przewlekłe zapalenie oskrzeli
Wskazanie

Przewlekłe zapalenie oskrzeli to choroba charakteryzująca się długotrwałym stanem zapalnym błony śluzowej oskrzeli, prowadzącym do nadmiernego wydzielania śluzu i przewlekłego kaszlu. Zgodnie z definicją kliniczną, diagnozę stawia się, gdy pacjent doświadcza kaszlu produktywnego utrzymującego się przez co najmniej 3 miesiące w roku przez co najmniej 2 kolejne lata. Schorzenie to najczęściej stanowi komponent przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) i zwykle jest związane z narażeniem na dym tytoniowy, zanieczyszczenia środowiskowe lub czynniki zawodowe.

W leczeniu przewlekłego zapalenia oskrzeli stosuje się leki rozszerzające oskrzela, które stanowią podstawę terapii. Do najczęściej przepisywanych należą: długo działające β2-mimetyki (LABA) jak Formoterol (Oxodil, Foradil, Zafiron), Salmeterol (Serevent) oraz długo działające leki antycholinergiczne (LAMA) jak Tiotropium (Spiriva), Glikopironium (Seebri Breezhaler). W terapii wykorzystuje się również wziewne glikokortykosteroidy (ICS) w połączeniu z LABA, dostępne jako preparaty złożone: Budezonid/Formoterol (Symbicort, DuoResp Spiromax), Flutikazon/Salmeterol (Seretide, Asaris) czy Beklometazon/Formoterol (Fostex).

W zaostrzeniach choroby stosuje się antybiotykoterapię, najczęściej makrolidy (Sumamed, Azithromycin Genoptim), fluorochinolony (Avelox, Floxitrat) lub amoksycylinę z kwasem klawulanowym (Augmentin, Amoksiklav). Mukolityki jak Acetylocysteina (ACC, NACTO) oraz Erdosteina (Erdomed) mogą być pomocne w upłynnianiu wydzieliny oskrzelowej. W ciężkich przypadkach stosuje się inhibitory fosfodiesterazy-4 jak Roflumilast (Daxas).

Największe trudności w leczeniu przewlekłego zapalenia oskrzeli obejmują narastającą oporność na antybiotyki, co komplikuje terapię zaostrzeń. Problematyczne jest również uzyskanie dobrej adherencji pacjentów do leczenia wziewnego, szczególnie u osób starszych mających trudności z prawidłową techniką inhalacji. Progresywny charakter choroby prowadzi do stopniowego pogarszania funkcji płuc mimo optymalnej farmakoterapii. Częste nakładanie się innych chorób współistniejących (sercowo-naczyniowych, cukrzycy, osteoporozy) komplikuje leczenie i zwiększa ryzyko interakcji lekowych. Kluczowym wyzwaniem pozostaje też ograniczenie ekspozycji na czynniki ryzyka, przede wszystkim zaprzestanie palenia tytoniu, co niejednokrotnie napotyka na duży opór ze strony pacjentów.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl