Teriflunomide Medical Valley
Tabletki powlekane, 14 mg
Produkt leczniczy zawiera 14 mg teriflunomidu jako substancji czynnej oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Tabletki powlekane są stosowane u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 10 roku życia. Lek jest przeznaczony do leczenia stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowo-ustępującym. Jego działanie pomaga kontrolować przebieg choroby i zmniejszać nasilenie objawów.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
-
Dawkowanie i sposób podawania
Teriflunomide Medical Valley, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego, jest dostępny w postaci tabletek powlekanych zawierających 14 mg teriflunomidu. U dorosłych zalecana dawka wynosi 14 mg raz na dobę, bez konieczności modyfikacji u większości pacjentów. Dzieci i młodzież powyżej 10 roku życia otrzymują dawkę zależną od masy ciała: 14 mg raz na dobę przy masie ciała >40 kg oraz 7 mg raz na dobę przy masie ≤40 kg, przy czym Teriflunomide Medical Valley 14 mg jest nieodpowiedni dla dzieci ≤40 kg, dla których dostępne są tabletki 7 mg. U pacjentów ≥65 lat lek należy stosować ostrożnie z uwagi na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (niedializowanych) oraz u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów dializowanych z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci poniżej 10 lat.
Teriflunomide podaje się doustnie, tabletki należy przyjmować w całości, popijając wodą, niezależnie od posiłku, co zwiększa komfort terapii. W przypadku dzieci i młodzieży, które osiągną stabilną masę ciała powyżej 40 kg, dawkę należy zwiększyć do 14 mg raz na dobę. Lekarz specjalista prowadzący terapię powinien monitorować pacjentów, zwłaszcza osoby starsze oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, aby zapewnić bezpieczeństwo i skuteczność leczenia. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania u pacjentów dializowanych oraz dzieci poniżej 10 roku życia wymaga ostrożności i unikania stosowania w tych grupach.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, łagodne zaburzenia czynności nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, lekarz specjalista, pacjent dializowany, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, przeciwwskazanie, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, teriflunomid, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby -
Działania niepożądane
Teriflunomid w dawce 14 mg, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego o przebiegu rzutowym (RMS), wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych obejmujących 1112 pacjentów z medianą ekspozycji 672 dni. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (15,7%), biegunka (13,6%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (15%), nudności (10,7%) oraz łysienie (13,5%). Objawy te miały zazwyczaj łagodne do umiarkowanego nasilenie, miały charakter przemijający i rzadko wymagały przerwania terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na hepatotoksyczność manifestującą się wzrostem AlAT, co wymaga regularnego monitorowania funkcji wątroby podczas leczenia. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania, co ułatwia ocenę ryzyka w praktyce klinicznej.
Ze względu na fakt, że teriflunomid jest głównym metabolitem leflunomidu, doświadczenia z bezpieczeństwem leflunomidu w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i łuszczycowego zapalenia stawów są istotne przy stosowaniu teriflunomidu u pacjentów z MS. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka i nudności, oraz łysienie mają najczęściej charakter przejściowy i nie stanowią przeciwwskazania do kontynuacji terapii. Monitorowanie parametrów hematologicznych oraz objawów nadwrażliwości jest również zalecane. Znajomość szczegółowego profilu działań niepożądanych teriflunomidu pozwala na optymalizację bezpieczeństwa farmakoterapii i indywidualizację opieki nad pacjentem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
aktywność AlAT, bezpieczeństwo farmakoterapii, biegunka, ból głowy, ból jamy brzusznej, działanie niepożądane, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, leflunomid, łuszczycowe zapalenie stawów, łysienie, nudności, parestezje, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reumatoidalne zapalenie stawów, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane rzutowe, teriflunomid, uszkodzenie hepatocytów, wysypka, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie hematologiczne -
Profil bezpieczeństwa leku
Teriflunomid jest przeciwwskazany u kobiet karmiących ze względu na udokumentowane przenikanie substancji do mleka matki. W przypadku pacjentów prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny zaleca się ostrożność, zwłaszcza przy wystąpieniu działań niepożądanych takich jak zawroty głowy. Ponadto, pomimo braku bezpośrednich danych dotyczących interakcji z alkoholem, istnieje zwiększone ryzyko hepatotoksyczności i podwyższenia aktywności enzymów wątrobowych u osób spożywających znaczne ilości alkoholu, co wymaga unikania alkoholu podczas terapii.
U pacjentów w wieku powyżej 65 lat oraz u osób z zaburzeniami czynności nerek i wątroby zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności. Nie jest konieczne dostosowywanie dawki u niedializowanych pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, jednak stosowanie teriflunomidu jest przeciwwskazane u dializowanych pacjentów oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby. W tych grupach konieczne jest regularne monitorowanie parametrów wątrobowych i nerkowych w celu zapewnienia bezpieczeństwa terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
-
Przeciwwskazania
Teriflunomide Medical Valley w dawce 14 mg jest wskazany w leczeniu stwardnienia rozsianego, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na teriflunomid lub substancje pomocnicze, w tym 72 mg laktozy na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Leku nie należy podawać pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciąża, karmienie piersią oraz brak skutecznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym, dopóki stężenie teriflunomidu w osoczu przekracza 0,02 mg/L. Przed terapią konieczne jest wykluczenie ciąży. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi niedoborami odporności (np. AIDS), aktywnymi ciężkimi zakażeniami, znaczącymi zaburzeniami czynności szpiku (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość), ciężkimi zaburzeniami nerek u pacjentów dializowanych oraz u osób z ciężką hipoproteinemią (np. zespół nerczycowy).
W sytuacjach klinicznych wymagających ostrożności należy rozważyć odradzenie terapii teriflunomidem u kobiet planujących ciążę, u których przed zajściem w ciążę konieczne jest przyspieszone usunięcie leku i potwierdzenie stężenia poniżej 0,02 mg/L. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka. Również u osób po niedawno przebytych poważnych zakażeniach wskazana jest szczegółowa ocena stanu immunologicznego przed rozpoczęciem leczenia. Ze względu na obecność laktozy, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. U pacjentów z nieznaczącymi zaburzeniami hematologicznymi zaleca się ostrożność i monitorowanie parametrów morfologii krwi podczas terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
ciężka hipoproteinemia, ciężki niedobór odporności, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, czynne zakażenie, leukopenia, małopłytkowość, mechanizm immunomodulujący, metody antykoncepcji, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, parametry hematologiczne, ryzyko teratogenne, skala Childa-Pugha, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Przedawkowanie
Przedawkowanie teriflunomidu, stosowanego w terapii stwardnienia rozsianego, jest rzadko odnotowywane w praktyce klinicznej, jednak dane z badań wskazują, że dawki do 70 mg/dobę (pięciokrotność standardowej dawki 14 mg/dobę) podawane zdrowym ochotnikom przez okres do 14 dni nie powodowały zdarzeń niepożądanych wykraczających poza znany profil bezpieczeństwa leku. Objawy przedawkowania są zbliżone do tych obserwowanych przy dawkowaniu terapeutycznym, choć mogą wystąpić z większym nasileniem. W przypadku podejrzenia toksyczności lub istotnego przedawkowania, kluczowe jest szybkie wdrożenie procedury przyspieszonej eliminacji teriflunomidu z organizmu.
Rekomendowane metody eliminacji to cholestyramina w dawce 8 g trzy razy na dobę przez 11 dni (z możliwością redukcji do 4 g w przypadku złej tolerancji) oraz alternatywnie węgiel aktywowany w dawce 50 g dwa razy na dobę przez 11 dni. Protokół leczenia może być modyfikowany w zależności od tolerancji pacjenta, dopuszczając przerwy między podaniami, co pozwala na indywidualizację terapii przy zachowaniu skuteczności usuwania leku. Ze względu na długi okres półtrwania teriflunomidu, szybkie wdrożenie tych procedur jest niezbędne do minimalizacji ryzyka powikłań związanych z przedawkowaniem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
cholestyramina, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, okres półtrwania leku, profil bezpieczeństwa teriflunomidu, przedawkowanie leku, przedawkowanie teriflunomidu, przyspieszona eliminacja leku, standardowa dawka terapeutyczna, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, toksyczność leku, węgiel aktywowany, zdarzenie niepożądane -
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne teriflunomidu, stosowanego w dawce 14 mg w postaci tabletek powlekanych (Teriflunomide Medical Valley), wykazały toksyczność wielonarządową po podaniu wielokrotnym u myszy (3 miesiące), szczurów (6 miesięcy) i psów (12 miesięcy). Główne narządy docelowe to szpik kostny (zaburzenia hematopoezy), narządy limfatyczne (supresja immunologiczna), jama ustna i przewód pokarmowy (zmiany zapalne), narządy rozrodcze (zmiany morfologiczne i czynnościowe) oraz trzustka (uszkodzenia strukturalne i funkcjonalne). Zaobserwowano również działanie utleniające na erytrocyty prowadzące do niedokrwistości, trombocytopenię, leukopenię, limfopenię i zwiększoną podatność na infekcje wtórne. Toksyczność u zwierząt występowała przy dawkach równoważnych lub niższych niż terapeutyczne u ludzi, co wskazuje na wyższą wrażliwość modeli zwierzęcych. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani działania klastogennego in vivo, mimo że metabolit 4-trifluorometyloanilina (TFMA) był mutagenny in vitro, co nie przekłada się na ryzyko kliniczne. Długoterminowe testy na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego teriflunomidu.
W zakresie wpływu na funkcje rozrodcze, teriflunomid nie obniżał płodności u szczurów, mimo zmian w męskich narządach rozrodczych i zmniejszenia liczby plemników. Jednak wykazano działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików przy dawkach terapeutycznych. Ekspozycja płodu przez nasienie jest minimalna, z oszacowanym stężeniem teriflunomidu w osoczu kobiety około 100-krotnie niższym niż po podaniu doustnym 14 mg. Badania na młodych szczurach (7 tygodni podawania) nie wykazały negatywnego wpływu na rozwój fizyczny, neurologiczny, procesy uczenia się, aktywność lokomotoryczną ani płodność, choć obserwowano niedokrwistość i immunosupresję (obniżenie IgM, IgG, odpowiedzi limfocytów T). Wzrost liczby limfocytów B u młodych zwierząt był odwracalny po odstawieniu leku. Ze względu na wyższą wrażliwość zwierząt, ekspozycja u młodych szczurów była niższa niż u dzieci i młodzieży przy maksymalnej zalecanej dawce u ludzi (MRHD), co należy uwzględnić przy interpretacji danych pediatrycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
dehydrogenaza dihydroorotanowa, działanie klastogenne, działanie niepożądane, embriotoksyczność, erytrocyt, hematopoeza, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, mutagen, narządy rozrodcze męskie, niedokrwistość, przeciwciała IgM i IgG, supresja immunologiczna, szpik kostny, teratogen, teriflunomid, trifluorometyloanilina -
Skład i postać leku
Teriflunomide Medical Valley jest dostępny w formie tabletek powlekanych zawierających 14 mg substancji czynnej – teriflunomidu. Tabletki mają charakterystyczny niebieski kolor, okrągły kształt o średnicy 8,0 mm oraz obustronnie wypukłą, gładką powierzchnię. Oprócz substancji czynnej, każda tabletka zawiera 72 mg laktozy jednowodnej oraz inne substancje pomocnicze, takie jak skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza, celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna i magnezu stearynian w rdzeniu, a także hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 8000 i indygokarmin (E 132) w otoczce.
Produkt przeznaczony jest do podawania doustnego i pakowany w blistry z folii Aluminium/Aluminium, dostępne w opakowaniach po 28 lub 84 tabletki. Okres ważności wynosi 2 lata od daty produkcji, bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych dla tego preparatu. Niewykorzystane resztki leku należy usuwać zgodnie z lokalnymi przepisami, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa farmaceutycznego i ochrony środowiska.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
celuloza mikrokrystaliczna, hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, indygokarmin, karboksymetyloskrobia sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, podanie doustne, skrobia kukurydziana, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, teriflunomid, tytanu dwutlenek -
Specjalne ostrzeżenia
Przed rozpoczęciem terapii teriflunomidem konieczne jest wykonanie oceny parametrów takich jak ciśnienie tętnicze, aktywność aminotransferazy alaninowej (AlAT/SGPT) oraz pełna morfologia krwi z uwzględnieniem wzoru odsetkowego krwinek białych i liczby płytek. Monitorowanie AlAT/SGPT powinno odbywać się co 4 tygodnie w pierwszych 6 miesiącach, a następnie regularnie; u pacjentów z zaburzeniami wątroby lub stosujących leki hepatotoksyczne częściej, tj. co 2 tygodnie w pierwszym półroczu, a potem co 8 tygodni przez minimum 2 lata. Wartości enzymów przekraczające 2-3-krotnie górną granicę normy wymagają cotygodniowego monitoringu. Teriflunomid charakteryzuje się długim okresem półtrwania (mediana około 19 dni), a eliminacja do stężenia <0,02 mg/L może trwać od 8 miesięcy do 2 lat, co uzasadnia możliwość zastosowania procedury przyspieszonej eliminacji w dowolnym momencie po zakończeniu terapii. Należy zwrócić uwagę na ryzyko hepatotoksyczności, w tym polekowego uszkodzenia wątroby (DILI), szczególnie u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami czynności wątroby, stosujących inne hepatotoksyczne leki lub spożywających alkohol. Przerwanie terapii jest obligatoryjne przy wzroście AlAT powyżej 3-krotnej GGN oraz w przypadku podejrzenia DILI, z kontynuacją monitoringu do normalizacji enzymów.
Teriflunomid może powodować wzrost ciśnienia tętniczego, dlatego konieczna jest jego kontrola przed i w trakcie leczenia oraz odpowiednie leczenie nadciśnienia. U pacjentów z aktywnymi zakażeniami terapia powinna być odroczona do ich ustąpienia, a w przypadku ciężkich infekcji rozważa się przerwanie leczenia i przyspieszoną eliminację leku. Zgłaszano również przypadki śródmiąższowej choroby płuc (ILD) i nadciśnienia płucnego, które mogą wystąpić nagle i wymagać przerwania terapii. W trakcie leczenia obserwowano zmniejszenie liczby leukocytów o mniej niż 15%, a pełna morfologia krwi powinna być wykonywana w zależności od objawów klinicznych. Ryzyko zaburzeń hematologicznych jest wyższe u pacjentów z wcześniejszymi schorzeniami szpiku lub niedokrwistością. Ponadto, teriflunomid może wywoływać ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN, DRESS) oraz neuropatię obwodową, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii i przyspieszonej eliminacji. Szczepienia inaktywowanymi neoantygenami są bezpieczne, natomiast żywe szczepionki atenuowane należy unikać. Współstosowanie z leflunomidem jest przeciwwskazane, a ostrożność wymagana jest przy zmianie terapii z natalizumabu lub fingolimodu ze względu na ryzyko addytywnego działania immunosupresyjnego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Teriflunomide Medical Valley
aminotransferaza alaninowa, amylaza, białe krwinki, brak laktazy, ciężkie czynne zakażenie, ciśnienie tętnicze, fingolimod, hipoproteinemia, interferon beta, leflunomid, leukopenia, lipaza, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, natalizumab, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, octan glatirameru, pancytopenia, płytki krwi, polekowe uszkodzenie wątroby, procedura przyspieszonej eliminacji, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi, śródmiąższowa choroba płuc, teriflunomid, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wzór odsetkowy krwinek białych, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy -
Właściwości farmakodynamiczne
Teriflunomid, oznaczony kodem ATC L04AA31, jest selektywnym lekiem immunosupresyjnym stosowanym w terapii rzutowej postaci stwardnienia rozsianego (RMS). Jego mechanizm działania opiera się na odwracalnym hamowaniu mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów zależnych od syntezy pirymidyny de novo. W badaniach klinicznych wykazano, że dawka 14 mg/dobę powoduje łagodne obniżenie liczby limfocytów do wartości poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii, utrzymując ten efekt przez cały czas leczenia. Teriflunomid nie wykazuje istotnego wpływu na wydłużenie odstępu QTcF (maksymalna różnica 3,45 ms, górna granica 90% CI 6,45 ms). Ponadto obserwuje się spadek stężenia kwasu moczowego w surowicy o 20-30% oraz fosforu o około 10%, co jest związane ze zwiększonym wydalaniem nerkowym, bez wpływu na czynność kłębuszków.
Skuteczność teriflunomidu potwierdzono w dwóch dużych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych TEMSO (n=1088) i TOWER (n=1169) u pacjentów z RMS, z wynikiem EDSS ≤ 5,5 i średnim wiekiem około 38 lat. W obu badaniach stosowano dawki 7 mg i 14 mg raz na dobę, a kryteria włączenia obejmowały co najmniej jeden rzut w ciągu roku lub dwa rzuty w ciągu dwóch lat przed badaniem. W badaniu TEMSO mediana czasu leczenia wynosiła około 5 lat, bez nowych sygnałów bezpieczeństwa. Zarówno TEMSO, jak i TOWER potwierdziły kliniczną skuteczność teriflunomidu w redukcji aktywności choroby u pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego, co czyni go wartościową opcją terapeutyczną w tej populacji.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
badanie kontrastowe z gadolinem, dehydrogenaza dihydroorotanowa, immunomodulacja, kanaliki nerkowe, kryteria McDonald, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, odstęp QTcF, populacja ITT, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, redukcja limfocytów, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej EDSS, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, układ immunologiczny, właściwości przeciwzapalne, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, zmiany demielinizacyjne -
Właściwości farmakokinetyczne
Teriflunomid, podawany doustnie w dawce 14 mg, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością (~100%) oraz mediana czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynoszącą 1-4 godziny po wielokrotnym podaniu. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 7-14 mg, a jego stan stacjonarny osiągany jest powoli, po około 100 dniach, z istotnym współczynnikiem kumulacji AUC wynoszącym około 34. Teriflunomid wiąże się w ponad 99% z białkami osocza, głównie albuminą, a jego objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 11 litrów. Metabolizm leku jest umiarkowany, z głównym szlakiem hydrolizy, a wydalanie odbywa się głównie z żółcią (37,5% z kałem) oraz moczem (22,6%), przy biologicznym okresie półtrwania około 19 dni. Klirens całkowity po dożylnym podaniu wynosi 30,5 mL/h.
Ze względu na długi okres półtrwania teriflunomidu, opracowano procedury przyspieszonej eliminacji z zastosowaniem cholestyraminy (8 g lub 4 g trzy razy na dobę) lub węgla aktywowanego (50 g dwa razy na dobę), które pozwalają na redukcję stężenia leku w osoczu o ponad 98% w ciągu 11 dni, z cholestyraminą wykazującą szybsze działanie. Farmakokinetyka populacyjna wskazuje na ograniczony wpływ czynników takich jak wiek, masa ciała, płeć, rasa oraz stężenia albuminy i bilirubiny (do 31% zmienności). Nie wymaga się modyfikacji dawkowania u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek, jednak teriflunomid jest przeciwwskazany przy ciężkich zaburzeniach wątroby. U dzieci i młodzieży o masie ciała >40 kg stosuje się dawkę 14 mg, natomiast u osób ≤40 kg zalecana jest dawka 7 mg, co zapewnia ekspozycję porównywalną do dorosłych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
albumina, biodostępność, cholestyramina, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka teriflunomidu, hydroliza, N-acetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, przeciwwskazanie, przyspieszona eliminacja, sekrecja bezpośrednia, sprzęganie z siarczanami, stężenie stanu stacjonarnego, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, teriflunomid, transporter BCRP, wchłanianie zwrotne, węgiel aktywowany, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza -
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Teriflunomid, stosowany w terapii stwardnienia rozsianego, wymaga szczególnej uwagi u pacjentów w wieku rozrodczym. U mężczyzn ryzyko przeniesienia leku przez układ rozrodczy i toksycznego wpływu na zarodek jest minimalne, dlatego nie są wymagane specjalne środki ostrożności przy planowaniu poczęcia. Natomiast u kobiet teriflunomid jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży ze względu na udokumentowane w badaniach na zwierzętach ryzyko ciężkich wad wrodzonych. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz do momentu, gdy stężenie leku w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/L. W przypadku podejrzenia ciąży konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia, wykonanie testu ciążowego oraz wdrożenie procedury przyspieszonej eliminacji teriflunomidu, co znacząco zmniejsza ryzyko teratogenności.
Procedura przyspieszonej eliminacji obejmuje podawanie cholestyraminy (8 g trzy razy na dobę przez 11 dni, z możliwością redukcji dawki do 4 g) lub węgla aktywowanego (50 g co 12 godzin przez 11 dni). Po zakończeniu terapii należy potwierdzić stężenie teriflunomidu w osoczu dwukrotnie, w odstępie minimum 14 dni, aby upewnić się, że jest ono poniżej 0,02 mg/L, a następnie odczekać co najmniej 1,5 miesiąca przed planowanym zapłodnieniem. W trakcie eliminacji leku zaleca się stosowanie alternatywnych metod antykoncepcji ze względu na możliwe interakcje cholestyraminy i węgla aktywowanego z estrogenami i progestagenami. Teriflunomid przenika do mleka matki, dlatego jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią, które muszą zdecydować między kontynuacją leczenia a karmieniem. Obecne dane nie wskazują na negatywny wpływ teriflunomidu na płodność u kobiet i mężczyzn.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
antykoncepcja, badanie na zwierzętach, cholestyramina, doustny środek antykoncepcyjny, ginekolog, procedura przyspieszonej eliminacji, przenikanie do mleka, ryzyko płodowe, stężenie leku w osoczu, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, toksyczność zarodkowa, układ rozrodczy, wada wrodzona, wchłanianie estrogenów, węgiel aktywowany, wiek rozrodczy, zapłodnienie -
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Produkt leczniczy Teriflunomide Medical Valley w dawce 14 mg w formie tabletek powlekanych wykazuje zasadniczo nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi urządzeń mechanicznych w ruchu. Niemniej jednak, w praktyce klinicznej należy uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza zawrotów głowy ośrodkowego pochodzenia, które mogą zaburzać koncentrację i reakcje pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na początkowy okres terapii oraz zmiany dawkowania, kiedy ryzyko wystąpienia takich objawów jest zwiększone. W przypadku pojawienia się objawów wpływających na sprawność psychomotoryczną, pacjent powinien zostać poinformowany o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu ustąpienia symptomów.
Lekarz przepisujący Teriflunomide Medical Valley powinien indywidualnie ocenić ryzyko związane z terapią, uwzględniając wiek pacjenta, choroby współistniejące, interakcje lekowe oraz specyfikę wykonywanej pracy, zwłaszcza jeśli wiąże się ona z prowadzeniem pojazdów lub obsługą maszyn. Konieczne jest regularne monitorowanie stanu klinicznego pacjenta podczas wizyt kontrolnych, ze szczególnym uwzględnieniem wystąpienia działań niepożądanych oraz zmian w schemacie leczenia. Dokumentacja medyczna powinna zawierać informację o przekazaniu pacjentowi zaleceń dotyczących bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych w trakcie terapii teriflunomidem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
choroba współistniejąca, działanie niepożądane, interakcja lekowa, leflunomid, lek o działaniu ośrodkowym, monitorowanie stanu zdrowia, profil bezpieczeństwa leku, schemat dawkowania leku, sprawność psychomotoryczna, tabletka powlekana, terapia lekowa, teriflunomid, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zdolność koncentracji, związek macierzysty teriflunomidu -
Wskazania do stosowania
Teriflunomide Medical Valley w dawce 14 mg w formie tabletek powlekanych jest wskazany do leczenia stwardnienia rozsianego (SM) o przebiegu rzutowo-ustępującym u dorosłych oraz dzieci i młodzieży od 10. roku życia. Lek wykazuje skuteczność w redukcji częstości rzutów oraz spowolnieniu progresji niepełnosprawności. Tabletki mają charakterystyczny niebieski kolor, są okrągłe o średnicy 8,0 mm i zawierają 72 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy. Teriflunomid powinien być stosowany po potwierdzeniu rozpoznania SM rzutowo-ustępującego zgodnie z aktualnymi kryteriami diagnostycznymi oraz po wykluczeniu przeciwwskazań.
Decyzja o włączeniu Teriflunomide Medical Valley do terapii powinna być podjęta przez neurologa lub specjalistę z doświadczeniem w leczeniu SM, po dokładnej ocenie klinicznej i diagnostycznej pacjenta oraz rozważeniu stosunku korzyści do ryzyka. Lek jest przeznaczony do długotrwałego stosowania w terapii modyfikującej przebieg choroby. Pacjent lub jego opiekun musi być zdolny do przestrzegania zaleceń dotyczących monitorowania podczas leczenia. Szczegółowe dane dotyczące skuteczności w różnych podgrupach pacjentów dostępne są w dokumentacji produktu leczniczego (punkt 5.1 Charakterystyki Produktu Leczniczego).
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Teriflunomide Medical Valley 14 mg
charakterystyka produktu leczniczego, laktoza jednowodna, monitorowanie leczenia, neurolog, przebieg rzutowo-ustępujący, remisja, rzut choroby, skuteczność kliniczna, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane rzutowo-ustępujące, tabletka powlekana, terapia modyfikująca przebieg choroby, teriflunomid, zaostrzenie objawów neurologicznych