zakażenie o etiologii Pseudomonas pseudomallei
Wskazanie

Zakażenie o etiologii Pseudomonas pseudomallei (obecnie znane jako Burkholderia pseudomallei) prowadzi do choroby zwanej melioidozą. To poważna, potencjalnie śmiertelna infekcja bakteryjna występująca głównie w regionach tropikalnych, szczególnie w południowo-wschodniej Azji i północnej Australii. Bakteria ta bytuje w glebie i wodzie, a zakażenie następuje poprzez bezpośredni kontakt z zanieczyszczonym materiałem, inhalację lub spożycie.

Objawy melioidozy są zróżnicowane i mogą obejmować gorączkę, bóle głowy, bóle mięśni, bóle brzucha oraz zakażenia płuc przypominające zapalenie płuc. W cięższych przypadkach może dojść do sepsy, tworzenia się ropni w różnych narządach oraz zapalenia mózgu. Choroba może przebiegać ostro, podostro lub przewlekle, a także może pozostawać w formie utajonej i uaktywnić się nawet po wielu latach.

W leczeniu zakażeń Burkholderia pseudomallei stosuje się najczęściej intensywną terapię antybiotykową w dwóch fazach. W fazie początkowej, trwającej co najmniej 10-14 dni, podaje się dożylnie ceftazydym (Fortum), meropenem (Meronem) lub imipenem z cylastatyną (Tienam). W drugiej fazie, trwającej 3-6 miesięcy, stosuje się kombinację trimetoprimu z sulfametoksazolem (Biseptol, Bactrim) lub doksycyklinę (Unidox, Doxycyclinum).

Największymi trudnościami w leczeniu melioidozy są: opóźnienie w rozpoznaniu ze względu na niespecyficzne objawy, wysoka oporność bakterii na wiele antybiotyków, zdolność patogenu do przetrwania wewnątrz komórek gospodarza, co utrudnia jego eliminację, oraz wysokie ryzyko nawrotów choroby sięgające nawet 10-15% przypadków. Dodatkowo wyzwaniem jest długi czas terapii, który wymaga dyscypliny pacjenta oraz monitorowania działań niepożądanych stosowanych antybiotyków. W przypadku ciężkich zakażeń, pomimo intensywnego leczenia, śmiertelność może sięgać 40-50%.