bezobjawowy bakteriomocz
Wskazanie

Bezobjawowy bakteriomocz (ABU – asymptomatic bacteriuria) to stan, w którym w moczu pacjenta stwierdza się obecność bakterii w istotnej liczbie (≥10^5 CFU/ml), bez towarzyszących objawów zakażenia układu moczowego. Jest to częste zjawisko, szczególnie u kobiet w ciąży (2-10%), osób starszych (20% kobiet i 10% mężczyzn >65 roku życia), pacjentów z cewnikiem moczowym oraz osób z cukrzycą.

Diagnostyka opiera się na badaniu ogólnym i posiewie moczu. Aby potwierdzić bezobjawowy bakteriomocz, konieczne jest wyhodowanie tej samej bakterii w dwóch kolejnych próbkach moczu pobranych w odstępie 24 godzin u kobiet lub w jednej próbce u mężczyzn. Najczęściej izolowanym patogenem jest Escherichia coli.

Według aktualnych wytycznych, leczenie bezobjawowego bakteriomoczu zalecane jest jedynie u kobiet w ciąży oraz przed zabiegami urologicznymi z naruszeniem błony śluzowej. W pozostałych przypadkach, w tym u osób starszych, z cukrzycą czy z cewnikiem, terapia antybiotykowa nie jest rekomendowana. W Polsce w leczeniu bezobjawowego bakteriomoczu u kobiet ciężarnych stosuje się najczęściej: Amoksiklav (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Furaginum (furazydyna), Urotrim (trimetoprim), Zinnat (cefuroksym) czy Xigris (ciprofloksacyna) w przypadku alergii na beta-laktamy.

Główne trudności w postępowaniu z bezobjawowym bakteriomoczem to nadmierne i niepotrzebne stosowanie antybiotykoterapii, co prowadzi do wzrostu lekooporności patogenów układu moczowego. Kolejnym wyzwaniem jest odróżnienie rzeczywistego bakteriomoczu od zanieczyszczenia próbki moczu florą z okolic cewki moczowej oraz właściwa identyfikacja pacjentów, którzy rzeczywiście wymagają leczenia. Szczególnie problematyczne może być podejmowanie decyzji terapeutycznych u pacjentów z obniżoną odpornością lub z implantami ortopedycznymi, gdzie jasnych zaleceń brakuje.