chlorowodorek, dostępny w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 10 mg (zawierających 8,31 mg memantyny) oraz 20 mg (16,62 mg memantyny). Tabletki charakteryzują się jasnoróżowym kolorem, okrągłym, płaskim kształtem ze ściętymi brzegami i odpowiednio wytłoczonymi oznaczeniami „10” lub „20”. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (12,5 mg w dawce 10 mg i 25 mg w dawce 20 mg), aspartam (2,5 mg i 5 mg) oraz sód (maksymalnie 0,78 mg i 1,56 mg), co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją tych składników. Tabletki są pakowane w blistry z warstwą papieru/PET/Aluminium/PVC/Aluminium/OPA i dostępne w opakowaniach zawierających od 28 do 90 tabletek, choć nie wszystkie wielkości muszą być dostępne na rynku.
aspartam, blister odrywany, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, mannitol, memantyny chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, poliakrylina, środek poślizgowy, środek przeciwzbrylający, środek rozpadowy, stearynian magnezu, substancja słodząca, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, tlenek żelaza czerwony, wodorotlenek sodu, wypełniacz farmaceutyczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Memolek 20 mg
MEMOLEK 20 mg to tabletki powlekane zawierające 20 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada 16,62 mg czystej memantyny. Tabletki mają zielony kolor, owalny kształt i obustronnie wypukły profil, z wygrawerowaną liczbą „20” ułatwiającą identyfikację dawki. Substancją pomocniczą istotną klinicznie jest laktoza jednowodna w ilości 3,04 mg na tabletkę, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład uzupełniają substancje takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian oraz składniki powłoki: hypromeloza, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 3350, triacetyna oraz barwniki (żółcień chinolinowa E104 i indygotyna E132).
celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, indygotyna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, memantyna, memantyny chlorowodorek, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, środek rozsadzający, środek smarujący, substancja czynna, substancja pomocnicza, terapia skojarzona, triacetyna, tytanu dwutlenek, żółcień chinolinowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biomentin 10 mg
Przed zastosowaniem leku Biomentin (memantyny chlorowodorek) w dawkach 10 mg lub 20 mg, kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, z których podstawowym jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność laktozy jednowodnej w ilości 125,20 mg w tabletce 10 mg oraz 250,40 mg w tabletce 20 mg, co stanowi istotne przeciwwskazanie u pacjentów z nietolerancją laktozy. Wywiad lekarski powinien uwzględniać historię reakcji alergicznych na memantynę, inne leki z grupy antagonistów receptora NMDA oraz na składniki pomocnicze, zwłaszcza laktozę.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Mirvedol 10 mg
Mirvedol zawiera 10 mg memantyny chlorowodorku (odpowiadające 8,31 mg memantyny) i należy do grupy psychoanaleptyków (kod ATC: N06DX01), klasyfikowanych jako „Inne leki przeciw otępieniu”. Memantyna działa jako zależny od potencjału, niekompetytywny antagonista receptorów NMDA, wykazując średnie powinowactwo do tych receptorów, co pozwala na modulację patologicznie podwyższonych stężeń glutaminianu w układzie glutaminergicznym. Ten mechanizm jest kluczowy w leczeniu otępienia neurodegeneracyjnego, zwłaszcza choroby Alzheimera, gdzie zaburzenia neuroprzekaźnictwa glutaminergicznego odgrywają istotną rolę w progresji i objawach choroby.
ADAS-cog, ADCS-ADLsev, antagonista receptorów NMDA, choroba Alzheimera, CIBIC-plus, funkcje poznawcze, glutaminian, inhibitor acetylocholinesterazy, memantyny chlorowodorek, metoda LOCF, Mini-Mental State Examination, monoterapia, N-metylo-D-asparaginian, neuroprzekaźnictwo glutaminergiczne, otępienie neurodegeneracyjne, przekaźnictwo glutaminergiczne, psychoanaleptyki, receptor NMDA, severe impairment battery, skala MMSE, układ glutaminergiczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Memantine Glenmark 20 mg
Memantine Glenmark to lek stosowany w terapii umiarkowanej i ciężkiej postaci choroby Alzheimera, zawierający substancję czynną memantyny chlorowodorek w dawkach 10 mg (8,31 mg memantyny) oraz 20 mg (16,62 mg memantyny). Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych, które można dzielić na równe dawki. Mechanizm działania opiera się na antagonizmie receptorów NMDA, co pozwala na spowolnienie progresji neurodegeneracji i poprawę funkcji poznawczych u pacjentów z zaawansowanym otępieniem alzheimerowskim. Lek powinien być stosowany pod ścisłym nadzorem lekarza specjalizującego się w diagnostyce i leczeniu otępienia, a terapia wymaga obecności opiekuna monitorującego regularność przyjmowania leku.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Memantine Grindeks 10 mg
Memantine Grindeks jest dostępny w formie tabletek powlekanych, z każdą tabletką zawierającą 10 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada 8,3 mg czystej memantyny jako substancji czynnej. Tabletki zawierają również 166,44 mg laktozy jednowodnej jako substancję pomocniczą oraz inne składniki takie jak celuloza mikrokrystaliczna, talk, krzemionka koloidalna bezwodna i magnezu stearynian, które zapewniają odpowiednią konsystencję, stabilność i właściwości farmaceutyczne. Powłoka tabletek (Opadry II White 33G28707) składa się z hypromelozy, dwutlenku tytanu, laktozy jednowodnej, makrogolu 3000, triacetyny oraz wosku carnauba, co nadaje im biały kolor, połysk oraz elastyczność. Tabletki mają charakterystyczny kształt podłużny, o wymiarach około 12,7 mm długości i 3,7 mm wysokości, z rowkiem umożliwiającym podział na równe dawki.
blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, memantyna, memantyny chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, Opadry II, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, triacetyna, wosk carnauba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polmatine 10 mg
Dane przedkliniczne dotyczące memantyny chlorowodorku, substancji czynnej Polmatine stosowanego w terapii choroby Alzheimera, wskazują na specyficzne zmiany neuronalne typu Olney’a (wakuolizacja i martwica neuronów) obserwowane u szczurów po podaniu bardzo wysokich dawek prowadzących do wysokich stężeń maksymalnych w surowicy. Objawy przedkliniczne obejmowały ataksję i zaburzenia neurologiczne, jednak zmiany te nie występowały w badaniach długoterminowych na różnych gatunkach, co podważa ich znaczenie kliniczne u ludzi. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania u psów i gryzoni zaobserwowano zmiany w narządzie wzroku, które nie pojawiły się u małp ani w badaniach klinicznych u ludzi. Ponadto, u gryzoni stwierdzono odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z akumulacją memantyny w lizosomach, efekt występujący tylko przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, bez ustalonego znaczenia klinicznego.
amfifilny kation, antagonista receptorów NMDA, ataksja, badanie genotoksyczności, badanie toksyczności, choroba Alzheimera, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, lizosom, makrofag płucny, martwica, memantyna, memantyny chlorowodorek, narząd wzroku, odkładanie fosfolipidów, potencjał mutagenny, receptor NMDA, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mirvedol 10 mg
Produkt leczniczy Mirvedol zawiera memantynę chlorowodorek w dawce 10 mg (odpowiadającej 8,31 mg memantyny) i jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z umiarkowaną lub ciężką postacią choroby Alzheimera. Memantyna działa jako niekompetycyjny antagonista receptorów NMDA, co przeciwdziała nadmiernej aktywacji glutaminergicznej i nadmiernemu napływowi jonów wapnia do neuronów, chroniąc je przed neurotoksycznością, jednocześnie nie zakłócając prawidłowego przekaźnictwa glutaminergicznego. Lek dostępny jest w formie białych, owalnych tabletek powlekanych o wymiarach około 10 mm na 5,5 mm, z linią podziału umożliwiającą dostosowanie dawki. Terapia powinna być prowadzona pod nadzorem specjalisty (neurologa, psychiatry lub geriatry) po potwierdzeniu rozpoznania i ocenie stopnia zaawansowania choroby za pomocą standardowych skal oceny i badań diagnostycznych.
antagonista receptora NMDA, choroba Alzheimera o umiarkowanym nasileniu, choroba neurodegeneracyjna, diagnostyka choroby Alzheimera, dysfagia, działanie niepożądane, geriatra, inhibitor cholinoesterazy, interakcja lekowa, lekarz specjalista, memantyny chlorowodorek, nadzór lekarski, nasilenie choroby, objaw kliniczny, patofizjologia choroby, proces poznawczy, przekaźnictwo glutaminergiczne, receptor glutaminergiczny, rozpoznanie choroby Alzheimera, skuteczność terapii, śmierć neuronu, tabletka powlekana, zaawansowane stadium choroby Alzheimera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Memantine Grindeks 10 mg
Memantine Grindeks, zawierający 10 mg memantyny chlorowodorku (odpowiadający 8,3 mg memantyny) w formie tabletek powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi na 1784 pacjentach z otępieniem łagodnym do umiarkowanego oraz 1595 pacjentach placebo. Ogólna częstość działań niepożądanych nie różniła się istotnie między grupami, a większość zdarzeń miała nasilenie łagodne do umiarkowanego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane z większą częstością w grupie leczonej to zawroty głowy (6,3% vs 5,6%), ból głowy (5,2% vs 3,9%), zaparcia (4,6% vs 2,6%), senność (3,4% vs 2,2%) oraz nadciśnienie tętnicze (4,1% vs 2,8%). Działania te wymagają odpowiedniego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku i z chorobami współistniejącymi.
ból głowy, choroba Alzheimera, choroba współistniejąca, drgawki, duszność, enzymy wątrobowe, memantyny chlorowodorek, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na lek, nieprawidłowy chód, niewydolność serca, otępienie łagodne do umiarkowanego, reakcja psychotyczna, senność, splątanie, tabletka powlekana, wymioty, zaburzenie równowagi, zakażenie grzybicze, zakrzepica żylna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Memantine Vipharm 20 mg
Memantine Vipharm w postaci tabletek powlekanych zawiera 20 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada 16,62 mg substancji czynnej memantyny. Tabletki mają charakterystyczny różowy kolor, owalny kształt (13,5 x 6,6 mm) i są obustronnie wypukłe, z linią podziału umożliwiającą podział na równe dawki. Produkt jest wskazany do leczenia dorosłych pacjentów z chorobą Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, charakteryzującym się istotnymi zaburzeniami pamięci, myślenia, osądu oraz funkcji wykonawczych, które znacząco wpływają na codzienne funkcjonowanie. Każda tabletka zawiera również 299,50 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne w kontekście nietolerancji laktozy u pacjentów.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Memigmin 10 mg
Memigmin to produkt leczniczy dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 10 mg memantyny chlorowodorku, co odpowiada 8,31 mg memantyny jako substancji czynnej. Tabletki mają biały lub białawy kolor, podłużny kształt oraz obustronnie wypukłą powierzchnię, z linią podziału umożliwiającą podział na dwie równe dawki. Substancją pomocniczą o istotnym znaczeniu jest laktoza jednowodna w ilości 78,61 mg na tabletkę. Pozostałe składniki to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, powidon K 30, krzemionka koloidalna bezwodna, talk oraz stearynian magnezu. Otoczkę stanowi mieszanina Opadry White Y-1-7000, zawierająca hypromelozę, dwutlenek tytanu (E 171) oraz makrogol 400.
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, makrogol, memantyna, memantyny chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, podanie doustne, powidon, produkt leczniczy, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza o znanym działaniu, tabletka powlekana, warunki przechowywania - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Memantine Grindeks 10 mg
Memantine Grindeks zawiera memantyny chlorowodorek, będący niekompetytywnym antagonistą receptorów NMDA o średnim powinowactwie, działającym poprzez modulację patologicznie podwyższonych stężeń glutaminianu w układzie nerwowym. Mechanizm ten jest istotny w terapii otępienia neurodegeneracyjnego, zwłaszcza choroby Alzheimera. W badaniach klinicznych obejmujących pacjentów z umiarkowanym do ciężkiego stopniem zaawansowania choroby (MMSE 3-14) wykazano istotną poprawę funkcji poznawczych (SIB, p=0,002), codziennego funkcjonowania (ADCS-ADLsev, p=0,003) oraz ogólnej oceny klinicznej (CIBIC-plus, p=0,025) po 6 miesiącach leczenia memantyną w porównaniu do placebo. W grupie pacjentów z łagodnym do umiarkowanego nasileniem (MMSE 10-22) również odnotowano statystycznie istotne korzyści w zakresie funkcji poznawczych (ADAS-cog, p=0,003) i oceny klinicznej (CIBIC-plus, p=0,004) po 24 tygodniach terapii.
ADAS-cog, ADCS-ADLsev, choroba Alzheimera, CIBIC-plus, codzienne funkcjonowanie, dysfagia, funkcja poznawcza, inhibitor acetylocholinesterazy, Krótka Ocena Stanu Psychicznego, kwas N-metylo-D-asparaginowy, lek przeciw otępieniu, lek psychoanaleptyczny, memantyny chlorowodorek, MMSE, neuroprzekaźnictwo glutaminergiczne, niekompetytywny antagonista receptora NMDA, otępienie neurodegeneracyjne, otępienie o nasileniu łagodnym, receptor NMDA, SIB, stężenie glutaminianu, zaburzenie czynności neuronu, zaburzenie funkcji poznawczych