Leki w grupie
„leki przeciwmalaryczne”

Leki przeciwmalaryczne stanowią grupę leków stosowanych w profilaktyce i leczeniu malarii (zimnicy), choroby pasożytniczej wywoływanej przez zarodźce z rodzaju Plasmodium. Mechanizm działania większości leków przeciwmalarycznych polega na zakłócaniu metabolizmu pasożyta, hamowaniu syntezy kwasów nukleinowych lub białek, bądź blokowaniu procesów detoksykacji metabolitów hemu w komórkach Plasmodium.

Do głównych grup leków przeciwmalarycznych należą: chinolony (chlorochina, hydroksychlorochina), pochodne artemizyny (artesunian, artemeter), aminochinoliny (primachina, tafenochina), związki chininy, pochodne meflochiny, atowachon z proguanilem oraz antybiotyki o działaniu przeciwmalarycznym (doksycyklina, klindamycyna). Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające chlorochinę (Arechin), hydroksychlorochinę (Plaquenil), atowachon z proguanilem (Malarone), doksycyklinę (Doxycyclinum, Unidox) oraz preparaty z grupy artemizyny dostępne na import docelowy.

Największą zaletą nowoczesnych leków przeciwmalarycznych jest ich skuteczność w profilaktyce i leczeniu malarii, także form wywołanych przez szczepy oporne na tradycyjne leki. Terapie skojarzone oparte na artemizynie (ACT – Artemisinin-based Combination Therapy) stanowią obecnie złoty standard w leczeniu niepowikłanej malarii wywołanej przez Plasmodium falciparum. Profilaktyka z zastosowaniem odpowiednich leków przeciwmalarycznych może znacząco zmniejszyć ryzyko zachorowania u osób podróżujących do rejonów endemicznych.

Stosowanie leków przeciwmalarycznych wiąże się jednak z ryzykiem działań niepożądanych. Chlorochina i hydroksychlorochina mogą powodować retinopatię, zaburzenia przewodnictwa serca i neuropatię. Meflochina może wywoływać poważne zaburzenia neuropsychiatryczne. Pochodne artemizyny charakteryzują się stosunkowo dobrym profilem bezpieczeństwa, ale mogą powodować neurotoksyczność przy długotrwałym stosowaniu. Istotnym problemem jest także narastająca oporność zarodźców malarii na leki, szczególnie na chlorochinę i pochodne artemizyny w niektórych regionach świata.

Ze względu na mechanizm działania i wskazania, leki przeciwmalaryczne można podzielić na: leki krwioschizontobójcze (działające na formy erytrocytarne pasożyta, np. chlorochina, artemizyna), leki tkankwoschizontobójcze (działające na formy wątrobowe, np. primachina), leki gametocytobójcze (eliminujące formy płciowe pasożyta, np. primachina) oraz leki sporontocydobójcze (hamujące rozwój oocyst w organizmie komara). Dodatkowo wyróżnia się leki stosowane w profilaktyce (np. atowachon z proguanilem, doksycyklina, meflochina) oraz leki stosowane w leczeniu ostrej malarii (np. pochodne artemizyny, chinina).

Warto zauważyć, że niektóre leki przeciwmalaryczne znalazły zastosowanie również w innych schorzeniach, np. hydroksychlorochina stosowana jest w leczeniu chorób autoimmunologicznych (toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów), a doksycyklina jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania.

Lista leków w tej grupie

  1. 14.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl