niepowikłane zakażenie cewki moczowej
Wskazanie

Niepowikłane zakażenie cewki moczowej (NZCM) to częsta infekcja bakteryjna dróg moczowych, dotycząca głównie kobiet. Charakteryzuje się obecnością objawów dyzurycznych (pieczenie przy oddawaniu moczu, częstomocz, parcia naglące) bez towarzyszących czynników ryzyka powikłań. Najczęstszym patogenem wywołującym NZCM jest Escherichia coli (80-90% przypadków), rzadziej inne bakterie Gram-ujemne jak Klebsiella pneumoniae czy Proteus mirabilis.

W leczeniu niepowikłanych zakażeń cewki moczowej stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię. W Polsce najczęściej wykorzystywane leki to: Furaginum (furazydyna), Furagin (furazydyna), Trimethoprim (trimetoprim), Biseptol (trimetoprim z sulfametoksazolem), Monural (fosfomycyna), Amoksiklav (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Cipronex/Proxacin (ciprofloksacyna) oraz Zinnat (cefuroksym). Kuracja trwa zwykle 3-7 dni, choć w przypadku fosfomycyny wystarcza jednorazowa dawka.

Największe trudności w leczeniu niepowikłanych zakażeń cewki moczowej wiążą się z rosnącą opornością bakterii na antybiotyki, szczególnie na fluorochinolony i trimetoprim. Problem stanowi także wysoka nawrotowość – u około 25-30% kobiet infekcja powraca w ciągu 6 miesięcy od zakończenia leczenia. W takich przypadkach konieczne jest wykonanie posiewu moczu z antybiogramem, by dobrać skuteczny antybiotyk, oraz rozważenie profilaktyki przeciwbakteryjnej.

Istotnym elementem terapii jest odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz leczenie objawowe (leki przeciwbólowe i rozkurczowe jak Nospax, No-Spa czy Urosept). W przypadku nawracających zakażeń warto rozważyć suplementację produktami zawierającymi żurawinę (np. Urosept, Żuravit) lub D-mannozę (np. D-Mannose complex, Femannose), które zmniejszają adhezję bakterii do nabłonka dróg moczowych. Ważna jest również edukacja pacjenta na temat czynników ryzyka i zasad higieny.