leptospiroza
Wskazanie

Leptospiroza to ostra choroba zakaźna wywoływana przez bakterie z rodzaju Leptospira. Jest jedną z najczęstszych zoonoz na świecie, występującą głównie w krajach o ciepłym, wilgotnym klimacie. Do zakażenia dochodzi przez bezpośredni kontakt z moczem zakażonych zwierząt (głównie gryzoni, psów, świń) lub pośrednio – przez skażoną glebę, wodę lub żywność. Wrota zakażenia stanowią uszkodzona skóra lub błony śluzowe.

Przebieg kliniczny leptospirozy jest zróżnicowany – od postaci bezobjawowej lub łagodnej, przypominającej grypę, po ciężką chorobę wielonarządową, potencjalnie śmiertelną. Klasycznie wyróżnia się dwie fazy: bakteriemiczną (gorączka, bóle głowy, mięśni) oraz immunologiczną, w której może rozwinąć się zespół Weila (żółtaczka, niewydolność nerek, zaburzenia krzepnięcia). Rozpoznanie opiera się na wywiadzie epidemiologicznym, objawach klinicznych oraz badaniach laboratoryjnych (serologia, PCR).

W leczeniu leptospirozy stosuje się antybiotykoterapię, która jest najskuteczniejsza we wczesnej fazie choroby. Lekami pierwszego wyboru są penicyliny (Penicylina krystaliczna, Amoksycylina), tetracykliny (Doxycyklina) oraz cefalosporyny trzeciej generacji (Ceftriakson, Cefotaksym). W Polsce dostępne preparaty to m.in.: Taromentin, Amotaks, Duomox (amoksycylina), Unidox, Doxyratio (doksycyklina), Biotrakson, Tartriakson (ceftriakson).

Największe trudności w leczeniu leptospirozy związane są z opóźnioną diagnostyką, gdyż wczesne objawy są niecharakterystyczne i mogą być mylone z innymi chorobami gorączkowymi. Dodatkowo, w ciężkich przypadkach konieczne jest intensywne leczenie wspomagające niewydolnych narządów – zwłaszcza nerek (czasem dializa), wątroby, czy wyrównanie zaburzeń krzepnięcia i wodno-elektrolitowych. Wyzwaniem terapeutycznym jest również zespół ostrej niewydolności oddechowej (ARDS) oraz krwotok płucny, które stanowią najczęstszą przyczynę zgonów. Istotny problem stanowi również narastająca oporność niektórych szczepów Leptospira na antybiotyki.