septyczne zapalenie stawu
Wskazanie

Septyczne zapalenie stawu to poważna infekcja bakteryjna tkanki stawowej, która wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Powstaje najczęściej w wyniku przedostania się bakterii do jamy stawowej drogą krwiopochodną, bezpośredniego urazu, iniekcji dostawowej lub zabiegu operacyjnego. Najczęstszymi patogenami wywołującymi to schorzenie są Staphylococcus aureus, paciorkowce, a u osób starszych i z obniżoną odpornością także bakterie Gram-ujemne.

Diagnostyka obejmuje badanie płynu stawowego (posiew, badanie mikroskopowe), oznaczenie markerów stanu zapalnego (OB, CRP, prokalcytonina), badania obrazowe (RTG, USG, MRI) oraz posiewy krwi. Kluczowe jest szybkie rozpoczęcie leczenia, aby zapobiec nieodwracalnym uszkodzeniom chrząstki stawowej i kości.

W leczeniu septycznego zapalenia stawu stosuje się antybiotykoterapię empiryczną, która powinna zostać następnie zmodyfikowana zgodnie z wynikiem posiewu i antybiogramu. W Polsce stosowane są takie leki jak Klacid (klarytromycyna), Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym), Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Zinacef (cefuroksym), Targocid (teikoplanina) czy Vancomycin (wankomycyna). W przypadkach ciężkich zakażeń metycylinoopornym gronkowcem złocistym (MRSA) stosuje się Zyvoxid (linezolid) lub Cubicin (daptomycyna).

Leczenie obejmuje także drenaż chirurgiczny zakażonego stawu, który może być przeprowadzony poprzez artrocentezę, artroskopię lub otwartą operację. Ważnym elementem terapii jest również odpowiednia rehabilitacja, która powinna być wdrożona po ustąpieniu ostrych objawów infekcji.

Największymi trudnościami w leczeniu septycznego zapalenia stawu są: opóźnione rozpoznanie (objawy mogą być niespecyficzne, szczególnie u osób w podeszłym wieku), identyfikacja patogenu (w około 20% przypadków nie udaje się wyhodować czynnika etiologicznego), narastająca antybiotykooporność oraz zapobieganie długotrwałym powikłaniom. Szczególnie problematyczne jest leczenie zakażeń protez stawowych, gdzie często konieczne jest usunięcie implantu. Wyzwaniem pozostaje również dobór odpowiedniej antybiotykoterapii z uwzględnieniem penetracji leku do tkanki stawowej oraz ustalenie optymalnego czasu trwania leczenia.