ostre choroby górnych dróg oddechowych
Wskazanie

Ostre choroby górnych dróg oddechowych (OZGDO) stanowią grupę schorzeń infekcyjnych dotyczących obszaru nosa, gardła, krtani, tchawicy oraz oskrzeli. Najczęściej mają etiologię wirusową (rinowirusy, wirusy grypy, koronawirusy, adenowirusy), rzadziej bakteryjną. Typowe objawy obejmują katar, ból gardła, kaszel, chrypkę, niedrożność nosa, bóle głowy oraz umiarkowaną gorączkę. Schorzenia te występują szczególnie często w okresach jesienno-zimowych i wiosennych.

W leczeniu ostrych chorób górnych dróg oddechowych stosuje się głównie terapię objawową. Z leków dostępnych w Polsce można wymienić: przeciwgorączkowe i przeciwzapalne (Paracetamol, Ibuprom, Nurofen), leki zmniejszające przekrwienie błony śluzowej nosa (Otrivin, Nasivin, Xylorin), preparaty łagodzące ból gardła (Strepsils, Cholinex, Tantum Verde), leki przeciwkaszlowe (Levopront, Herbapect, Tussicom) i mukolityczne (ACC, Mucosolvan, Ambroxol). W przypadku potwierdzenia etiologii bakteryjnej stosuje się antybiotyki, jak Augmentin, Zinnat czy Sumamed.

Największe trudności w leczeniu ostrych chorób górnych dróg oddechowych obejmują nadużywanie antybiotyków przy infekcjach wirusowych, co prowadzi do narastania antybiotykooporności. Problemem jest również różnicowanie między wirusowymi a bakteryjnymi przyczynami infekcji, szczególnie w przypadku zapalenia gardła czy zatok. Dodatkowym wyzwaniem pozostaje zapobieganie powikłaniom, takim jak zapalenie oskrzeli, płuc czy ucha środkowego, które mogą wystąpić zwłaszcza u pacjentów z grup ryzyka: dzieci, osób starszych i pacjentów z obniżoną odpornością.

Istotnym elementem w terapii jest również edukacja pacjentów dotycząca różnicy między infekcjami wirusowymi a bakteryjnymi oraz racjonalnego stosowania leków. Zalecenia obejmują odpowiednie nawodnienie, odpoczynek, unikanie wysiłku fizycznego oraz stosowanie się do zaleceń lekarskich odnośnie dawkowania leków, co znacząco wpływa na skuteczność leczenia i zapobiega nawrotom czy przewlekaniu się infekcji.