niepowikłane zakażenie szyjki macicy
Wskazanie

Niepowikłane zakażenie szyjki macicy (cervicitis) to stan zapalny błony śluzowej szyjki macicy, który występuje najczęściej w wyniku infekcji przenoszonej drogą płciową. Najczęstszymi czynnikami etiologicznymi są Chlamydia trachomatis i Neisseria gonorrhoeae, chociaż może być również spowodowane przez inne patogeny, takie jak Mycoplasma genitalium, Trichomonas vaginalis czy wirus opryszczki (HSV).

Objawy niepowikłanego zakażenia szyjki macicy obejmują upławy, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie po stosunku płciowym, dyskomfort w podbrzuszu oraz ból podczas stosunku. Często jednak zakażenie może przebiegać bezobjawowo, co utrudnia diagnozę i zwiększa ryzyko powikłań oraz transmisji choroby na partnerów seksualnych.

W leczeniu niepowikłanego zakażenia szyjki macicy stosuje się antybiotykoterapię dostosowaną do czynnika etiologicznego. W przypadku infekcji chlamydialnej zaleca się azytromycynę (Azimycin, Sumamed, Azitrox) w jednorazowej dawce lub doksycyklinę (Unidox, Doxycyclinum, Doxyratio) przez 7 dni. Gdy przyczyną jest rzeżączka, stosuje się ceftriakson (Biotrakson, Tartriakson) w iniekcji domięśniowej, często w połączeniu z azytromycyną. W przypadku infekcji mieszanych można zastosować preparaty łączone lub leczenie sekwencyjne.

Największe trudności w leczeniu niepowikłanego zakażenia szyjki macicy to narastająca antybiotykooporność patogenów, szczególnie Neisseria gonorrhoeae, która staje się oporna na wiele antybiotyków. Kolejnym wyzwaniem jest bezobjawowy przebieg choroby, co opóźnia diagnozę i leczenie. Istotnym problemem jest również nieprzestrzeganie zaleceń dotyczących leczenia partnerów seksualnych, co prowadzi do reinfekcji. Ważne jest, aby podczas terapii powstrzymać się od aktywności seksualnej do czasu całkowitego wyleczenia infekcji oraz przeprowadzić badania kontrolne po zakończeniu leczenia w celu potwierdzenia eradykacji patogenu.