nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej
Wskazanie

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej (NGU – non-gonococcal urethritis) to stan zapalny cewki moczowej niezwiązany z zakażeniem dwoinką rzeżączki. Najczęstszym czynnikiem etiologicznym jest Chlamydia trachomatis, odpowiedzialna za około 30-50% przypadków. Inne patogeny obejmują Mycoplasma genitalium, Ureaplasma urealyticum, Trichomonas vaginalis oraz wirusy HSV. NGU często występuje u młodych, aktywnych seksualnie mężczyzn, choć może też dotykać kobiety, u których objawy są zwykle mniej wyraźne.

Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym badaniu moczu, wymazach z cewki moczowej i testach molekularnych PCR. Charakterystyczne objawy to wyciek z cewki moczowej (zwykle śluzowy lub śluzowo-ropny), dysuria, świąd oraz pieczenie podczas oddawania moczu. Warto zaznaczyć, że u około 50% mężczyzn i większości kobiet NGU przebiega bezobjawowo, co zwiększa ryzyko transmisji.

W leczeniu nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej stosuje się antybiotykoterapię, której wybór zależy od zidentyfikowanego patogenu. Lekami pierwszego rzutu są zazwyczaj azytromycyna (Azimycin, Azithromycinum, Sumamed) w dawce jednorazowej 1g lub doksycyklina (Unidox Solutab, Doxycyclinum) 100mg 2 razy dziennie przez 7 dni. W przypadku zakażeń wywołanych przez M. genitalium stosuje się również moksyfloksacynę (Avelox) 400mg raz dziennie przez 7-14 dni. Dla zakażeń Ureaplasma skuteczny bywa również josamycyna (Wilprafen).

Największą trudnością w leczeniu NGU jest narastająca oporność patogenów na antybiotyki, szczególnie M. genitalium, która rozwija oporność na makrolidy i fluorochinolony. Problemem jest również wysoki odsetek bezobjawowych zakażeń, co prowadzi do późnego rozpoznania i rozwoju powikłań, takich jak zapalenie najądrzy, prostaty, niepłodność u mężczyzn oraz zapalenie narządów miednicy mniejszej u kobiet. Istotnym wyzwaniem jest również nawrotowy charakter NGU, który może wymagać przedłużonej terapii lub zmiany schematu leczenia.

Kluczową rolę w postępowaniu odgrywa leczenie partnerów seksualnych pacjenta, nawet jeśli nie mają objawów, oraz okresowa abstynencja seksualna lub stosowanie prezerwatyw do czasu zakończenia leczenia. Zaleca się również kontrolne badania po zakończeniu terapii, aby potwierdzić eradykację patogenu.