Lenalidomide Gedeon Richter – Kapsułki twarde

Lenalidomide Gedeon Richter
Kapsułki twarde, 5 mg

Produkt zawiera lenalidomid, substancję czynną w postaci kapsułek twardych o różnych dawkach od 2,5 mg do 25 mg, wraz z substancjami pomocniczymi takimi jak laktoza i barwniki. Stosuje się go głównie w leczeniu szpiczaka mnogiego, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, a także w przypadku zespołów mielodysplastycznych oraz chłoniaków z komórek płaszcza i grudkowego. Lek jest stosowany u dorosłych pacjentów, zarówno tych poddawanych przeszczepowi komórek macierzystych, jak i tych, którzy nie kwalifikują się do transplantacji. Wskazania obejmują również leczenie pacjentów z nawrotem lub opornością na wcześniejsze terapie.

Pobierz ChPL PDF Lenalidomide Gedeon Richter – Kapsułki twarde – 5 mg

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Lenalidomide Gedeon Richter wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego, szczególnie doświadczonego w terapii przeciwnowotworowej. Dawkowanie jest indywidualizowane na podstawie parametrów hematologicznych, zwłaszcza liczby bezwzględnej neutrofili (ANC) i liczby płytek krwi, z zakazem rozpoczynania terapii przy ANC <1,0 × 10⁹/l i/lub liczbie płytek <50 × 10⁹/l (lub innych progach zależnych od wskazań). W NDMM bez kwalifikacji do przeszczepu stosuje się 25 mg lenalidomidu p.o. raz dziennie w dniach 1-21 cykli 28-dniowych, w skojarzeniu z deksametazonem 40 mg w dniach 1, 8, 15 i 22. W terapii skojarzonej z bortezomibem i deksametazonem lenalidomid podaje się 25 mg w dniach 1-14 21-dniowych cykli, a bortezomib 1,3 mg/m² s.c. w dniach 1, 4, 8 i 11. Leczenie podtrzymujące po ASCT rozpoczyna się przy ANC ≥1,0 × 10⁹/l i liczbie płytek ≥75 × 10⁹/l, początkowo 10 mg p.o. codziennie bez przerwy, z możliwością zwiększenia do 15 mg po 3 cyklach. W przypadku wystąpienia neutropenii lub trombocytopenii 3./4. stopnia konieczne jest odpowiednie zmniejszenie dawki lub przerwanie terapii, a w neutropenii rozważa się stosowanie G-CSF.

Modyfikacje dawkowania lenalidomidu są szczegółowo określone w zależności od wskazań i stopnia toksyczności hematologicznej. Dla NDMM dawki redukuje się kolejno z 25 mg do 20, 15, 10, a nawet 5 lub 2,5 mg w przypadku ciężkich działań niepożądanych. W trombocytopenii poniżej 25 × 10⁹/l leczenie jest przerywane do końca cyklu, a po powrocie płytek do ≥50 × 10⁹/l wznowione na niższym poziomie dawki. Neutropenia poniżej 0,5 × 10⁹/l wymaga przerwania terapii, a po poprawie do ≥1 × 10⁹/l można wznowić leczenie w dawce początkowej lub zmniejszonej, w zależności od obecności innych toksyczności. Kapsułki lenalidomidu należy połykać w całości, z lub bez posiłku, nie łamać ani nie rozgryzać. Profil bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów ≥65 lat z chłoniakiem grudkowym jest porównywalny do młodszych, co pozwala na stosowanie standardowych schematów dawkowania w tej grupie wiekowej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, czynnik wzrostu, deksametazon, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, liczba bezwzględna neutrofili, morfologia krwi, nacieczenie szpiku kostnego, neutropenia, nowo rozpoznany szpiczak mnogi, progresja choroby, przeszczep komórek macierzystych, rytuksymab, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność hematologiczna, zespół mielodysplastyczny
Działania niepożądane
Lenalidomid wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego, zwłaszcza u pacjentów z nowo rozpoznanym szpiczakiem mnogim oraz zespołami mielodysplastycznymi. W badaniach CALGB 100104 i IFM 2005-02 najczęściej obserwowano neutropenię (60,8–79,0%), trombocytopenię (23,5–72,3%), biegunkę (38,9–54,5%) oraz zapalenie płuc (9,4–10,6%). W terapii skojarzonej RVd u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu odnotowano zwiększone ryzyko niedociśnienia tętniczego (6,5%), zakażeń płuc (5,7%) oraz odwodnienia (5,0%), a także wysoką częstość neuropatii obwodowej (71,8%) i trombocytopenii (57,6%). U pacjentów z zespołami mielodysplastycznymi dominowały neutropenia stopnia 3-4 (76,8%) oraz trombocytopenia (46,4%), a u chorych na chłoniaka z komórek płaszcza obserwowano wzrost częstości neutropenii (50,9%) i zatorowości płucnej (3,6%). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz neutropenii, które mogą wymagać modyfikacji dawkowania i wdrożenia profilaktyki przeciwzakrzepowej.

Profil bezpieczeństwa lenalidomidu obejmuje również często występujące objawy ze strony układu pokarmowego (biegunka 34,8–38,5%, zaparcia 19,6–40,5%), skóry (wysypka 18,1–31,7%, świąd 25,4%) oraz układu mięśniowo-szkieletowego (skurcze mięśni 16,7–33,4%). W badaniu MCL-002 u pacjentów z chłoniakiem z komórek płaszcza odnotowano istotny wzrost wczesnych zgonów (20% vs 7% w grupie kontrolnej) szczególnie u osób z dużym rozmiarem guza (≥ 5 cm lub ≥ 3 zmiany ≥ 3 cm). Monitorowanie morfologii krwi, funkcji nerek oraz objawów zakażeń jest kluczowe, zwłaszcza w pierwszych 16 tygodniach terapii. W przypadku wystąpienia ciężkich działań niepożądanych, takich jak neutropenia stopnia 3-4, gorączka neutropeniczna czy zatorowość płucna, konieczne jest rozważenie przerwania lub zmniejszenia dawki lenalidomidu. Kompleksowa ocena ryzyka i wczesne rozpoznanie powikłań są niezbędne dla optymalizacji bezpieczeństwa leczenia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

alergiczne zapalenie skóry, ASCT, astenia, biegunka, bortezomib i deksametazon, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, dysfagia, gorączka neutropeniczna, hipokalcemia, lenalidomid, leukopenia, melfalan i prednizon, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, odwodnienie, przeszczepienie autologicznych komórek macierzystych, rytuksymab, skurcze mięśni, szpiczak mnogi, trombocytopenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatorowość płucna, zespół mielodysplastyczny, zmniejszone łaknienie, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Interakcje leku
Lenalidomid, stosowany w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Współpodawanie z czynnikami erytropoetycznymi lub hormonalną terapią zastępczą zwiększa ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, co wymaga rozważenia profilaktyki przeciwzakrzepowej i monitorowania pacjentów. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4/5), jednak deksametazon, często stosowany w skojarzeniu, jest induktorem CYP3A4 i może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. Farmakokinetyka warfaryny i lenalidomidu (10 mg/dobę) nie wykazuje istotnych interakcji, jednak ze względu na potencjalny wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny, zaleca się ścisłe monitorowanie INR. Lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny o 14% (po pojedynczej dawce 0,5 mg), co wymaga monitorowania poziomu digoksyny, zwłaszcza przy zmianach dawkowania lenalidomidu.

Jednoczesne stosowanie lenalidomidu z statynami wiąże się z wysokim ryzykiem rabdomiolizy o charakterze addytywnym, dlatego konieczna jest wzmożona kontrola kliniczna i laboratoryjna (monitorowanie CK, LDH). Deksametazon nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych z lenalidomidem, a inhibitory glikoproteiny P (np. chinidyna, temsyrolimus) nie wpływają znacząco na farmakokinetykę lenalidomidu. Spożywanie alkoholu podczas terapii lenalidomidem może nasilać działania niepożądane, takie jak sedacja, hepatotoksyczność i neuropatia obwodowa, dlatego zaleca się jego unikanie. W przypadku leków o działaniu mielosupresyjnym i hepatotoksycznym należy liczyć się z addytywnym nasileniem toksyczności, co wymaga regularnego monitorowania parametrów morfologii krwi oraz funkcji wątroby i odpowiedniego dostosowania terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

czynnik erytropoetyczny, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie immunomodulujące, działanie mielosupresyjne, działanie sedatywne, enzym mięśniowy, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP3A4, ludzki hepatocyt, neuropatia obwodowa, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rabdomioliza, schorzenie hematologiczne, stężenie warfaryny, supresja szpiku kostnego, szpiczak mnogi
Profil bezpieczeństwa leku
Lenalidomid wymaga szczególnej ostrożności u wybranych grup pacjentów. U kobiet karmiących zaleca się przerwanie karmienia piersią ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka oraz potencjalne ryzyko dla dziecka. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki ze względu na wydłużony czas wydalania leku. W populacji seniorów (≥65 lat) nie zaobserwowano istotnych różnic w skuteczności i profilu bezpieczeństwa w porównaniu z młodszymi pacjentami, co pozwala na stosowanie lenalidomidu bez dodatkowych ograniczeń. Brak jest natomiast danych dotyczących stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz interakcji z alkoholem.

Lenalidomid może wywoływać działania niepożądane wpływające na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, takie jak zmęczenie, zawroty głowy, senność oraz niewyraźne widzenie. W związku z tym zaleca się zachowanie ostrożności podczas wykonywania tych czynności. Podsumowując, stosowanie lenalidomidu wymaga indywidualnej oceny ryzyka i korzyści, szczególnie u kobiet karmiących, pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób wykonujących czynności wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg
Przeciwwskazania
Lenalidomid jest lekiem o specyficznym profilu bezpieczeństwa, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, takie jak barwniki: żółcień pomarańczowa (E110) obecna w kapsułkach 5 mg (0,0277 mg), 7,5 mg (0,023 mg) i 10 mg (0,0119 mg), czerwień allura (E129) w kapsułkach 2,5 mg (0,0274 mg), 10 mg (0,0153 mg), 15 mg (0,0058 mg) i 20 mg (0,0011 mg), tartrazyna (E102) w kapsułkach 10 mg (0,0436 mg) i 15 mg (0,0032 mg) oraz laktoza obecna we wszystkich dawkach w ilościach od 53,5 mg do 214 mg. Znajomość tych składników jest istotna ze względu na ryzyko reakcji alergicznych.

Lenalidomid jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży ze względu na udowodnione działanie teratogenne oraz u kobiet w wieku rozrodczym, które nie spełniają wymogów programu zapobiegania ciąży, obejmującego ścisłe zasady przed, w trakcie i po terapii. Przestrzeganie tych przeciwwskazań jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka poważnych działań niepożądanych i zapewnienia bezpieczeństwa pacjentek. Lekarze powinni dokładnie weryfikować wskazania i przeciwwskazania przed rozpoczęciem leczenia lenalidomidem, uwzględniając szczegółowy skład preparatu oraz potencjalne zagrożenia związane z jego stosowaniem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

czerwień Allura, działanie niepożądane, laktoza, lenalidomid, Lenalidomide Gedeon Richter, nadwrażliwość na substancję czynną, potencjał rozrodczy, praktyka kliniczna, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwwskazanie w ciąży, reakcja alergiczna, substancja pomocnicza, tartrazyna, terapia lenalidomidem, teratogenność, żółcień pomarańczowa
Przedawkowanie
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie przy dawkach ≥150 mg, wiąże się głównie z toksycznością hematologiczną, obejmującą neutropenię, trombocytopenię oraz anemię. W badaniach klinicznych odnotowano podawanie pojedynczych dawek nawet do 400 mg, co stanowi punkt odniesienia dla oceny ryzyka. W przypadku przedawkowania konieczne jest regularne monitorowanie morfologii krwi, ze szczególnym uwzględnieniem liczby neutrofili, płytek krwi oraz parametrów czerwonokrwinkowych, aby szybko wykryć i przeciwdziałać hematologicznym powikłaniom. Lenalidomid dostępny jest w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, co należy uwzględnić przy ocenie całkowitej przyjętej dawki.

Ze względu na brak specyficznego antidotum leczenie przedawkowania lenalidomidu ma charakter wspomagający i objawowy. Postępowanie obejmuje intensywny monitoring kliniczny parametrów życiowych, leczenie objawowe oraz, w razie potrzeby, przetoczenia preparatów krwiopochodnych. Dodatkowo, w przypadku nasilenia objawów toksyczności hematologicznej, konieczne jest wdrożenie odpowiednich interwencji wspomagających. W przypadku innych potencjalnych objawów toksyczności, obserwowanych przy dawkach do 400 mg, zaleca się leczenie objawowe, monitorowanie funkcji życiowych oraz kontrolę parametrów laboratoryjnych, w tym odpowiednie nawodnienie pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

anemia, kapsułki twarde, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, lenalidomid, monitoring hematologiczny, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, parametry czerwonokrwinkowe, płytki krwi, powikłania hematologiczne, preparaty krwiopochodne, przedawkowanie lenalidomidu, przetoczenie produktów krwiopochodnych, toksyczność hematologiczna, trombocytopenia
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Lenalidomid wykazuje istotne działania toksyczne w badaniach przedklinicznych, które mają kluczowe znaczenie dla jego stosowania klinicznego. Toksyczność ostra jest stosunkowo niska, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. Jednak przewlekłe podawanie lenalidomidu u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) powodowało odwracalną mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). Małpy wykazywały znacznie większą wrażliwość, gdzie dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni prowadziły do śmiertelności, utraty masy ciała, cytopenii, krwotoków i atrofii układu chłonnego oraz szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) wywoływały odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiadała ekspozycji stosowanej u ludzi (AUC). Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, jednak brak jest danych dotyczących karcynogenności.

Lenalidomid wykazuje wyraźne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach na małpach i królikach. U małp dawki 0,5-4 mg/kg/dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji kończyn) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików dawki 3-20 mg/kg/dobę powodowały brak płata środkowego płuc, przemieszczenie nerek oraz zmiany w tkankach miękkich i szkielecie płodów. Te efekty podkreślają konieczność bezwzględnego unikania ekspozycji kobiet w ciąży na lenalidomid. Dodatkowo, toksyczność hematologiczna i wielonarządowa obserwowana u małp oraz toksyczność nerkowa u szczurów wskazują na potrzebę monitorowania parametrów krwi i funkcji nerek podczas terapii. Brak danych karcynogenności stanowi ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa, jednak dostępne wyniki nie sugerują potencjału genotoksycznego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, działanie teratogenne, elementy morfotyczne krwi, komórki chłoniaka, komórki mieloidalne i erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe i czerwone, limfocyty ludzkie, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, płytki krwi, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, szpik kostny, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakteryjnych, toksyczność hematologiczna, toksyczność nerkowa, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, toksyczność wielonarządowa, układ krwiotwórczy, wada wrodzona, zaburzenie hematologiczne, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby leukocytów
Skład i postać leku
Lenalidomide Gedeon Richter jest dostępny w formie kapsułek twardych o siedmiu dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg, każda zawierająca odpowiednią ilość substancji czynnej lenalidomidu. Kapsułki różnią się składem substancji pomocniczych, w tym laktozą (od 53,5 mg do 214 mg w zależności od dawki) oraz barwnikami, które mogą wywoływać reakcje alergiczne (np. Czerwień allura E129, Żółcień pomarańczowa E110, Tartrazyna E102). Otoczki kapsułek zawierają różne barwniki i żelatynę, co umożliwia ich łatwą identyfikację kliniczną. Kapsułki są oznaczone czarnym nadrukiem zawierającym m.in. szelak, glikol propylenowy i tlenki żelaza. Produkt jest pakowany w blistry PVC/ACLAR/Aluminium, dostępne w opakowaniach po 7 lub 21 kapsułek, z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań przechowywania.

Podczas stosowania Lenalidomide Gedeon Richter należy zachować szczególne środki ostrożności ze względu na potencjalne działanie teratogenne lenalidomidu. Kapsułek nie wolno otwierać ani łamać, aby uniknąć kontaktu z proszkiem; w przypadku ekspozycji na skórę lub błony śluzowe należy natychmiast przemyć miejsce kontaktu wodą z mydłem. Personel medyczny i opiekunowie powinni stosować jednorazowe rękawiczki, które po użyciu należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami, a ręce dokładnie umyć. Kobiety w ciąży lub podejrzewające ciążę nie powinny mieć kontaktu z lekiem. Niewykorzystane resztki leku należy zwrócić do apteki celem bezpiecznego usunięcia.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

błękit brylantowy, celuloza mikrokrystaliczna, czerwień Allura, dwutlenek tytanu, dysfagia, działanie teratogenne, glikol propylenowy, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, stearynian magnezu, szelak, tartrazyna, tlenek żelaza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa
Specjalne ostrzeżenia
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu o udowodnionym działaniu teratogennym, wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u kobiet w wieku rozrodczym. Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni stosujący lenalidomid powinni używać prezerwatyw podczas kontaktów seksualnych z kobietami mogącymi zajść w ciążę, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży ze względu na ryzyko ciężkich wad wrodzonych. Wydawanie leku kobietom zdolnym do zajścia w ciążę jest ściśle kontrolowane, z koniecznością potwierdzenia negatywnego wyniku testu ciążowego i ograniczeniem do maksymalnie 4 tygodni terapii na receptę.

Lenalidomid wiąże się z podwyższonym ryzykiem żylnej i tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów ze szpiczakiem mnogim leczonych w skojarzeniu z deksametazonem. Zaleca się profilaktykę przeciwzakrzepową u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka oraz monitorowanie objawów takich jak duszność, ból w klatce piersiowej czy obrzęki kończyn. Główne działania niepożądane to neutropenia i trombocytopenia, wymagające regularnego monitorowania morfologii krwi (liczba leukocytów, płytek krwi, hemoglobina, hematokryt) – co tydzień przez pierwsze 8 tygodni, a następnie co miesiąc. W przypadku cytopenii konieczne może być przerwanie lub zmniejszenie dawki leku oraz rozważenie stosowania czynników wzrostu. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków mielosupresyjnych oraz monitorować ryzyko nadciśnienia płucnego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Lenalidomide Gedeon Richter

agenezja macicy, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, deksametazon, dwuskładnikowy doustny środek antykoncepcyjny, działanie teratogenne, epizod naczyniowo-mózgowy, hormonalna terapia zastępcza, lenalidomid, nadciśnienie płucne, neutropenia, octan medroksyprogesteronu, podwiązanie jajowodów, Program Zapobiegania Ciąży, przedwczesna niewydolność jajników, system terapeutyczny domaciczny, szpiczak mnogi, talidomid, trombocytopenia, wazektomia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Właściwości farmakodynamiczne
Lenalidomid, klasyfikowany jako lek immunosupresyjny o kodzie ATC L04AX04, wykazuje wielokierunkowe działanie przeciwnowotworowe, immunomodulacyjne, antyangiogenne oraz proerytropoetyczne. Mechanizm jego działania opiera się na wiązaniu z białkiem cereblon, będącym częścią kompleksu ligazy E3 kulina RING ubikwityna, co prowadzi do ubikwitynacji i degradacji czynników transkrypcyjnych Aiolos i Ikaros w komórkach hematopoetycznych. Lenalidomid selektywnie hamuje proliferację i indukuje apoptozę w komórkach nowotworowych szpiczaka mnogiego, chłoniaka grudkowego oraz w komórkach z delecją 5q w zespołach mielodysplastycznych. Ponadto lek wzmacnia odpowiedź immunologiczną poprzez zwiększenie liczby i aktywności komórek T, NK i NKT oraz hamowanie produkcji cytokin prozapalnych TNF-α i IL-6, co modyfikuje mikrośrodowisko szpiku kostnego.

Lenalidomid wykazuje także właściwości antyangiogenne, hamując migrację, adhezję i tworzenie mikronaczyń przez komórki śródbłonka, co ogranicza zaopatrzenie guza w tlen i składniki odżywcze. W terapii zespołów mielodysplastycznych lek stymuluje erytropoezę poprzez zwiększenie produkcji hemoglobiny płodowej w komórkach CD34+. Skuteczność i bezpieczeństwo lenalidomidu potwierdzono w licznych badaniach klinicznych fazy II i III, obejmujących m.in. szpiczaka mnogiego, zespoły mielodysplastyczne, chłoniaka z komórek płaszcza oraz indolentny chłoniak nieziarniczy. W badaniu CALGB 100104 leczenie podtrzymujące lenalidomidem po autologicznym przeszczepieniu komórek macierzystych stosowano w dawce początkowej 10 mg/dobę (dni 1-28 w 28-dniowych cyklach), z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę po 3 miesiącach, kontynuując terapię do progresji choroby.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

ADCC, angiogeneza, ASCT, badanie kliniczne, białko cereblon, chłoniak grudkowy, chłoniak nieziarniczy, chłoniak z komórek płaszcza, cytokina prozapalna, cytotoksyczność zależna od przeciwciał, czynnik transkrypcyjny, DDB1, delecja 5q, działanie antyangiogenne, działanie cytotoksyczne, działanie przeciwnowotworowe, erytropoeza, IL-6, immunomodulacja, komórka hematopoetyczna, komórka macierzysta CD34+, komórki NK, lek immunosupresyjny, lenalidomid, ligaza E3, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, szpiczak mnogi, TNF-α, ubikwitynacja, zespół mielodysplastyczny
Właściwości farmakokinetyczne
Lenalidomid jest podawany doustnie i charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 0,5-2 godzin. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki, a lek nie wykazuje kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Pokarm o wysokiej zawartości tłuszczu obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach rejestracyjnych lek stosowano niezależnie od posiłku. Lenalidomid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%) i jest wydalany głównie przez nerki (90% niezmienionego leku w moczu), z okresem półtrwania około 3-5 godzin. Metabolizm jest minimalny, a lek nie jest substratem ani inhibitorem enzymów cytochromu P450 ani transporterów leków, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (ClCr <50 ml/min) obserwuje się istotne zwiększenie ekspozycji na lek (AUC wzrasta 2,5- do 5-krotnie), wydłużenie okresu półtrwania do ponad 9 godzin oraz zmniejszenie klirensu całkowitego, natomiast wchłanianie i Cmax pozostają niezmienione. Podczas 4-godzinnej dializy usuwane jest około 30% leku.

Farmakokinetyka lenalidomidu nie jest istotnie modyfikowana przez wiek, płeć, masę ciała, rasę ani rodzaj hematologicznego nowotworu (szpiczak mnogi, MDS, MCL). Łagodne zaburzenia czynności wątroby (bilirubina całkowita >1 do ≤1,5 × GGN lub AST > GGN) nie wpływają na klirens leku, jednak brak jest danych dotyczących umiarkowanych i ciężkich dysfunkcji wątrobowych. Ze względu na dominującą eliminację nerkową, u osób starszych i pacjentów z niewydolnością nerek zaleca się ostrożność w doborze dawki oraz monitorowanie funkcji nerek. Lenalidomid wykazuje obecność w spermie (<0,01% dawki) po podaniu 25 mg/dobę, stając się niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia terapii. Podsumowując, profil farmakokinetyczny lenalidomidu wskazuje na konieczność dostosowania dawkowania u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, przy jednoczesnym niskim ryzyku interakcji lekowych związanych z metabolizmem i transportem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

asymetryczny atom węgla, białko ekstruzji wielolekowej i toksyn, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, chłoniak z komórek płaszcza, choroba nerek w fazie końcowej, enzymy cytochromu P450, filtracja kłębuszkowa, klirens kreatyniny, klirens leku, metabolizm leku, mieszanina racemiczna, okres półtrwania, polipeptyd transportujący aniony organiczne, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół mielodysplastyczny
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lenalidomid, będący pochodną talidomidu, wykazuje silne działanie teratogenne, co wymaga ścisłego przestrzegania programu zapobiegania ciąży u pacjentek w wieku rozrodczym. Kobiety stosujące lenalidomid muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty w dziedzinie teratologii celem oceny ryzyka dla płodu. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet, które mogą zajść w ciążę, jeśli nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych. Ponadto, brak danych potwierdzających przenikanie lenalidomidu do mleka kobiecego wymusza przerwanie karmienia piersią podczas terapii.

U mężczyzn lenalidomid wykrywalny jest w spermie w bardzo niskim stężeniu, które zanika do niewykrywalnego poziomu po 3 dniach od zakończenia leczenia. Mimo to, ze względu na ryzyko i możliwe wydłużenie eliminacji u pacjentów z niewydolnością nerek, zaleca się stosowanie prezerwatyw przez cały okres terapii oraz przez 1 tydzień po jej zakończeniu, jeśli partnerka może zajść w ciążę. W badaniach przedklinicznych na szczurach nie stwierdzono negatywnego wpływu lenalidomidu na płodność przy dawkach do 500 mg/kg, co odpowiada 200-500-krotności dawek stosowanych u ludzi (10-25 mg). Kluczowe jest, aby lekarze przekazywali pacjentom szczegółowe informacje dotyczące ryzyka teratogennego, konieczności stosowania antykoncepcji oraz postępowania w przypadku zajścia w ciążę.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

antykoncepcja mechaniczna, działanie teratogenne, karmienie piersią, konsultacja specjalistyczna, lenalidomid, niewydolność nerek, Program Zapobiegania Ciąży, przeciwwskazanie w ciąży, przenikanie leku do mleka, ryzyko teratogenne, skuteczna metoda antykoncepcji, talidomid, teratogenne działanie leku, teratogenne działanie lenalidomidu, teratolog, teratologia, wada wrodzona, wpływ na płodność
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Lenalidomid (Lenalidomide Gedeon Richter) dostępny w kapsułkach twardych w dawkach od 2,5 mg do 25 mg może wywierać niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi urządzeń mechanicznych. Do kluczowych działań niepożądanych, które mogą zaburzać tę zdolność, należą zmęczenie, zawroty głowy (w tym pochodzenia błędnikowego), senność oraz niewyraźne widzenie. Objawy te mogą osłabiać koncentrację, wydłużać czas reakcji, zaburzać równowagę i orientację przestrzenną, a także obniżać czujność, co stwarza ryzyko dla bezpieczeństwa podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Lekarz powinien szczegółowo informować pacjenta o tych potencjalnych skutkach oraz zalecać unikanie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn w przypadku wystąpienia wymienionych objawów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, do czasu ustalenia indywidualnej tolerancji leku.

Personel medyczny powinien zwrócić szczególną uwagę na pacjentów w podeszłym wieku, osoby przyjmujące leki o działaniu sedatywnym lub wpływające na ośrodkowy układ nerwowy, a także pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami równowagi lub widzenia oraz tych, których praca wymaga wysokiej sprawności psychomotorycznej. W trakcie wizyt kontrolnych konieczne jest monitorowanie objawów takich jak chroniczne zmęczenie, zaburzenia widzenia, zawroty głowy i senność dzienna, a także ponowne przypominanie o konieczności zachowania ostrożności. Wszystkie informacje i zalecenia dotyczące wpływu lenalidomidu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn powinny być dokumentowane w dokumentacji medycznej pacjenta, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa i zgodności z charakterystyką produktu leczniczego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, działanie sedatywne, hipersomnia, kapsułka twarda, lenalidomid, mikrosnu, niewyraźne widzenie, ośrodkowy układ nerwowy, senność, sprawność psychomotoryczna, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy ośrodkowe, zmęczenie, zmęczenie przewlekłe
Wskazania do stosowania
Lenalidomide Gedeon Richter jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, stosowany głównie w hematologii. W terapii szpiczaka mnogiego lek znajduje zastosowanie jako leczenie podtrzymujące po autologicznym przeszczepie komórek macierzystych (monoterapia), w leczeniu pierwszej linii u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu (w skojarzeniu z deksametazonem, bortezomibem i deksametazonem lub melfalanem i prednizonem) oraz u pacjentów wcześniej leczonych (w skojarzeniu z deksametazonem). W zespołach mielodysplastycznych lenalidomid stosowany jest w monoterapii u dorosłych z anemią zależną od przetoczeń, niskim lub pośrednim-1 ryzykiem oraz izolowaną delecją 5q, gdy inne metody leczenia są niewystarczające. W chłoniaku z komórek płaszcza lek podaje się w monoterapii u pacjentów z nawrotem lub opornością na leczenie, natomiast w chłoniaku grudkowym (stopnia 1-3a) stosuje się go w skojarzeniu z rytuksymabem.

Kapsułki lenalidomidu różnią się kolorem i rozmiarem w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację (np. 2,5 mg – ciemnoniebieskie wieczko i jasnopomarańczowy korpus, rozmiar 4; 25 mg – białe wieczko i biały korpus, rozmiar 0). Wszystkie zawierają laktozę w ilościach od 53,5 mg (2,5 mg) do 214 mg (10 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Niektóre dawki zawierają barwniki takie jak czerwień allura (E129), żółcień pomarańczowa (E110) i tartrazyna (E102), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Dobór dawki powinien uwzględniać wskazanie kliniczne, stan pacjenta, funkcję nerek oraz aktualne wytyczne terapeutyczne.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Lenalidomide Gedeon Richter 5 mg

anemia zależna od przetoczeń, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, chłoniak grudkowy, chłoniak z komórek płaszcza, choroba oporna na leczenie, deksametazon, delecja 5q, leczenie pierwszej linii, leczenie podtrzymujące, lenalidomid, melfalan, monoterapia, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, prednizon, przeciwciało monoklonalne anty-CD20, rytuksymab, szpiczak mnogi, terapia skojarzona, zespół mielodysplastyczny

Lenalidomide Gedeon Richter Kapsułki twarde, 5 mg

Lenalidomide Gedeon Richter
Kapsułki twarde, 5 mg