Leki w grupie
„leki stosowane w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc”

Leki stosowane w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP) mają na celu złagodzenie objawów, zmniejszenie częstości i ciężkości zaostrzeń oraz poprawę jakości życia pacjentów. Terapia farmakologiczna POChP opiera się głównie na lekach rozszerzających oskrzela, które poprawiają przepływ powietrza przez drogi oddechowe, oraz lekach przeciwzapalnych, które redukują stan zapalny w drogach oddechowych.

Najważniejsze grupy leków stosowanych w POChP to: długo działające β2-mimetyki (LABA), długo działające leki przeciwcholinergiczne (LAMA), wziewne glikokortykosteroidy (wGKS) oraz inhibitory fosfodiesterazy-4 (PDE-4). Często stosuje się terapię skojarzoną, łącząc leki z różnych grup w celu uzyskania optymalnego efektu terapeutycznego.

Długo działające β2-mimetyki (LABA) rozszerzają oskrzela poprzez stymulację receptorów β2-adrenergicznych. Do tej grupy należą: formoterol (Foradil, Oxodil, Zafiron), salmeterol (Serevent), indakaterol (Onbrez), olodaterol (Striverdi) oraz wilanterol (stosowany w preparatach złożonych). Leki te podawane są zwykle raz lub dwa razy na dobę.

Długo działające leki przeciwcholinergiczne (LAMA) blokują receptory muskarynowe, zmniejszając napięcie mięśni gładkich oskrzeli. Najważniejsze substancje z tej grupy to: tiotropium (Spiriva), glikopironium (Seebri), aklidynium (Bretaris) oraz umeklidynium (Incruse). Charakteryzują się 12-24 godzinnym działaniem, co umożliwia dawkowanie raz lub dwa razy dziennie.

Wziewne glikokortykosteroidy (wGKS) wykazują działanie przeciwzapalne i są stosowane głównie u pacjentów z nakładaniem się astmy i POChP lub u chorych z częstymi zaostrzeniami. Należą do nich: budezonid (Pulmicort, Budelin), flutykazon (Flixotide), beklometazon (Cortare, Becloforte) oraz cyklezonid (Alvesco). wGKS są zazwyczaj stosowane w terapii skojarzonej z LABA.

Inhibitory fosfodiesterazy-4 (PDE-4), reprezentowane przez roflumilast (Daxas), zmniejszają stan zapalny poprzez hamowanie enzymu rozkładającego cAMP. Są zalecane głównie u pacjentów z ciężką postacią POChP, przewlekłym zapaleniem oskrzeli i częstymi zaostrzeniami.

Do najważniejszych zalet farmakoterapii POChP należy zmniejszenie nasilenia duszności, poprawa tolerancji wysiłku, redukcja liczby zaostrzeń oraz zmniejszenie śmiertelności. Leczenie to poprawia jakość życia pacjentów i spowalnia postęp choroby.

Niebezpieczeństwa związane ze stosowaniem leków w POChP obejmują działania niepożądane specyficzne dla poszczególnych grup. LABA mogą powodować drżenia mięśniowe, tachykardię i hipokaliemię. LAMA wiążą się z ryzykiem suchości w jamie ustnej, zatrzymania moczu i jaskry. wGKS przy długotrwałym stosowaniu mogą prowadzić do osteoporozy, zaćmy, kandydozy jamy ustnej oraz zwiększać ryzyko infekcji dróg oddechowych. Inhibitory PDE-4 mogą wywoływać zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz zmiany masy ciała.

W terapii POChP stosuje się również preparaty złożone, łączące leki z różnych grup: LABA+wGKS (np. Symbicort, Seretide, Fostex), LABA+LAMA (np. Ultibro, Anoro) oraz potrójne skojarzenia LABA+LAMA+wGKS (np. Trimbow, Trelegy). Preparaty te zapewniają synergistyczne działanie komponentów przy jednoczesnym uproszczeniu schematu leczenia.

W przypadku zaostrzeń POChP stosuje się dodatkowo krótko działające β2-mimetyki (SABA) jak salbutamol (Ventolin) czy fenoterol (Berotec), krótko działające leki przeciwcholinergiczne (SAMA) jak ipratropium (Atrovent), systemowe glikokortykosteroidy oraz antybiotyki przy podejrzeniu infekcji bakteryjnej.