astma wywołana przez alergeny
Wskazanie

Astma wywołana przez alergeny (astma alergiczna) to choroba przewlekła charakteryzująca się zapaleniem dróg oddechowych i nadreaktywnością oskrzeli w odpowiedzi na kontakt z określonymi alergenami. Najczęstszymi czynnikami wywołującymi są roztocza kurzu domowego, pyłki roślin, sierść zwierząt, pleśnie oraz niektóre pokarmy. U osób predysponowanych ekspozycja na alergeny powoduje reakcję zapalną, skurcz mięśni gładkich oskrzeli, obrzęk błony śluzowej i nadmierne wydzielanie śluzu, co objawia się dusznością, świszczącym oddechem, kaszlem i uczuciem ściskania w klatce piersiowej.

W leczeniu astmy alergicznej stosuje się kilka grup leków. Podstawę terapii stanowią wziewne glikokortykosteroidy (wGKS) takie jak Pulmicort (budezonid), Flixotide (flutykazon), Alvesco (cyklezonid) czy Asmenol (mometazon). W przypadku niedostatecznej kontroli choroby dodaje się długo działające β2-mimetyki (LABA) – dostępne w preparatach łączonych z wGKS, jak Symbicort (budezonid + formoterol), Seretide i Salmex (flutykazon + salmeterol) czy Fostex (beklometazon + formoterol). W terapii podtrzymującej i doraźnej stosuje się też leki antyleukotrienowe, np. Montelukast (Montelucast Bluefish, Monkasta).

W cięższych przypadkach wykorzystuje się leki biologiczne ukierunkowane na poszczególne ścieżki patogenetyczne astmy alergicznej: Xolair (omalizumab) – przeciwciało anty-IgE, Fasenra (benralizumab), Nucala (mepolizumab) i Cinqaero (reslizumab) – przeciwciała anty-IL-5 oraz Dupixent (dupilumab) – przeciwciało przeciwko receptorowi dla IL-4. Do leków doraźnych zalicza się krótko działające β2-mimetyki (SABA) jak Ventolin (salbutamol) czy Berodual (fenoterol + bromek ipratropium).

Największe trudności w leczeniu astmy alergicznej obejmują identyfikację specyficznych alergenów wywołujących objawy, zwłaszcza przy uczuleniu na wiele substancji. Problematyczne bywa również unikanie alergenów, szczególnie w przypadku roztoczy kurzu domowego czy alergenów zawodowych. Wyzwaniem jest także niedostateczna adherencja pacjentów do zaleceń, zwłaszcza w zakresie regularnego przyjmowania leków kontrolujących przebieg choroby przy braku objawów. Istotnym problemem pozostaje opóźniona diagnoza i niedoszacowanie ciężkości choroby, co może prowadzić do nieadekwatnej intensywności leczenia. U części pacjentów występuje oporność na standardową terapię, co wymaga wdrożenia leczenia biologicznego, które jest kosztowne i nie zawsze refundowane.