delirium tremens
Delirium tremens (DT) to najcięższa forma zespołu abstynencyjnego, występująca u osób uzależnionych od alkoholu, zwykle po 48-72 godzinach od zaprzestania lub znacznego ograniczenia spożycia alkoholu. Stan ten charakteryzuje się zaburzeniami świadomości, dezorientacją, pobudzeniem psychoruchowym, halucynacjami (najczęściej wzrokowymi), omamami czuciowymi oraz znacznymi zaburzeniami autonomicznymi.
Główne objawy DT obejmują: silne drżenie mięśniowe, zaburzenia świadomości, splątanie, halucynacje, lęk, pobudzenie psychoruchowe, nadwrażliwość na bodźce zewnętrzne, tachykardię, nadciśnienie tętnicze, hipertermię oraz obfite pocenie się. W badaniach laboratoryjnych często obserwuje się zaburzenia elektrolitowe, hipoglikemię i kwasicę metaboliczną.
Delirium tremens stanowi stan bezpośredniego zagrożenia życia, z szacowaną śmiertelnością 1-4%, która wzrasta u pacjentów z chorobami współistniejącymi. Leczenie wymaga hospitalizacji i obejmuje farmakoterapię (benzodiazepiny jako leki pierwszego wyboru, leki przeciwpsychotyczne, leki stabilizujące układ autonomiczny), wyrównywanie zaburzeń elektrolitowych, nawodnienie, suplementację tiaminy oraz leczenie chorób współistniejących.
Szybka diagnostyka różnicowa jest kluczowa, ponieważ podobne objawy mogą wystąpić w innych stanach, takich jak: zatrucia, infekcje ośrodkowego układu nerwowego, urazy głowy, zaburzenia metaboliczne czy stany epileptyczne. Rozpoznanie DT opiera się głównie na wywiadzie, objawach klinicznych oraz wykluczeniu innych przyczyn.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Transtec 35 mcg/h 35 mcg/h (20 mg)
System transdermalny Transtec, zawierający buprenorfinę w dawkach 35 μg/h, 52,5 μg/h oraz 70 μg/h, jest wskazany do stosowania w terapii bólu, jednak posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań. Należą do nich: nadwrażliwość na buprenorfinę lub substancje pomocnicze, uzależnienie od opioidów, niewydolność ośrodka oddechowego, jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO (oraz w okresie 2 tygodni po ich odstawieniu), miastenia gravis, delirium tremens oraz ciąża. Ze względu na depresyjny wpływ buprenorfiny na ośrodek oddechowy, stosowanie u pacjentów z niewydolnością oddechową może prowadzić do zatrzymania oddechu, co stanowi poważne zagrożenie życia. Dawkowanie systemu Transtec umożliwia indywidualne dostosowanie terapii, jednak nie eliminuje ryzyka działań niepożądanych u pacjentów z wymienionymi przeciwwskazaniami.
buprenorfina, choroba neuromięśniowa, dawkowanie leku, delirium tremens, depresja oddechowa, inhibitor MAO, majaczenie alkoholowe, miastenia gravis, nadwrażliwość na leki, niewydolność oddechowa, reakcja alergiczna, stosunek korzyści do ryzyka, system transdermalny, uzależnienie od opioidów, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny, zaburzenia świadomości, zespół abstynencyjny, zespół abstynencyjny noworodka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxyduo
Produkt leczniczy Oxyduo, zawierający chlorowodorek oksykodonu i chlorowodorek naloksonu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami oddechowymi (np. ciężkie zaburzenia czynności układu oddechowego, bezdech senny), schorzeniami neurologicznymi, układu krążenia, narządów wewnętrznych, endokrynologicznymi oraz u osób w podeszłym wieku i osłabionych. Najpoważniejszym ryzykiem jest depresja oddechowa, która może stanowić bezpośrednie zagrożenie życia. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wystąpienia centralnie indukowanego bezdechu sennego (CSA) i hipoksemii związanej ze snem, zwłaszcza przy zwiększaniu dawki oksykodonu. W przypadku jednoczesnego stosowania Oxyduo z lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami) istnieje ryzyko nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu, co wymaga ograniczenia takiej terapii do niezbędnego minimum oraz ścisłej obserwacji pacjenta.
benzodiazepiny, bezdech senny, centralny bezdech senny, choroba Addisona, delirium tremens, depresja oddechowa, hipoksemia nocna, inhibitory monoaminooksydazy, kamica żółciowa, nadciśnienie śródczaszkowe, nagłe zaśnięcie, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niedrożność porażenna jelit, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk śluzowaty, psychoza toksyczna, rozrost gruczołu krokowego, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddechowe, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Relanium 5 mg/ml
Relanium (diazepam) w roztworze do wstrzykiwań zawiera 5 mg substancji czynnej na 1 ml i wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 10 mg w ostrych stanach lękowych i spastycznych, przez 10-20 mg w delirium tremens i stanach padaczkowych, do dawkowania wagowego w tężcu (0,1-0,3 mg/kg mc. do 0,3 mg/kg mc. co 1-4 godziny lub wlew ciągły 3-10 mg/kg mc./24 godz.). W premedykacji przedoperacyjnej stosuje się 0,2 mg/kg mc. (zwykle 10-20 mg). U dzieci dawki są dostosowane do masy ciała lub wieku (0,2-0,3 mg/kg mc. lub 1 mg/rok życia). Pacjenci w podeszłym wieku lub osłabieni powinni otrzymywać dawki nie przekraczające 50% standardowych dawek dorosłych, z koniecznością ścisłego monitorowania. Podawanie dożylne wymaga powolnego wstrzyknięcia (0,5 ml/30 s) do dużej żyły, z obecnością personelu medycznego i dostępem do sprzętu resuscytacyjnego, aby zminimalizować ryzyko niedociśnienia i bezdechu.
benzodiazepina, bezdech, delirium tremens, diazepam, drgawki gorączkowe, leczenie pediatryczne, niedociśnienie tętnicze, ostry stan lękowy, pobudzenie, podanie dożylne, premedykacja przedoperacyjna, przedawkowanie, roztwór do wstrzykiwań, sedacja, stan padaczkowy, stan spastyczny mięśni, tężec, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zestaw do resuscytacji - Leksykon chorób i schorzeń
Nadużywanie alkoholu – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie używania alkoholu (AUD), zgodnie z DSM-5, definiuje się jako problematyczny wzorzec spożywania alkoholu prowadzący do klinicznie istotnego upośledzenia lub dystresu, rozpoznawany przy obecności co najmniej 2 z 11 objawów w ciągu 12 miesięcy. Nasilenie AUD klasyfikuje się jako łagodne (2-3 objawy), umiarkowane (4-5 objawów) lub ciężkie (≥6 objawów). Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie klinicznym, uzupełnionym o badania przesiewowe (np. AUDIT, AUDIT-C, CAGE, T-ACE, TWEAK) oraz badania laboratoryjne wskazujące na nadużywanie alkoholu, takie jak podwyższone poziomy GGT, AST, ALT, MCV, CDT oraz stężenie alkoholu we krwi (np. >300 mg/dl). Wczesne rozpoznanie i ocena ciężkości objawów odstawienia (np. za pomocą CIWA-Ar) są kluczowe dla zapobiegania powikłaniom, takim jak drgawki odstawienne czy majaczenie alkoholowe.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, AUDIT, AUDIT-C, CAGE, delirium tremens, DSM-5, gamma-glutamylotransferaza, halucynacje wzrokowe, majaczenie alkoholowe, podwójna diagnoza, skala CIWA-Ar, średnia objętość krwinki, transferyna uboga w węglowodany, zaburzenia lękowe, zaburzenia współwystępujące, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie używania alkoholu, zespół alkoholowy płodu, zespół odstawienia alkoholu, zespół Wernickego-Korsakowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Accordeon
Podczas terapii oksykodonem w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu Accordeon, kluczowe jest przestrzeganie właściwego sposobu podawania – tabletki należy przyjmować w całości lub dzielić wyłącznie dawki 10 mg, 20 mg, 40 mg i 80 mg wzdłuż linii podziału, aby uniknąć ryzyka szybkiego uwalniania i potencjalnie śmiertelnej dawki. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku, z niewydolnością płuc, wątroby, nerek, chorobami dróg żółciowych, zapaleniem trzustki, niedociśnieniem, hipowolemią, podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, a także u pacjentów stosujących inhibitory MAO. Oksykodon może powodować skurcz zwieracza Oddiego, co zwiększa ryzyko powikłań dróg żółciowych i zapalenia trzustki. Produkt nie powinien być stosowany u pacjentów z ryzykiem porażennej niedrożności jelit oraz w okresie przedoperacyjnym i w pierwszych 12-24 godzinach po zabiegach chirurgicznych, zwłaszcza w obrębie jamy brzusznej.
choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, choroba zapalna jelit, delirium tremens, depresja oddechowa, dysfagia, hiperalgezja, hipowolemia, inhibitor MAO, kołatanie serca, majaczenie alkoholowe, mydriaza, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność płuc, obrzęk śluzowaty, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, porażenna niedrożność jelit, przeczulica bólowa, przerost gruczołu krokowego, psychoza po zatruciu, rozszerzenie źrenic, skurcz brzucha, tachykardia, tachypnoe, tolerancja lekowa, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie trzustki, zespół odstawienia, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – MST Continus
Produkt leczniczy MST Continus, zawierający siarczan morfiny w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko depresji ośrodka oddechowego, uzależnienia oraz licznych przeciwwskazań klinicznych. Nie zaleca się podawania leku pacjentom poniżej 12 lat, w okresie okołooperacyjnym (12 godzin przed i 24 godziny po zabiegu), a także osobom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, wątroby, układu oddechowego, chorobami neurologicznymi (np. padaczka), czy zaburzeniami psychicznymi. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku oraz dzieci, u których dawki powinny być stopniowo zwiększane. Morfina może wywoływać centralny bezdech senny, hipoksemię, a także ostre reakcje skórne (AGEP) pojawiające się zwykle w ciągu pierwszych 10 dni terapii. W przypadku wystąpienia objawów takich jak przerwy w oddychaniu podczas snu, nocne przebudzenia z dusznością czy nadmierna senność, konieczne jest rozważenie zmniejszenia dawki.
benzodiazepina, centralny bezdech senny, chordotomia, choroba Addisona, ciśnienie śródczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, guz chromochłonny, hiperalgezja, hipoksemia, hipowolemii, hormon płciowy, inhibitor MAO, inhibitor P2Y12, kolka nerkowa, kolka żółciowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedrożność porażenna jelit, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność nadnerczy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół klatki piersiowej, padaczka, prolaktyna, przerost gruczołu krokowego, ryfampicyna, serce płucne, siarczan morfiny, skurcz zwieracza Oddiego, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tolerancja, uzależnienie od opioidów, zaburzenia oddychania podczas snu, zaburzenia związane z używaniem opioidów, zapalenie trzustki, zaparcie - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – MST Continus
Produkt MST Continus, zawierający siarczan morfiny, jest silnym opioidowym lekiem przeciwbólowym wymagającym szczególnej ostrożności podczas stosowania. Nie zaleca się jego podawania pacjentom przed operacją oraz przez 24 godziny po niej, dzieciom poniżej 12 lat oraz młodzieży powyżej 12 lat w leczeniu bólu pooperacyjnego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami psychicznymi (w tym uzależnieniem od opioidów i substancji psychoaktywnych), zaburzeniami oddechowymi (np. depresja oddechowa, centralny bezdech senny), neurologicznymi (np. uraz głowy, padaczka), a także z chorobami układu moczowo-płciowego, pokarmowego, endokrynologicznego oraz u osób w podeszłym wieku i z niewydolnością nerek lub wątroby. Podczas terapii należy monitorować ryzyko depresji ośrodka oddechowego, objawów centralnego bezdechu sennego oraz ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP), która może pojawić się w ciągu pierwszych 10 dni leczenia. Zaleca się edukację pacjentów i opiekunów w zakresie rozpoznawania objawów niepożądanych oraz natychmiastowe zgłaszanie ich lekarzowi.
benzodiazepiny, centralny bezdech senny, chordotomia, choroba Addisona, ciśnienie śródczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, guz chromochłonny, hiperalgezja, hipoksemia, hipowolemia, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor P2Y12, kolka nerkowa, kolka żółciowa, niedobór laktazy, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedrożność porażenna jelit, nieswoiste zapalenie jelit, nietolerancja galaktozy, niewydolność kory nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół klatki piersiowej, przerost gruczołu krokowego, ryfampicyna, serce płucne, siarczan morfiny, tolerancja, uraz głowy, uzależnienie od opioidów, zaburzenia związane z używaniem opioidów, zapalenie trzustki, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxydolor Fast
Oxydolor Fast, zawierający oksykodon, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku, pacjenci z zaburzeniami układu oddechowego (w tym bezdechem sennym), zaburzeniami świadomości, a także u chorych z niewydolnością wątroby i nerek, gdzie metabolizm i eliminacja leku są upośledzone. Należy również monitorować pacjentów z chorobami dróg żółciowych, zapaleniem trzustki, przerostem prostaty oraz schorzeniami endokrynologicznymi (np. obrzęk śluzowaty, choroba Addisona), ze względu na ryzyko nasilenia objawów i działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z urazem głowy, padaczką, psychozami, majaczeniem drżennym, a także z niedociśnieniem, hipowolemią i zaburzeniami krążenia, gdzie oksykodon może maskować objawy neurologiczne, obniżać próg drgawkowy oraz wpływać na hemodynamikę.
bezdech senny, choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, ciśnienie śródczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, działanie niepożądane, hipowolemia, inhibitor MAO, kolka moczowodowa, kolka wątrobowa, majaczenie drżenne, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, obrzęk śluzowaty, oksykodon, opioid, padaczka, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, przerost prostaty, psychoza intoksykacyjna, skłonność do drgawek, skurcz zwieracza Oddiego, uraz głowy, uzależnienie od opioidów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności układu oddechowego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia, zaburzenie świadomości, zapalenie trzustki, zapalna choroba jelit, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxycodon Stada
Oksykodon, jako opioid, niesie ze sobą istotne ryzyko depresji oddechowej, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych oraz z niewydolnością układu oddechowego. Należy zachować szczególną ostrożność u osób z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, endokrynologicznymi (np. niedoczynność tarczycy, choroba Addisona), psychiatrycznymi, sercowo-naczyniowymi, a także u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego, padaczką, urazem głowy czy przyjmujących inhibitory MAO. W przypadku podejrzenia porażennej niedrożności jelit podawanie oksykodonu należy natychmiast przerwać. Po zabiegach chirurgicznych, zwłaszcza w obrębie jamy brzusznej, stosowanie oksykodonu wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zaburzeń motoryki jelit. Depresja oddechowa może prowadzić do hiperkapnii i wtórnego wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, a opioidy zwiększają ryzyko ośrodkowego bezdechu sennego (CSA), co jest zależne od dawki.
benzodiazepina, choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, ciężkie zaburzenie depresyjne, delirium tremens, depresja oddechowa, hipowolemia, inhibitor MAO, kolka moczowodowa, kolka wątrobowa, kortyzol, majaczenie alkoholowe, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność układu oddechowego, obrzęk śluzowaty, oś podwzgórzowo-przysadkowo-gonadalna, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, ośrodkowy bezdech senny, pacjent w podeszłym wieku, porażenna niedrożność jelit, prolaktyna, przeczulica bólowa, przerost gruczołu krokowego, testosteron, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie lękowe, zaburzenie motoryki jelit, zaburzenie oddychania w czasie snu, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychiatryczne, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxydolor
Oxydolor, zawierający oksykodon chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności w terapii ze względu na ryzyko depresji oddechowej, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności płuc, wątroby, nerek, bezdechem sennym czy po urazie głowy. Zaleca się ścisłe monitorowanie funkcji oddechowej, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny, ze względu na ryzyko sedacji i śpiączki. Oxydolor może powodować odwracalną niewydolność nadnerczy, objawiającą się m.in. bólem brzucha, nudnościami i niskim ciśnieniem krwi, co wymaga monitorowania i ewentualnego leczenia glikokortykoidami. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących inhibitory MAO lub w okresie do 2 tygodni po ich odstawieniu. Tabletki należy połykać w całości, gdyż ich łamanie lub rozkruszanie może prowadzić do szybkiego uwalniania oksykodonu i zagrażających życiu powikłań.
benzodiazepina, bezdech senny, choroba Addisona, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, hiperalgezja, hipoksemia, hipowolemia, inhibitor MAO, kolka moczowodowa, kolka wątrobowa, kontrola antydopingowa, lecytyna sojowa, majaczenie alkoholowe, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, obrzęk śluzowaty, obturacyjna choroba jelit, oksykodonu chlorowodorek, oś gonadalna, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy bezdech senny, padaczka, podanie pozajelitowe, porażenna niedrożność jelit, potencjał uzależniający, przeczulica bólowa, przerost prostaty, psychoza intoksykacyjna, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienny, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – MST Continus
Produkt leczniczy MST Continus (siarczan morfiny) w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza depresji ośrodka oddechowego, centralnego bezdechu sennego (CBS) oraz uzależnienia opioidowego (OUD). Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat, w leczeniu bólu pooperacyjnego u młodzieży powyżej 12 lat oraz w okresie okołooperacyjnym (przed i 24 godziny po operacji). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami oddechowymi, chorobami wątroby, nerek, trzustki, zaburzeniami psychicznymi, a także u osób w podeszłym wieku. Występuje ryzyko ostrej uogólnionej osutki krostkowej (AGEP), która może pojawić się w ciągu pierwszych 10 dni leczenia i wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Morfina może powodować skurcz zwieracza Oddiego, co zwiększa ryzyko kolki żółciowej i nerkowej oraz zapalenia trzustki. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami MAO, lekami hamującymi OUN (np. benzodiazepinami) oraz alkoholem ze względu na ryzyko nasilenia depresji oddechowej i śpiączki.
benzodiazepiny, centralny bezdech senny, chordotomia, choroba Addisona, ciśnienie śródczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, duszność, guz chromochłonny, hiperalgezja, hipoksemia, inhibitory MAO, kolka nerkowa, kolka żółciowa, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedrożność porażenna jelit, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność kory nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostry zespół klatki piersiowej, przerost gruczołu krokowego, serce płucne, siarczan morfiny, uzależnienie fizyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lękowe, zaburzenia oddechowe, zaburzenia osobowości, zaburzenia psychiczne, zaburzenia związane z używaniem opioidów, zapalenie trzustki, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxyduo
Leczenie lekiem Oxyduo, zawierającym oksykodon i nalokson w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami oddechowymi (np. ciężkie zaburzenia czynności układu oddechowego, bezdech senny), neurologicznymi (uraz głowy, padaczka), sercowo-naczyniowymi, endokrynologicznymi, gastroenterologicznymi, a także u osób w podeszłym wieku i z zaburzeniami psychicznymi. Kluczowym zagrożeniem jest ryzyko depresji oddechowej, nasilanej przez jednoczesne stosowanie leków uspokajających (np. benzodiazepin), co może prowadzić do sedacji, śpiączki, a nawet zgonu. Zaleca się ograniczenie kojarzonego leczenia do niezbędnego minimum, stosowanie najmniejszych skutecznych dawek oraz ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem objawów depresji oddechowej i sedacji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) oraz u osób z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Nalokson może wywoływać biegunkę, którą należy monitorować i leczyć odpowiednio.
benzodiazepina, bezdech senny, centralnie indukowany bezdech senny, choroba Addisona, ciśnienie śródczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, hipoksemia związana ze snem, inhibitor monoaminooksydazy, kamica żółciowa, nalokson, niedoczynność tarczycy, niedrożność porażenna jelit, obrzęk śluzowaty, oksykodon, padaczka, psychoza toksyczna, rozrost gruczołu krokowego, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, uzależnienie fizyczne, zaburzenie czynności układu oddechowego, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xancodal
Podczas terapii oksykodonem w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, takich jak Xancodal, kluczowe jest ścisłe przestrzeganie dawkowania ze względu na ryzyko depresji oddechowej, zwłaszcza przy dawce 80 mg u opioidowo-naïwnych pacjentów. Należy unikać jednoczesnego stosowania z lekami uspokajającymi (np. benzodiazepinami) z powodu ryzyka sedacji, zahamowania oddechu, śpiączki i zgonu. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z zaburzeniami czynności płuc, wątroby, nerek, u osób starszych, wyniszczonych, z chorobami endokrynologicznymi, neurologicznymi, a także u osób z historią uzależnień. Monitorowanie obejmuje ocenę objawów depresji oddechowej, sedacji oraz zachowań wskazujących na rozwój zaburzeń związanych z używaniem opioidów (OUD). W przypadku podejrzenia porażennej niedrożności jelit leczenie należy natychmiast przerwać.
choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, delirium tremens, depresja oddechowa, hiperalgezja, hipoksemia, hipowolemia, inhibitor MAO, kortyzol, majaczenie alkoholowe, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, nietolerancja galaktozy, obrzęk śluzowaty, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy bezdech senny, pacjent wyniszczony, padaczka, porażenna niedrożność jelit, prolaktyna, psychoza toksyczna, rozrost gruczołu krokowego, sedacja, testosteron, tolerancja na leki, uraz głowy, uzależnienie fizyczne, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie oddychania związane ze snem, zaburzenie związane z używaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie używania alkoholu – Objawy
Zaburzenie używania alkoholu (AUD) to kliniczny wzorzec spożywania alkoholu charakteryzujący się utratą kontroli nad piciem, zaabsorbowaniem alkoholem oraz kontynuacją spożycia pomimo negatywnych konsekwencji. Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, gdzie nasilenie AUD klasyfikuje się jako łagodne (2-3 kryteria), umiarkowane (4-5 kryteriów) lub ciężkie (≥6 kryteriów). Objawy obejmują m.in. niemożność ograniczenia spożycia, rozwiniętą tolerancję, objawy odstawienia (nudności, drżenie, pocenie się), zaniedbywanie obowiązków oraz picie w sytuacjach niebezpiecznych. AUD jest chorobą postępującą, przechodzącą przez fazy od eksperymentalnego picia, przez fazę prodromalną z regularnym upijaniem się i zanikami pamięci, do zaawansowanego stadium z poważnymi uszkodzeniami narządowymi i psychicznymi. Zespół odstawienia alkoholu może pojawić się w ciągu 6-24 godzin od zaprzestania picia, z objawami od łagodnych (ból głowy, bezsenność) do ciężkich, takich jak majaczenie drżenne (DT), które niesie ryzyko śmiertelności 5-10%.
alkoholizm, alkoholowe zapalenie wątroby, arytmia, bezsenność, choroba afektywna dwubiegunowa, delirium tremens, drgawki, encefalopatia, faza prodromalna, głód alkoholowy, hipertermia, intoksykacja alkoholowa, kardiomiopatia, kołatanie serca, majaczenie drżenne, marskość wątroby, nadciśnienie, neuropatia, objawy odstawienia alkoholu, stłuszczenie wątroby, upojenie alkoholowe, zaburzenie używania alkoholu, zaniki pamięci, zapalenie trzustki, zespół odstawienia alkoholu, zespół Wernickego-Korsakoffa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Heminevrin 300 mg
Heminevrin, zawierający 192 mg klometiazolu (odpowiadającego 300 mg klometiazolu etanodisulfonianu) w kapsułkach 300 mg, jest wskazany przede wszystkim w leczeniu delirium tremens oraz ostrych stanów abstynencyjnych poalkoholowych. Delirium tremens charakteryzuje się zaburzeniami świadomości, dezorientacją, pobudzeniem psychoruchowym, halucynacjami i objawami wegetatywnymi. Lek jest również stosowany w populacji geriatrycznej do leczenia stanów niepokoju, pobudzenia, splątania oraz zaburzeń snu, zwłaszcza gdy inne metody terapeutyczne są nieskuteczne lub przeciwwskazane. Kapsułki zawierają 7 mg sorbitolu, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją cukrów.
abstynencja poalkoholowa, agitacja, bezsenność, cykl snu i czuwania, delirium tremens, dezorientacja, drgawka, drżenie, halucynacja, klometiazol, klometiazol etanodisulfonian, nadciśnienie, nadmierna potliwość, nietolerancja cukrów, pobudzenie, pobudzenie psychoruchowe, sorbitol, stan niepokoju, stan splątania, tachykardia, zaburzenie orientacji, zaburzenie snu, zaburzenie świadomości, zaburzenie wegetatywne, zaburzenie zasypiania, zespół abstynencyjny alkoholowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxyduo
Produkt leczniczy Oxyduo, zawierający 40 mg oksykodonu chlorowodorku oraz 20 mg naloksonu chlorowodorku, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami oddechowymi, bezdechem sennym, zaburzeniami neurologicznymi, układu krążenia, funkcji wątroby i nerek oraz u osób w podeszłym wieku i z predyspozycjami do nadużywania opioidów. Kluczowym zagrożeniem jest depresja oddechowa, nasilająca się wraz ze wzrostem dawki, a także interakcje z lekami uspokajającymi i inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), które mogą prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, w tym śpiączki i zgonu. Konieczne jest monitorowanie pacjentów pod kątem objawów depresji oddechowej, sedacji oraz działań niepożądanych, takich jak biegunka wywołana naloksonem.
benzodiazepina, bezdech senny, centralnie indukowany bezdech senny, choroba Addisona, choroba alkoholowa, ciężka niewydolność nerek, delirium tremens, depresja oddechowa, hipoksemia podczas snu, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kamica żółciowa, nadciśnienie, nalokson, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niedrożność porażenna jelit, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk śluzowaty, oksykodon, padaczka, psychoza toksyczna, rozrost gruczołu krokowego, tolerancja na lek, uraz głowy, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zespół odstawienny, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe - Leksykon substancji czynnych
Chloroprotyksen – Wskazania do stosowania
Chloroprotyksen, pochodna tioksantenu, wykazuje właściwości przeciwpsychotyczne, uspokajające oraz przeciwwymiotne i jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 15 mg i 50 mg (preparaty Chlorprothixen Hasco i Zentiva). Wskazania do stosowania obejmują psychozy endogenne i organiczne ze stanami pobudzenia ruchowego i agresywnością, nerwice z objawami niepokoju i bezsenności, psychozy alkoholowe (w tym delirium tremens) oraz zastosowania chirurgiczne, takie jak premedykacja przedoperacyjna i profilaktyka nudności i wymiotów pooperacyjnych. Działanie chloroprotyksenu pozwala na kontrolę objawów psychotycznych, zmniejszenie lęku, uspokojenie pacjenta oraz redukcję reakcji neurowegetatywnych związanych ze stresem operacyjnym.
bezsenność, chloroprotyksen, chlorowodorek chloroprotyksenu, delirium tremens, działanie nasenne, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwpsychotyczne, działanie przeciwwymiotne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, halucynacje, lęk przedoperacyjny, majaczenie alkoholowe, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, pochodna tioksantenu, premedykacja przedoperacyjna, psychoza alkoholowa, psychoza endogenna, psychoza organiczna, reakcja neurowegetatywna, właściwości przeciwpsychotyczne, wymioty pooperacyjne, zaburzenie psychosomatyczne, zaburzenie psychotyczne, zespół abstynencyjny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxycodone Vitabalans
Produkt leczniczy Oxycodone Vitabalans zawierający oksykodon chlorowodorek wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko depresji oddechowej, w tym ośrodkowego bezdechu sennego (CSA), którego częstość wzrasta wraz z dawką. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności płuc, wątroby, nerek, a także na osoby z chorobami endokrynologicznymi, neurologicznymi, zapalnymi oraz z historią uzależnień. Oksykodon może powodować dysfunkcję zwieracza Oddiego, co zwiększa ryzyko powikłań dróg żółciowych i zapalenia trzustki. W okresie okołooperacyjnym stosowanie oksykodonu wymaga monitorowania perystaltyki jelit i ostrożności w pierwszych 12-24 godzinach po zabiegu. Długotrwała terapia wiąże się z rozwojem tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz ryzykiem zespołu odstawiennego, którego objawy obejmują m.in. ziewanie, rozszerzenie źrenic, drżenia i drgawki.
choroba Addisona, choroba alkoholowa, choroba dróg żółciowych, choroba zapalna jelit, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, dwutlenek węgla we krwi, hipoksemia związana ze snem, hipowolemia, inhibitor MAO, kolka moczowodowa, kolka wątrobowa, kortyzol w osoczu, martwica tkanek, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, objawy odstawienne, obrzęk śluzowaty, oksykodon chlorowodorek, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy bezdech senny, padaczka, perystaltyka jelit, płyn mózgowo-rdzeniowy, prolaktyna w osoczu, rozrost gruczołu krokowego, sedacja, śpiączka, tendencja do drgawek, testosteron w osoczu, tolerancja krzyżowa, tolerancja na leki, uzależnienie fizyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności płuc, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krążenia, zaburzenia oddychania w czasie snu, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tranxene 20 20 mg/2 ml
Tranxene 20, zawierający 20 mg dipotasu klorazepatu w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, jest wskazany do szybkiej interwencji farmakologicznej w stanach nagłych o podłożu neurologicznym i psychiatrycznym. Lek znajduje zastosowanie w ostrych epizodach lęku i niepokoju, napadach pobudzenia ruchowego i agresji, a także w zapobieganiu i leczeniu objawów zespołu abstynencyjnego alkoholowego, w tym delirium tremens. Ponadto, Tranxene 20 może być stosowany jako leczenie wspomagające w przypadku skurczów tonicznych w tężcu, dzięki swoim właściwościom miorelaksacyjnym i przeciwdrgawkowym. Podanie leku wymaga wykwalifikowanego personelu medycznego oraz monitorowania stanu pacjenta, ze względu na postać farmaceutyczną i konieczność szybkiego uzyskania efektu terapeutycznego.
choroba zakaźna, Clostridium tetani, delirium tremens, droga podania leku, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, epizod lękowy, interwencja farmakologiczna, klorazepat dipotasu, nadciśnienie tętnicze, napad lęku, napięcie mięśni szkieletowych, objawy wegetatywne, omam, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, roztwór do wstrzykiwań, skurcz toniczny, stan nagły, tachykardia, tężec, Tranxene, zaburzenie świadomości, zespół abstynencji alkoholowej, zespół abstynencyjny alkoholowy - Leksykon chorób i schorzeń
Nadużywanie alkoholu – Leczenie
Leczenie nadużywania alkoholu wymaga indywidualnego podejścia, uwzględniającego stopień uzależnienia oraz cel terapii – abstynencję lub ograniczenie spożycia. Pierwszym etapem jest ocena pacjenta i ewentualna krótka interwencja, szczególnie w opiece podstawowej. W przypadku uzależnienia konieczna jest detoksykacja pod nadzorem medycznym, z zastosowaniem leków takich jak chlordiazepoksyd do kontroli objawów odstawiennych oraz preparatów zmniejszających głód alkoholowy i zapobiegających nawrotom. Farmakoterapia obejmuje akamprozat, naltrekson i disulfiram, a także leki off-label jak topiramat, baklofen, gabapentyna i nalmefene. Terapie behawioralne, w tym CBT, DBT, wywiad motywujący, zarządzanie nagrodami oraz terapia 12 kroków, stanowią integralną część kompleksowego leczenia, które może być realizowane ambulatoryjnie, w intensywnych programach ambulatoryjnych (minimum 9 godzin tygodniowo) lub w warunkach stacjonarnych, szczególnie przy ciężkim uzależnieniu i współistniejących zaburzeniach psychicznych.
akamprozat, aldehyd octowy, baklofen, dehydrogenaza aldehydowa, delirium tremens, detoksykacja, disulfiram, farmakoterapia, gabapentyna, głód alkoholowy, intensywne leczenie ambulatoryjne, krótka interwencja, leczenie ambulatoryjne, leczenie stacjonarne, majaczenie alkoholowe, nadużywanie alkoholu, nalmefene, naltrekson, objawy odstawienne, podwójna diagnoza, psylocybina, receptor glutaminianowy, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, topiramat, współistniejące zaburzenia psychiczne, wywiad motywujący, zarządzanie nagrodami - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cloranxen 5 mg
Cloranxen, zawierający 5 mg dipotasu klorazepanu w formie tabletek, jest wskazany do krótkotrwałego leczenia stanów lęku i niepokoju o znacznym nasileniu, które istotnie zaburzają funkcjonowanie pacjenta. Preparat może być również stosowany doraźnie w różnych formach nerwicy, jednak terapia powinna być ograniczona czasowo i stanowić element kompleksowego leczenia, w tym psychoterapii. Drugim kluczowym wskazaniem jest leczenie zespołu abstynencji alkoholowej, zwłaszcza w ciężkich stanach klinicznych, takich jak majaczenie alkoholowe (delirium tremens) oraz stany predeliryjne, które wymagają pilnej interwencji farmakologicznej.
benzodiazepiny, delirium tremens, laktoza jednowodna, majaczenie alkoholowe, nerwica, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, racjonalna farmakoterapia, stan predeliryjny, stany lękowe, suplementacja elektrolitów, zespół abstynencji alkoholowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby alkoholowe – Objawy
Zapalenie wątroby alkoholowe (alcoholic hepatitis) to stan zapalny wątroby wywołany przewlekłym, nadmiernym spożyciem alkoholu, często powyżej 100 g dziennie przez ponad 20 lat. Choroba może przebiegać od bezobjawowego lub łagodnego zapalenia do ciężkiego, zagrażającego życiu stanu, charakteryzującego się żółtaczką, wodobrzuszem, encefalopatią wątrobową, niewydolnością wątroby i nerek. W ciężkich przypadkach śmiertelność wynosi 30-50% w ciągu 30 dni od wystąpienia objawów, a roczna śmiertelność po hospitalizacji sięga około 40%. Do oceny ciężkości stosuje się m.in. skale Maddrey Discriminant Function (MDF ≥ 32), MELD (≥ 21) oraz Lille, które pomagają prognozować odpowiedź na terapię steroidową i ryzyko zgonu.
asterixis, czarne stolce, delirium tremens, encefalopatia wątrobowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, palce pałeczkowate, powiększenie wątroby, przeszczep wątroby, przewlekła choroba wątroby, skala MELD, śmiertelność, splątanie, stan zapalny wątroby, stłuszczeniowa choroba wątroby, tachykardia, terapia steroidowa, uszkodzenie wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, wymioty krwią, wypadanie włosów, zapalenie wątroby alkoholowe, żółtaczka, zwłóknienie wątroby - Leksykon substancji czynnych
Klometiazol – Dawkowanie i sposób podawania
Klometiazol w postaci kapsułek Heminevrin 300 mg (zawierających 192 mg klometiazolu, odpowiadającego 300 mg klometiazolu etanodisulfonianu) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od stanu klinicznego pacjenta. W leczeniu stanów niepokoju i pobudzenia u osób geriatrycznych zaleca się dawkę 1 kapsułki trzy razy na dobę, natomiast w zaburzeniach snu u osób starszych początkowo 2 kapsułki przed snem, z możliwością redukcji dawki w przypadku wczesnoporannej senności. W terapii zespołu abstynencyjnego alkoholowego dawka początkowa wynosi 2-4 kapsułki, z możliwością powtórzenia po kilku godzinach, nie przekraczając 8 kapsułek w ciągu pierwszych 2 godzin. Dawkowanie w kolejnych dniach to 9-12 kapsułek w 3-4 dawkach podzielonych w pierwszej dobie, 6-8 kapsułek w drugiej, 4-6 kapsułek w trzeciej, z dalszą stopniową redukcją do dawki podtrzymującej, a całkowite leczenie nie powinno przekraczać 10 dni. Leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą kliniczną, zwłaszcza u pacjentów wymagających głębokiego uspokojenia, z uwzględnieniem ryzyka zwiększonego wydzielania śluzu i koniecznością unikania pozycji leżącej na plecach.
abstynencja poalkoholowa, delirium tremens, Heminevrin, klometiazol, klometiazol etanodisulfonian, lek uspokajający i nasenny, majaczenie alkoholowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent geriatryczny, podanie doustne, śpiączka wątrobowa, stan niepokoju, stan splątania, wydzielanie śluzu, zaburzenie snu, zespół abstynencyjny, zespół abstynencyjny alkoholowy - Leksykon substancji czynnych
Diazepam – Wskazania do stosowania
Diazepam, będący benzodiazepiną, wykazuje szerokie spektrum działania terapeutycznego, obejmujące leczenie objawowe zaburzeń lękowych, stanów silnego pobudzenia psychotycznego, alkoholowego zespołu abstynencyjnego (w tym delirium tremens), skurczów mięśni szkieletowych o różnej etiologii oraz spastyczności związanej z uszkodzeniami rdzenia kręgowego i neuronów wstawkowych. Ponadto, jest lekiem z wyboru w stanach padaczkowych, drgawkach gorączkowych i rzucawce ciężarnych. W premedykacji przed zabiegami chirurgicznymi i diagnostycznymi diazepam redukuje lęk i ułatwia procedury. Wskazania różnią się w zależności od postaci farmaceutycznej: tabletki (2 mg, 5 mg), zawiesina doustna (2 mg/5 ml), roztwór do wstrzykiwań (5 mg/ml, 10 mg/2 ml), mikrowlewka doodbytnicza (5 mg/2,5 ml, 10 mg/2,5 ml) oraz autostrzykawka (10 mg/2 ml) stosowana w zatruciach bojowymi środkami fosforoorganicznymi. Mikrowlewka doodbytnicza jest szczególnie użyteczna u dzieci i w warunkach przedszpitalnych, gdy dostęp dożylny jest utrudniony.
alkoholowy zespół abstynencyjny, atetoza, benzodiazepina, biodostępność, cewnikowanie serca, delirium tremens, depresja oddechowa, drgawki gorączkowe, endoskopia, kardiowersja, lek przeciwpadaczkowy, majaczenie alkoholowe, mikrowlewka doodbytnicza, napad lęku, obrażenie rdzenia kręgowego, paraplegia, pobudzenie psychotyczne, porażenie mózgowe, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, rzucawka ciężarnych, schizofrenia, sedacja, skurcz mięśni szkieletowych, spadek ciśnienia tętniczego, spastyczność, stan drgawkowy, stan lękowy, stan padaczkowy, tężec, zaburzenie czynnościowe, zaburzenie psychiczne, zatrucie bojowymi środkami trującymi, zawiesina doustna, zespół uogólnionej sztywności, związek fosforoorganiczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Reltebon
Preparat Reltebon (oksykodonu chlorowodorek) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami oddechowymi, w tym ciężkimi dysfunkcjami układu oddechowego oraz centralnym bezdechem sennym, gdzie oksykodon może nasilać depresję oddechową i hipoksemię. Ryzyko to jest szczególnie wysokie u osób w podeszłym wieku i osłabionych. Ponadto, preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów z urazami głowy, zaburzeniami układu krążenia, padaczką, chorobami wątroby i nerek, zaburzeniami endokrynologicznymi, przerostem gruczołu krokowego, a także u osób z chorobami układu pokarmowego i moczowego. W tych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki. Reltebon zawiera laktozę jednowodną w ilościach od 31,6 mg do 63,2 mg w zależności od dawki (5 mg do 80 mg), co wyklucza stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy.
benzodiazepina, bezdech senny, centralny bezdech senny, choroba Addisona, choroba alkoholowa, choroba dróg żółciowych, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, hipoksemia, hipowolemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kolka żółciowa, laktoza jednowodna, majaczenie alkoholowe, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, obrzęk śluzowaty, oksykodonu chlorowodorek, padaczka, porażenna niedrożność jelit, przerost gruczołu krokowego, psychoza toksyczna, sedacja, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tolerancja lekowa, uzależnienie, zaburzenie czynności układu oddechowego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe, zaburzenie oddychania podczas snu, zaburzenie osobowości, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zapalna choroba jelit, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Relanium 5 mg/ml
Relanium (diazepam 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest benzodiazepiną o działaniu anksjolitycznym, uspokajającym, przeciwdrgawkowym i miorelaksacyjnym, stosowaną w stanach wymagających szybkiej interwencji farmakologicznej. Wskazania obejmują ostre stany lękowe, pobudzenie psychoruchowe, w tym delirium tremens u pacjentów z zespołem abstynencyjnym, oraz ostre stany spastyczne mięśni, np. w tężcu. Lek jest również lekiem z wyboru w stanach drgawkowych, takich jak stan padaczkowy, drgawki w przebiegu zatruć oraz drgawki gorączkowe, gdzie szybkie podanie pozwala na przerwanie napadu i zapobieganie powikłaniom neurologicznym.
benzodiazepina, bronchoskopia, cewnikowanie serca, Clostridium tetani, delirium tremens, dentofobia, diazepam, drgawki gorączkowe, gastroskopia, halucynacja, kardiowersja, kolonoskopia, napad padaczkowy, niepamięć wsteczna, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, spastyczność mięśni, stan padaczkowy, tężec, zatrucie, zespół abstynencyjny