przewlekła choroba górnych dróg oddechowych
Wskazanie

Przewlekła choroba górnych dróg oddechowych to długotrwały stan zapalny obejmujący struktury anatomiczne położone powyżej krtani, w tym nos, zatoki przynosowe, gardło i uszy środkowe. Do najczęstszych postaci klinicznych zalicza się przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, przewlekłe zapalenie gardła, przewlekły nieżyt nosa oraz przewlekłe zapalenie ucha środkowego. Schorzenia te charakteryzują się utrzymywaniem się objawów przez okres co najmniej 12 tygodni mimo odpowiedniego leczenia.

W leczeniu przewlekłych chorób górnych dróg oddechowych stosuje się zarówno terapię miejscową, jak i ogólnoustrojową. Wśród preparatów miejscowych popularne są glikokortykosteroidy donosowe (Flixonase, Nasometin, Momester), leki przeciwhistaminowe donosowe (Allergodil) oraz leki obkurczające naczynia krwionośne (Otrivin, Nasivin, Xylogel). W terapii ogólnoustrojowej wykorzystuje się doustne leki przeciwhistaminowe (Claritine, Zyrtec, Allegra), glikokortykosteroidy (Encorton), antybiotyki (Amoksiklav, Zinnat, Sumamed) oraz mukolityki (ACC, Mucosolvan, Fluimucil).

W przypadku przewlekłego zapalenia zatok przynosowych pomocne mogą być płukania jam nosa roztworem soli fizjologicznej (Marimer, Aqua Maris, Sinurin). U pacjentów z przewlekłym nieżytem nosa o podłożu alergicznym stosuje się immunoterapię swoistą. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze rozważa się leczenie chirurgiczne, takie jak funkcjonalna endoskopowa chirurgia zatok (FESS) czy septoplastyka.

Największe trudności w leczeniu przewlekłych chorób górnych dróg oddechowych związane są z wieloczynnikową etiologią tych schorzeń, tendencją do nawrotów oraz możliwym rozwojem oporności na antybiotyki. Szczególnie problematyczne są przypadki przewlekłego zapalenia zatok przynosowych z polipami nosa, które często wykazują słabą odpowiedź na standardowe leczenie. Wyzwaniem jest również przewlekły nieżyt nosa o podłożu zawodowym oraz przypadki związane z zaburzeniami anatomicznymi. Istotną rolę odgrywa również współpraca pacjenta, zwłaszcza w kontekście długoterminowego stosowania leków miejscowych oraz unikania czynników zaostrzających.

U pacjentów z współistniejącą astmą oskrzelową lub POCHP przewlekłe choroby górnych dróg oddechowych mogą wpływać negatywnie na kontrolę choroby dolnych dróg oddechowych, co wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego. Nowsze metody leczenia, takie jak terapie biologiczne (np. przeciwciała monoklonalne anty-IgE, anty-IL-5), są obiecującą opcją dla pacjentów z ciężkimi postaciami choroby opornymi na konwencjonalne leczenie.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl