elementy morfotyczne krwi
Elementy morfotyczne krwi stanowią komórkowe składniki krwi, które powstają w szpiku kostnym w procesie hematopoezy. Zaliczamy do nich erytrocyty (krwinki czerwone), leukocyty (krwinki białe) oraz trombocyty (płytki krwi). Elementy te zawieszone są w osoczu, tworząc razem pełną krew.
Erytrocyty, których główną funkcją jest transport tlenu z płuc do tkanek oraz dwutlenku węgla z tkanek do płuc, stanowią najliczniejszą grupę elementów morfotycznych. W warunkach fizjologicznych u mężczyzn ich liczba wynosi 4,5-5,5 × 10^12/l, a u kobiet 4,0-4,5 × 10^12/l. Dojrzałe erytrocyty pozbawione są jądra komórkowego.
Leukocyty odpowiadają za obronę organizmu przed infekcjami i ciałami obcymi. Dzielą się na granulocyty (neutrofile, eozynofile, bazofile), limfocyty oraz monocyty. Prawidłowa liczba leukocytów u dorosłego człowieka mieści się w zakresie 4,0-10,0 × 10^9/l, a ich wzrost (leukocytoza) lub spadek (leukopenia) może wskazywać na toczący się proces chorobowy.
Trombocyty są fragmentami cytoplazmy megakariocytów i odgrywają kluczową rolę w procesie hemostazy. Ich liczba w warunkach prawidłowych wynosi 150-400 × 10^9/l. Nieprawidłowości w liczbie lub funkcji płytek krwi mogą prowadzić do zaburzeń krzepnięcia, skutkujących nadmiernym krwawieniem lub tworzeniem zakrzepów.
Ocena elementów morfotycznych krwi stanowi podstawowe badanie diagnostyczne w medycynie, a ich prawidłowa analiza pozwala na wstępną diagnozę wielu chorób, w tym anemii, infekcji, chorób nowotworowych układu krwiotwórczego oraz zaburzeń hemostazy.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Małopłytkowość immunologiczna – Diagnostyka i diagnoza
Immune thrombocytopenia (ITP) to nabyta choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się izolowaną małopłytkowością, definiowaną jako liczba płytek krwi poniżej 100 000/μL, przy prawidłowych wartościach innych elementów morfotycznych. Diagnostyka ITP opiera się na wykluczeniu innych przyczyn małopłytkowości, gdyż nie istnieje specyficzny test potwierdzający to schorzenie. Kluczowe jest przeprowadzenie dokładnego wywiadu, badania fizykalnego oraz morfologii krwi z rozmazem, gdzie obserwuje się izolowaną małopłytkowość bez innych nieprawidłowości. Należy zwrócić uwagę na wykluczenie pseudotrombocytopenii (np. agregacja płytek w probówce z EDTA) oraz ocenić średnią objętość płytek (MPV), gdzie wartości >12,4 fL mogą sugerować małopłytkowość wrodzoną. Dodatkowo, w zależności od obrazu klinicznego, wykonuje się badania serologiczne (HIV, HCV), testy na Helicobacter pylori, ocenę funkcji tarczycy, immunoglobulin oraz badania w kierunku chorób autoimmunologicznych (ANA, APLA). Biopsja szpiku kostnego nie jest rutynowo wymagana, chyba że występują nieprawidłowości w morfologii lub nietypowy przebieg kliniczny.
biopsja szpiku kostnego, czynnik aktywujący limfocyty B, dożylne immunoglobuliny, elementy morfotyczne krwi, Helicobacter pylori, kortykosteroidy, krwawienie wewnątrzczaszkowe, krwawienie z błon śluzowych, małopłytkowość, megakariocyt, morfologia krwi obwodowej, płytki krwi, pospolity zmienny niedobór odporności, przeciwciała antyfosfolipidowe, przeciwciała przeciwpłytkowe, rozmaz krwi, splenektomia, średnia objętość płytek, toczeń rumieniowaty układowy, trombopoetyną, wybroczyny, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gemcitabine Accord 2 g
Przedawkowanie chlorowodorku gemcytabiny (Gemcitabine Accord) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji i ścisłego monitorowania pacjenta. Nie istnieje specyficzne antidotum na gemcytabinę, dlatego leczenie opiera się na terapii objawowej i wspomagającej. Gemcytabina wykazuje szeroki zakres tolerancji dawkowania, z udokumentowanymi dawkami do 5700 mg/m² powierzchni ciała podawanymi dożylnie w ciągu 30 minut co 2 tygodnie, które mimo toksyczności pozostawały klinicznie akceptowalne. Kluczowe jest monitorowanie parametrów życiowych, funkcji narządowych oraz systematyczne badania hematologiczne, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka mielosupresji, w tym neutropenii, trombocytopenii i niedokrwistości.
antidotum, badanie krwi, czynniki wzrostu kolonii granulocytów, dawkowanie terapeutyczne, elementy morfotyczne krwi, gemcytabina, leczenie wspomagające, mielosupresja, monitoring hematologiczny, monitorowanie pacjenta, neutropenia, niedokrwistość, preparaty krwiopochodne, roztwór do infuzji, terapia przeciwinfekcyjna, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zoledronic Acid Noridem 4 mg/5 ml
Kwas zoledronowy, będący bisfosfonianem stosowanym w terapii przerzutów nowotworowych do kości, podawany jest w formie koncentratu do infuzji o stężeniu 4 mg/5 ml. Po dożylnym podaniu obserwuje się szybki wzrost stężenia leku w osoczu, osiągający Cmax pod koniec infuzji, a następnie gwałtowny spadek do <10% wartości maksymalnej w ciągu 4 godzin i <1% po 24 godzinach. Eliminacja przebiega w trzech fazach z okresami półtrwania: t½α = 0,24 h, t½β = 1,87 h oraz t½γ = 146 h, co wynika z powolnego uwalniania leku z tkanki kostnej. Kwas zoledronowy nie ulega metabolizmowi, jest wydalany przez nerki w formie niezmienionej, z 39 ± 16% dawki wydalanej w moczu w ciągu pierwszych 24 godzin. Klirens całkowity wynosi 5,04 ± 2,5 l/h i koreluje z klirensem kreatyniny, stanowiąc około 75 ± 33% jego wartości (średnia klirensu kreatyniny u pacjentów wynosiła 84 ± 29 ml/min). Nie obserwuje się kumulacji leku przy podawaniu co 28 dni.
bisfosfonian, choroba nowotworowa, cytochrom P450, dystrybucja leku, elementy morfotyczne krwi, faza eliminacji, hiperkalcemia, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klirens leku, koncentrat do infuzji, kwas zoledronowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, przerzuty nowotworowe do kości, stężenie maksymalne, stężenie osoczowe, tkanka kostna, wiązanie z białkami, wrodzona łamliwość kości, wydalanie z kałem, zaburzenie czynności nerek, zmienność międzyosobnicza - Leksykon substancji czynnych
Wapń dobesylan – Właściwości farmakodynamiczne
Wapń dobesylan, klasyfikowany pod kodem ATC C05BX01, jest lekiem stosowanym w terapii zaburzeń mikrokrążenia, zwłaszcza w niewydolności żylnej oraz mikroangiopatii cukrzycowej. Jego mechanizm działania polega na regulacji funkcji ścian naczyń włosowatych poprzez zmniejszenie patologicznie zwiększonej przepuszczalności naczyń oraz podniesienie obniżonego napięcia naczyniowego. Substancja ta wpływa również na właściwości reologiczne krwi, zwiększając elastyczność erytrocytów, hamując nadmierną agregację płytek krwi oraz obniżając podwyższoną lepkość osocza, co jest szczególnie istotne u pacjentów z retinopatią cukrzycową.
agregacja płytek krwi, elastyczność erytrocytów, elementy morfotyczne krwi, lek ochraniający ścianę naczyń, lepkość osocza, mikroangiopatia cukrzycowa, mikrokrążenie, naczynia włosowate, napięcie naczyniowe, niewydolność żylna, obrzęk, przepływ tkankowy, przepuszczalność ścian naczyń, retinopatia cukrzycowa, wapń dobesylan, właściwości reologiczne krwi, żylaki - Leksykon leków
Przedawkowanie – Furosemidum Aurovitas 40 mg
Przedawkowanie furosemidu (40 mg) prowadzi do nasilonej diurezy i poważnych zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, skutkujących hipowolemią, odwodnieniem, hemokoncentracją oraz zaburzeniami rytmu serca, głównie z powodu hipokaliemii i hipomagnezemii. Klinicznie obserwuje się ciężkie niedociśnienie tętnicze, które może przejść w wstrząs hipowolemiczny, a także ostrą niewydolność nerek w mechanizmie prerenal. Hemokoncentracja zwiększa ryzyko zakrzepicy, a zaburzenia elektrolitowe predysponują do arytmii, co wymaga monitorowania EKG. Dodatkowo mogą wystąpić objawy neurologiczne i psychiatryczne, takie jak stany majaczeniowe, porażenie wiotkie, apatia i dezorientacja, a także przemijająca głuchota i zaostrzenie dny moczanowej.
arytmia, arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, badanie EKG, choroba zakrzepowo-zatorowa, dna moczanowa, elektrolity, elementy morfotyczne krwi, furosemid, hematokryt, hemokoncentracja, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipoperfuzja narządowa, hipoperfuzja nerkowa, hipoperfuzja OUN, hipowolemia, kwas moczowy, nasilona diureza, niedociśnienie tętnicze, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pętla Henlego, płyn infuzyjny, porażenie wiotkie, przemijająca głuchota, stan majaczeniowy, węgiel aktywowany, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie rytmu komorowego, zakrzepica - Leksykon leków
Przedawkowanie – Temozolomide Glenmark 250 mg
Przedawkowanie temozolomidu stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, głównie z powodu jego silnego działania mielosupresyjnego. W badaniach klinicznych oraz opisach przypadków odnotowano, że dawki znacznie przekraczające standardowe 150-200 mg/m² (np. 10 000 mg podane w ciągu 5 dni) prowadzą do ciężkiej pancytopenii, gorączki neutropenicznej, zakażeń wieloogniskowych oraz niewydolności wielonarządowej, co w skrajnych przypadkach kończy się zgonem. Długotrwałe stosowanie temozolomidu powyżej standardowego 5-dniowego cyklu, nawet do 64 dni, również zwiększa ryzyko poważnych powikłań hematologicznych i infekcyjnych. Mechanizm toksyczności opiera się na bezpośrednim uszkodzeniu komórek macierzystych szpiku kostnego, co skutkuje długotrwałą mielosupresją i zwiększoną podatnością na infekcje.
antybiotykoterapia, cytostatyk, czynnik wzrostu G-CSF, działanie cytotoksyczne, elementy morfotyczne krwi, erytrocyty, głęboka neutropenia, gorączka, gorączka neutropeniczna, infekcje oportunistyczne, komórki macierzyste szpiku kostnego, komórki progenitorowe szpiku, leukocyty, mielosupresja, neutropenia, niewydolność wielonarządowa, obniżona odporność, pancytopenia, płytki krwi, powikłania hematologiczne, preparaty krwiopochodne, temozolomid, toksyczność hematologiczna, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nikozipix 1,5 mg
Preparat Nikozipix zawierający 1,5 mg cytyzyny wykazuje szeroki indeks terapeutyczny potwierdzony badaniami przedklinicznymi na myszy, szczurach i psach. Badania toksykologiczne po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnej toksyczności wobec kluczowych układów i narządów, takich jak hemopoeza, błona śluzowa żołądka, nerki, wątroba oraz inne narządy wewnętrzne. Ocena bezpieczeństwa układu sercowo-naczyniowego na świnkach morskich potwierdziła brak zaburzeń rytmu serca po jednokrotnym podaniu cytyzyny, co jest istotne w kontekście terapii uzależnienia od nikotyny. Dodatkowo, badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a testy porównawcze toksyczności cytyzyny i nikotyny wskazały na niższe ryzyko toksyczne cytyzyny, z wyjątkiem zwiększonej peroksydacji lipidów, prawdopodobnie związanej z ograniczoną biotransformacją w hepatocytach.
badanie toksykologiczne, biotransformacja w hepatocytach, błona śluzowa żołądka, cytyzyna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, elementy morfotyczne krwi, farmakologia bezpieczeństwa, funkcje sercowo-naczyniowe, genotoksyczność, hemopoeza, hepatocyt, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, izolowane komórki wątroby, nerka, peroksydacja lipidów, potencjał mutagenny, ryzyko kancerogenne, toksyczność komórkowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od nikotyny, wątroba - Leksykon leków
Przedawkowanie – Temozolomide Fair-Med 20 mg
Przedawkowanie temozolomidu, szczególnie dawkami przekraczającymi 1250 mg/m² powierzchni ciała w 5-dniowym cyklu, wiąże się z istotną toksycznością hematologiczną, której nasilenie rośnie wraz z dawką. W skrajnych przypadkach, takich jak podanie 10 000 mg całkowitej dawki w jednym cyklu, obserwuje się ciężką pancytopenię, gorączkę wtórną do neutropenii, niewydolność wielonarządową oraz zgon. Długotrwałe stosowanie leku powyżej zalecanego okresu 5 dni (nawet do 64 dni) może prowadzić do ciężkiej i długotrwałej mielosupresji, często skojarzonej z zakażeniami oportunistycznymi, co również może skutkować śmiercią pacjenta.
antidotum, elementy morfotyczne krwi, erytrocyty, gorączka, komórki krwi, leczenie podtrzymujące, leukocyty, mielosupresja, neutropenia, niewydolność wielonarządowa, ocena hematologiczna, pancytopenia, parametry hematologiczne, temozolomid, toksyczność hematologiczna, trombocyty, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie, zakażenie oportunistyczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Temozolomide Glenmark 20 mg
Przedawkowanie temozolomidu, zwłaszcza w dawkach znacznie przekraczających standardowe 150-200 mg/m²/dobę, stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta, głównie z powodu nasilonej mielosupresji i ryzyka uszkodzenia wielonarządowego. W badaniach klinicznych toksyczność hematologiczna obserwowano już przy dawkach 500, 750, 1000 i 1250 mg/m² podawanych w 5-dniowym cyklu, z nasileniem objawów wraz ze wzrostem dawki. Opisano przypadek ekstremalnego przedawkowania 10 000 mg w ciągu 5 dni, który zakończył się pancytopenią, gorączką związaną z neutropenią, niewydolnością wielonarządową i zgonem pacjenta. Przedłużenie okresu podawania temozolomidu powyżej standardowych 5 dni, nawet przy standardowych dawkach dobowych, również prowadzi do ciężkiej mielosupresji i powikłań infekcyjnych, z możliwym fatalnym przebiegiem.
antybiotykoterapia, czynniki wzrostu układu krwiotwórczego, czynność szpiku kostnego, dysfagia, działanie mielosupresyjne, elementy morfotyczne krwi, gorączka neutropeniczna, krwinki czerwone, lek cytostatyczny, mielosupresja, morfologia krwi obwodowej, neutropenia, niedokrwistość, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność wielonarządowa, ocena hematologiczna, pancytopenia, płytki krwi, posocznica, temozolomid, toksyczność hematologiczna, toksyczność układu krwiotwórczego, uszkodzenie wielonarządowe, zaburzenia homeostazy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mitomycin Accord 20 mg
Mitomycyna, dostępna w preparacie Mitomycin Accord w dawkach 10 mg lub 20 mg, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed terapią. Bezwzględne przeciwwskazania do podania ogólnego obejmują pancytopenię, izolowaną leukopenię, małopłytkowość, skazy krwotoczne oraz ostre zakażenia, ze względu na ryzyko poważnych powikłań hematologicznych i immunosupresyjnych. Względne przeciwwskazania to zaburzenia wentylacji typu obturacyjnego (np. POChP, astma), restrykcyjnego (np. zwłóknienie płuc), niewydolność nerek i wątroby oraz zły ogólny stan zdrowia pacjenta. Przed terapią należy ocenić morfologię krwi, funkcję nerek i wątroby, a także rozważyć odroczenie leczenia w przypadku jednoczesnej lub niedawnej radioterapii lub stosowania innych leków cytostatycznych.
astma oskrzelowa, elementy morfotyczne krwi, hemostaza, karmienie piersią, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, leukopenia, małopłytkowość, mitomycyna, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, ostre zakażenie, pancytopenia, perforacja pęcherza moczowego, POChP, proszek do sporządzania roztworu, przestrzeń pozaotrzewnowa, radioterapia, reakcja anafilaktyczna, skaza krwotoczna, właściwości cytotoksyczne, zaburzenie wentylacji obturacyjne, zapalenie pęcherza moczowego, zwłóknienie płuc - Leksykon substancji czynnych
Celiprolol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Celiprolol, beta-adrenolityk, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania, obejmujące toksyczność, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozród i rozwój potomstwa. W badaniach na zwierzętach stosowano dawki znacznie przekraczające dawki terapeutyczne u ludzi (np. do 2000 mg/kg/dobę u myszy, 400 mg/kg/dobę u szczurów, podczas gdy dawka terapeutyczna u człowieka to około 5,5 mg/kg/dobę). Nie wykazano działania mutagennego, rakotwórczego ani teratogennego. Dawki do 20 mg/kg/dobę u szczurów i 10 mg/kg/dobę u psów uznano za bezpieczne, nie powodujące toksyczności. Wysokie dawki powodowały odwracalne zmiany, takie jak zwiększenie apetytu, diurezy, senność, obrzęki, czy zmiany elektrolitowe (wzrost potasu i fosforu nieorganicznego), które ustępowały po zaprzestaniu podawania. Dawki śmiertelne wynosiły około 2000 mg/kg u myszy, 3800 mg/kg u szczurów i 1500 mg/kg u psów.
arytmia indukowana chemicznie, asystolia, beta-bloker, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie kardioprotekcyjne, działanie mutagenne, działanie przeciwarytmiczne, efekt chronotropowy, efekt inotropowy, efekt odwracalny, elementy morfotyczne krwi, genotoksyczność, migotanie komór, niedokrwienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, potencjał rakotwórczy, receptor beta-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, stabilizacja błon komórkowych, stężenie potasu, tachykardia, tachykardia komorowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, zastój trzustkowy, zwężenie tętnicy wieńcowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levetiracetam Aurovitas
Lewetyracetam wymaga szczegółowego monitorowania ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Konieczne jest dostosowanie dawki u chorych z niewydolnością nerek oraz ocena funkcji nerek przed rozpoczęciem terapii u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Rzadko obserwowano ostre uszkodzenie nerek, które może wystąpić od kilku dni do kilku miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Zaleca się regularne badania morfologii krwi w przypadku objawów takich jak osłabienie, gorączka czy zaburzenia krzepnięcia, ze względu na możliwość wystąpienia neutropenii, agranulocytozy, leukopenii, małopłytkowości oraz pancytopenii. Ponadto, lewetyracetam może indukować objawy psychiatryczne, w tym drażliwość, agresję, zmiany nastroju i osobowości, a także zwiększać ryzyko myśli i zachowań samobójczych, co wymaga ścisłej obserwacji i odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
agranulocytoza, badanie EKG, dziedziczna nietolerancja fruktozy, elementy morfotyczne krwi, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, maltitol ciekły, metylu parahydroksybenzoesan, morfologia krwi, napad padaczkowy, neutropenia, objaw psychotyczny, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie behawioralne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie krzepnięcia krwi, zachowanie samobójcze - Leksykon leków
Przedawkowanie – Linorion 5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, substancji czynnej preparatu Linorion, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu toksyczności hematologicznej. W badaniach klinicznych odnotowano stosowanie dawek do 150 mg w schematach wielodawkowych oraz pojedyncze dawki nawet do 400 mg, co wiązało się z mielosupresją, neutropenią, trombocytopenią i anemią. Przedawkowanie może prowadzić do pancytopenii oraz powikłań hematologicznych, takich jak zwiększone ryzyko krwawień, infekcji i zaburzeń krzepnięcia. Występujące objawy toksyczności hematologicznej są głównym ograniczeniem dawki lenalidomidu i wymagają ścisłego monitorowania parametrów morfologii krwi.
anemia, antidotum, elementy morfotyczne krwi, krwawienie, leczenie wspomagające, Linorion, mielosupresja, morfologia krwi, neutropenia, pancytopenia, parametr hematologiczny, przedawkowanie lenalidomidu, rozmaz krwi, substancja czynna, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Glitoprel 4 mg
Glimepiryd, substancja czynna preparatu Glitoprel dostępnego w dawkach 1 mg, 2 mg, 3 mg oraz 4 mg, może wywoływać rzadkie, ale istotne klinicznie działania niepożądane, zwłaszcza hematologiczne, takie jak trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, niedokrwistość hemolityczna oraz pancytopenia. Zaburzenia te zwykle ustępują po odstawieniu leku. Ponadto, bardzo rzadko obserwuje się leukoklastyczne zapalenie naczyń oraz reakcje nadwrażliwości, które mogą przybrać ciężką postać, włącznie z dusznością, hipotonią i wstrząsem. Istnieje ryzyko nadwrażliwości krzyżowej na pochodne sulfonylomocznika i sulfonamidy. Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia, której wystąpienie zależy od indywidualnych czynników, takich jak dieta i dawka, i która może wymagać pilnej interwencji medycznej.
agranulocytoza, białe krwinki, cholestaza, czerwone krwinki, elementy morfotyczne krwi, enzymy wątrobowe, erytropenia, glimepiryd, granulocytopenia, granulocyty, hipoglikemia, hiponatremia, leukoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, pancytopenia, płytki krwi, pochodne sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby