Pazopanib STADA – Tabletki powlekane

Pazopanib STADA
Tabletki powlekane, 200 mg

Preparat zawiera chlorowodorek pazopanibu w dawkach 200 mg lub 400 mg w postaci tabletek powlekanych. Stosowany jest w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego oraz określonych podtypów zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich u dorosłych pacjentów. Lek jest wskazany zarówno jako terapia pierwszego rzutu, jak i po wcześniejszym leczeniu cytokininami lub chemioterapią. Jego działanie polega na hamowaniu wzrostu i rozwoju nowotworu.

Pobierz ChPL PDF Pazopanib STADA – Tabletki powlekane – 200 mg

Rozdziały

Wskazania

Substancja czynna

pazopanib

Kategoria leku

Rozdziały

Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie pazopanibem w terapii raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaka tkanek miękkich (STS) powinno być inicjowane wyłącznie przez lekarza doświadczonego w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Zalecana dawka wynosi 800 mg raz na dobę, podawana o stałej porze, na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Modyfikacje dawki, w odpowiedzi na działania niepożądane, powinny być dokonywane stopniowo o 200 mg, nie przekraczając dawki maksymalnej 800 mg. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina całkowita prawidłowa, podwyższona AlAT lub bilirubina bezpośrednia do 1,5 x GGN) dawka pozostaje na poziomie 800 mg, natomiast przy umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina >1,5 do 3 x GGN) zaleca się redukcję do 200 mg/dobę. Pazopanibu nie stosuje się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina >3 x GGN). U pacjentów z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast przy klirensie <30 ml/min należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ograniczone dane kliniczne.

Stosowanie pazopanibu u dzieci poniżej 2 lat jest przeciwwskazane ze względu na bezpieczeństwo, a u dzieci i młodzieży w wieku 2-18 lat brak jest danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa, co uniemożliwia ustalenie dawkowania. U pacjentów w wieku ≥65 lat nie stwierdzono istotnych różnic w profilu bezpieczeństwa ani skuteczności leczenia w porównaniu z młodszymi pacjentami, jednak zaleca się ostrożność ze względu na potencjalnie zwiększoną wrażliwość. Tabletki należy połykać w całości, nie łamać ani nie kruszyć, aby nie zaburzyć biodostępności leku. Konieczne jest regularne monitorowanie parametrów czynności wątroby przed i w trakcie terapii, a wszelkie modyfikacje dawkowania powinny być prowadzone zgodnie z zaleceniami, uwzględniając indywidualną tolerancję i stan kliniczny pacjenta.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Dawkowanie i sposób podawania – Pazopanib STADA 200 mg

aminotransferaza alaninowa, badanie farmakokinetyczne, bilirubina bezpośrednia, bilirubina całkowita, biodostępność leku, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, górna granica normy, klirens kreatyniny, lek przeciwnowotworowy, mięsak tkanek miękkich, parametry wątrobowe, pazopanib, podawanie doustne, profil bezpieczeństwa, rak nerkowokomórkowy, stężenie bilirubiny, tolerancja leczenia, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wchłanianie leku, zaburzenia czynności wątroby
Działania niepożądane
Pazopanib, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, jest stosowany w terapii raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaków tkanek miękkich (STS). W badaniach klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z RCC i 382 z STS zidentyfikowano liczne działania niepożądane, w tym ciężkie incydenty naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny), sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca), zaburzenia rytmu serca (wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego oraz poważne krwotoki (z płuc, przewodu pokarmowego i mózgu). U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory oraz odma opłucnową. Działania niepożądane potencjalnie prowadzące do zgonu obejmują krwotoki, niewydolność wątroby, perforacje przewodu pokarmowego oraz udar niedokrwienny mózgu.

Najczęściej występujące działania niepożądane (≥10%) to zaburzenia przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej), dermatologiczne (zmiana koloru włosów, hipopigmentacja skóry, złuszczająca wysypka), nadciśnienie tętnicze, zaburzenia neurologiczne (ból głowy, zaburzenia smaku), objawy ogólnoustrojowe (zmęczenie, jadłowstręt, utrata masy ciała, ból) oraz podwyższenie aktywności aminotransferaz ALT i AST. Zaleca się systematyczne monitorowanie parametrów wątrobowych, ciśnienia tętniczego, EKG (w tym odstępu QT), objawów neurologicznych i krwawień oraz stanu odżywienia. W przypadku ciężkich działań niepożądanych konieczne może być przerwanie lub modyfikacja terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale zagrażające życiu powikłania, takie jak krwotoki, niewydolność wątroby, perforacje przewodu pokarmowego, incydenty naczyniowo-mózgowe oraz groźne zaburzenia rytmu serca.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Działania niepożądane – Pazopanib STADA 200 mg

ageuzja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, chlorowodorek pazopanibu, dysgeuzja, hiperbilirubinemia, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, ośrodkowy układ nerwowy, perforacja przewodu pokarmowego, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zatorowość płucna, zawał serca, złuszczająca wysypka
Interakcje leku
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna) znacząco zwiększają ekspozycję na pazopanib (AUC o 66%, Cₘₐₓ o 45%), co wymaga zmniejszenia dawki do 400 mg/dobę lub unikania jednoczesnego stosowania. Podobny efekt wywołuje sok grejpfrutowy oraz lapatynib (zwiększenie AUC i Cₘₐₓ o 50-60%). Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają stężenie leku, dlatego ich stosowanie jest niewskazane. Pazopanib hamuje także CYP3A4 i CYP2D6, co prowadzi do wzrostu stężeń substratów tych enzymów, np. midazolamu (AUC i Cₘₐₓ wzrost o 30%) oraz dekstrometorfanu (wzrost stosunku stężenia do metabolitu o 33-64%). Współpodawanie z paklitakselem zwiększa jego ekspozycję (AUC o 26%, Cₘₐₓ o 31%).

Podawanie pazopanibu z posiłkiem bogatym lub ubogim w tłuszcze podwaja AUC i Cₘₐₓ, dlatego zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Leki podnoszące pH żołądka, takie jak inhibitory pompy protonowej (esomeprazol) zmniejszają biodostępność pazopanibu o około 40%, co wymaga unikania lub stosowania specjalnych zasad dawkowania. Pazopanib hamuje transportery OATP1B1, BCRP i P-gp, co może zwiększać ryzyko toksyczności przy jednoczesnym stosowaniu statyn (zwłaszcza symwastatyny, u której obserwuje się wzrost AlAT >3x GGN u 27% pacjentów vs 14% bez statyn). Zaleca się ostrożność i monitorowanie funkcji wątroby, a w razie wzrostu AlAT przerwanie statyny. Ze względu na potencjalne ryzyko hepatotoksyczności i brak danych klinicznych, spożycie alkoholu podczas terapii pazopanibem powinno być ograniczone lub unikane.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Interakcje leku – Pazopanib STADA 200 mg

aminotransferaza alaninowa, antagonista receptora H2, białko oporności raka piersi, biodostępność leku, cytochrom P450, działanie niepożądane, esomeprazol, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, irynotekan, izoenzym CYP1A2, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, OATP1B1, P-glikoproteina, paklitaksel, polimorfizm enzymatyczny, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat transportera, symwastatyna, UGT1A1
Profil bezpieczeństwa leku
Pazopanib jest przeciwwskazany u kobiet karmiących piersią ze względu na brak danych dotyczących przenikania leku do mleka oraz potencjalne ryzyko dla dziecka, co wymaga zaprzestania karmienia podczas terapii. W przypadku prowadzenia pojazdów, lek nie wykazuje istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne, jednak pacjenci powinni zachować ostrożność i unikać prowadzenia pojazdów w przypadku wystąpienia objawów takich jak zawroty głowy, zmęczenie czy osłabienie. Brak jest danych dotyczących interakcji pazopanibu z alkoholem.

U pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 lat) nie zaobserwowano istotnych różnic w bezpieczeństwie stosowania w porównaniu z młodszymi osobami, choć należy mieć na uwadze możliwą zwiększoną wrażliwość u niektórych seniorów. W przypadku zaburzeń czynności nerek, u pacjentów z klirensem kreatyniny >30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u osób z klirensem <30 ml/min zaleca się ostrożność ze względu na brak doświadczenia klinicznego. Podobnie, u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest monitorowanie i ostrożność, natomiast stosowanie pazopanibu jest niewskazane przy ciężkich zaburzeniach wątroby.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Profil bezpieczeństwa leku – Pazopanib STADA 200 mg
Przeciwwskazania
Pazopanib STADA, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg w postaci tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na chlorowodorek pazopanibu lub jakiekolwiek substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią reakcji alergicznych na leki z tej samej grupy chemicznej, gdyż nadwrażliwość może manifestować się od łagodnych objawów skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergologicznego oraz weryfikacja braku przeciwwskazań, a także prawidłowa identyfikacja leku, co jest istotne zwłaszcza w warunkach ambulatoryjnych.

W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości podczas leczenia pazopanibem, terapia powinna zostać natychmiast przerwana, a pacjent powinien otrzymać odpowiednie leczenie objawowe; ponowne podanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane. Monitorowanie pacjenta pod kątem reakcji alergicznych powinno być szczególnie intensywne podczas pierwszych podań leku. Tabletki 200 mg mają kolor różowy i wymiary około 14,3 mm x 5,7 mm, natomiast tabletki 400 mg są białe o wymiarach około 18,0 mm x 7,1 mm, co ułatwia ich identyfikację i minimalizuje ryzyko pomyłek w terapii.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przeciwwskazania – Pazopanib STADA 200 mg

bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek pazopanibu, historia choroby, leczenie ambulatoryjne, monitorowanie pacjenta, nadwrażliwość pacjenta, objaw skórny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wywiad alergologiczny
Przedawkowanie
Przedawkowanie pazopanibu, szczególnie przy dawkach sięgających 1000-2000 mg na dobę, wiąże się z wysokim ryzykiem wystąpienia poważnych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych odnotowano, że u około 33% pacjentów przyjmujących 2000 mg dziennie pojawia się zmęczenie 3. stopnia, które znacząco ogranicza codzienne aktywności życiowe (ADL). Natomiast nadciśnienie 3. stopnia, wymagające interwencji medycznej, obserwowano u 1 na 3 pacjentów przyjmujących 1000 mg na dobę. Te objawy wskazują na toksyczność ograniczającą wielkość dawki i podkreślają konieczność ścisłego monitorowania pacjentów w przypadku podejrzenia przedawkowania.

W sytuacji przedawkowania pazopanibu brak jest swoistej odtrutki, co wymusza stosowanie leczenia objawowego i wspomagającego. Zaleca się monitorowanie parametrów życiowych, ze szczególnym uwzględnieniem ciśnienia tętniczego, oraz wdrożenie odpowiedniej terapii nadciśnienia tętniczego. Ponadto konieczna jest obserwacja nasilenia zmęczenia i innych potencjalnych objawów toksyczności. Leczenie powinno koncentrować się na stabilizacji stanu klinicznego pacjenta, zapobieganiu powikłaniom oraz łagodzeniu objawów, co wymaga indywidualnego podejścia i intensywnej opieki medycznej.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedawkowanie – Pazopanib STADA 200 mg

ciśnienie tętnicze, dawka pazopanibu, działanie niepożądane, funkcje życiowe, leczenie objawowe, monitorowanie parametrów życiowych, nadciśnienie tętnicze, odtrutka swoista, pazopanib, przedawkowanie pazopanibu, stan kliniczny, toksyczność, toksyczność ograniczająca dawkę
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności pazopanibu wykazały wielonarządowe działania niepożądane związane z mechanizmem hamowania VEGFR i zakłócaniem sygnalizacji VEGF, obejmujące m.in. zahamowanie wzrostu i zwiększoną łamliwość kości, zaburzenia przebudowy zębów, zmiany strukturalne w łożyskach pazurów, upośledzenie funkcji narządów rozrodczych, zaburzenia hematologiczne, a także zmiany czynnościowe i strukturalne nerek oraz trzustki. Większość tych efektów występowała przy stężeniach osoczowych niższych niż osiągane klinicznie u ludzi. U samic myszy zaobserwowano proliferacyjne zmiany w wątrobie (ogniska eozynofilii i gruczolaki) przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC). Szczególną wrażliwość wykazano u młodych zwierząt, gdzie dawki odpowiadające 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji powodowały zahamowanie wzrostu kończyn, zwiększoną łamliwość kości oraz zaburzenia przebudowy zębów, co wskazuje na podwyższone ryzyko działań niepożądanych u dzieci i młodzieży.

Pazopanib wykazuje silne działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików, obserwowane przy dawkach powodujących ekspozycję ponad 300-krotnie mniejszą niż kliniczna (AUC). Efekty te obejmowały zmniejszenie płodności, zwiększone straty przed- i poimplantacyjne, resorpcje, obumieranie zarodków, wady rozwojowe układu krążenia oraz zmiany w narządach rozrodczych samców (zmniejszenie masy jąder i najądrzy, obniżenie ruchomości i liczby plemników) przy ekspozycji 0,3-krotnej klinicznej. Testy genotoksyczności pazopanibu były negatywne, natomiast produkt pośredni wykazywał genotoksyczność in vitro i in vivo. W badaniach rakotwórczości u gryzoni stwierdzono zwiększenie liczby gruczolaków wątroby u myszy oraz gruczolakoraków dwunastnicy u szczurów, jednak uznano, że zmiany te są specyficzne dla gatunku i nie przekładają się na ryzyko u ludzi.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib STADA 200 mg

aberracja chromosomalna, chlorowodorek pazopanibu, ciałko żółte, działanie mutagenne, embriotoksyczność i teratogenność, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, morfologia krwi, ognisko eozynofilii, proliferacyjne zmiany wątroby, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchomość plemników, stężenie plemników, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, wytwarzanie plemników, zanik jajnika
Skład i postać leku
Pazopanib STADA jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, zawierających chlorowodorek pazopanibu jako substancję czynną. Tabletki 200 mg mają charakterystyczny różowy kolor dzięki obecności tlenku żelaza (E 172) w otoczce, natomiast tabletki 400 mg są białe i nie zawierają tego barwnika. Wymiary tabletek wynoszą odpowiednio około 14,3 mm x 5,7 mm dla dawki 200 mg oraz 18,0 mm x 7,1 mm dla dawki 400 mg. Skład pomocniczy obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, karboksymetyloskrobię sodową, powidon, magnezu stearynian, hypromelozę, tytanu dwutlenek, makrogol 400 oraz polisorbat 80, przy czym różnica dotyczy jedynie obecności tlenku żelaza w tabletkach 200 mg.

Produkt jest dostępny w różnych formach opakowań, w tym butelkach HDPE z zabezpieczeniem przed dziećmi oraz blistrach z folii Aluminium/PVC/PE/PVDC, zarówno w opakowaniach zbiorczych, jak i jednodawkowych, co umożliwia elastyczne dostosowanie do potrzeb pacjenta. Okres ważności leku wynosi 3 lata od daty produkcji, a przechowywanie nie wymaga specjalnych warunków. Nie stwierdzono niezgodności farmaceutycznych ani szczególnych wymagań dotyczących utylizacji niewykorzystanego produktu, który powinien być usuwany zgodnie z ogólnymi zasadami dotyczącymi leków.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Skład i postać leku – Pazopanib STADA 200 mg

blister jednodawkowy, blister przezroczysty, celuloza mikrokrystaliczna, chlorowodorek pazopanibu, dwutlenek tytanu, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, pazopanib, polisorbat, powidon, produkt leczniczy, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, zamknięcie zabezpieczające
Specjalne ostrzeżenia
Pazopanib STADA, lek przeciwnowotworowy, wymaga szczegółowej oceny ryzyka i korzyści przed rozpoczęciem terapii oraz regularnego monitorowania pacjentów, zwłaszcza pod kątem funkcji wątroby. Zalecane dawkowanie zależy od stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami (bilirubina do 1,5 x GGN), 200 mg/dobę u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami (bilirubina > 1,5 do 3 x GGN), a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina > 3 x GGN). Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny jest kluczowe, szczególnie w pierwszych 9 tygodniach oraz w 3. i 4. miesiącu leczenia. W przypadku wzrostu aminotransferaz > 8 x GGN konieczne jest przerwanie terapii, a przy jednoczesnym wzroście bilirubiny > 2 x GGN – trwałe odstawienie leku. U pacjentów z zespołem Gilberta obserwuje się łagodną hiperbilirubinemię, którą należy traktować zgodnie z wytycznymi dla izolowanego wzrostu AlAT.

Pacjentów należy monitorować także pod kątem nadciśnienia tętniczego, które pojawia się u około 40% chorych do 9. dnia terapii i u 90% w ciągu pierwszych 18 tygodni; ciśnienie skurczowe ≥ 150 mm Hg lub rozkurczowe ≥ 100 mm Hg wymaga szybkiego leczenia hipotensyjnego i dostosowania dawki pazopanibu. Należy zwracać uwagę na ryzyko zespołu odwracalnej tylnej encefalopatii (PRES/RPLS), śródmiąższowej choroby płuc, zaburzeń czynności serca (w tym zmniejszenia LVEF i niewydolności serca), wydłużenia odstępu QT oraz incydentów zakrzepowo-zatorowych. Pazopanib może powodować mikroangiopatię zakrzepową, krwotoki, ryzyko perforacji przewodu pokarmowego oraz niedoczynność tarczycy. Przed terapią należy wykonać badania czynności tarczycy i ogólne moczu, a u pacjentek w wieku rozrodczym zaleca się unikanie ciąży. Ze względu na interakcje farmakokinetyczne, należy unikać jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4, P-gp i BCRP oraz leków indukujących CYP3A4, a także soku grejpfrutowego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib STADA

aminotransferazy, BCRP, białkomocz, bilirubina, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikoproteina p, hiperbilirubinemia, inhibitor UGT1A1, inhibitory VEGF, krwioplucie, krwotok mózgowy, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, powikłania zakrzepowo-zatorowe, PRES, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, RPLS, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół rozpadu guza
Właściwości farmakodynamiczne
Pazopanib STADA jest doustnym inhibitorem kinaz tyrozynowych o wielokierunkowym działaniu, hamującym receptory VEGFR-1, -2, -3, PDGFR-α, -β oraz c-KIT, z wartościami IC₅₀ odpowiednio 10 nM, 30 nM, 47 nM, 71 nM, 84 nM i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie autofosforylacji receptorów oraz angiogenezy, co potwierdzono w modelach przedklinicznych. Meta-analiza farmakogenetyczna wskazała na istotny związek między nosicielstwem allelu HLA-B*57:01 (6% pacjentów) a ryzykiem hepatotoksyczności, gdzie 19% nosicieli doświadczyło wzrostu aktywności AlAT powyżej 5-krotnej górnej granicy normy (stopień 3 wg NCI CTC), w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym obejmującym 435 pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym (głównie jasnokomórkowym), pazopanib w dawce 800 mg/dobę wykazał skuteczność w poprawie przeżycia bez progresji choroby (PFS) w porównaniu z placebo. Pacjenci mieli porównywalny stan sprawności wg ECOG (42% vs 41% ECOG 0) oraz podobny rozkład rokowniczy wg MSKCC. Około połowa pacjentów miała przerzuty w ≥3 narządach, najczęściej w płucach (74%) i węzłach chłonnych (54%). W badaniu uwzględniono zarówno pacjentów wcześniej nieleczonych, jak i po terapii cytokinami, z podobnym rozkładem w obu grupach. Wyniki wskazują na istotną rolę pazopanibu w terapii zaawansowanego raka nerkowokomórkowego, z uwzględnieniem ryzyka hepatotoksyczności u wybranych genetycznie pacjentów.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib STADA 200 mg

AlAT, analiza farmakogenetyczna, angiogeneza, autofosforylacja receptorów, badanie radiologiczne, czynnik rokowniczy, farmakodynamika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, ksenoprzeszczep nowotworu, przeżycie bez progresji choroby, przeżycie ogólne, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor c-kit, receptor PDGF, receptor VEGF, resekcja nerki, skala ECOG, terapia cytokinami, zaawansowany rak nerkowokomórkowy
Właściwości farmakokinetyczne
Pazopanib, podawany doustnie w dawce 800 mg, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmₐₓ) około 19 ± 13 µg/ml po medianie 3,5 godziny, z AUC₀₋∞ wynoszącym około 650 ± 500 µg·h/ml. Lek wykazuje kumulację przy codziennym stosowaniu, zwiększając AUC₀₋T od 1,23 do 4-krotnie, jednak dawki powyżej 800 mg nie powodują dalszego wzrostu ekspozycji, co sugeruje nasycenie mechanizmów wchłaniania. Spożycie pokarmu znacząco podwaja AUC i Cmₐₓ, dlatego zaleca się podawanie pazopanibu na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Rozkruszenie tabletki 400 mg zwiększa AUC₍₀₋₇₂₎ o 46% i Cmₐₓ dwukrotnie, skracając tmₐₓ o około 2 godziny, co wskazuje na wyższą biodostępność i szybsze wchłanianie. Pazopanib wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, jest substratem P-gp i BCRP, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, z niewielkim udziałem CYP1A2 i CYP2C8. Metabolity stanowią 6% ekspozycji, z których tylko jeden wykazuje aktywność farmakologiczną zbliżoną do leku macierzystego. Eliminacja jest powolna (t½ około 30,9 h), głównie przez kał, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<4%).

Funkcja nerek nie wymaga modyfikacji dawki przy klirensie kreatyniny >30 ml/min, jednak brak danych dla pacjentów z klirensem <30 ml/min wymaga ostrożności. Zaburzenia czynności wątroby mają istotny wpływ na farmakokinetykę: u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami (bilirubina ≤1,5 x GGN) dawka 800 mg/dobę jest bezpieczna i skuteczna, z parametrami farmakokinetycznymi zbliżonymi do osób z prawidłową czynnością wątroby. W umiarkowanych zaburzeniach (bilirubina >1,5 do 3 x GGN) zaleca się redukcję dawki do 200 mg/dobę, co odpowiada około 44% Cmₐₓ i 39% AUC₍₀₋₂₄₎ w porównaniu do dawki 800 mg u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (bilirubina >3 x GGN) stosowanie pazopanibu nie jest zalecane ze względu na znaczne obniżenie ekspozycji (Cmₐₓ ~18%, AUC₍₀₋₂₄₎ ~15%). W populacji pediatrycznej dawka 225 mg/m² (w postaci zawiesiny) wykazuje farmakokinetykę porównywalną do 800 mg u dorosłych, co wskazuje na brak istotnych różnic po uwzględnieniu powierzchni ciała.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Właściwości farmakokinetyczne – Pazopanib STADA 200 mg

AlAT, AUC, bariera krew-mózg, białko oporności raka piersi, białko osocza, bilirubina, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, CYP1A2, CYP2C8, CYP3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności wątroby, maksymalna tolerowana dawka, modelowanie farmakokinetyczne, okres półtrwania, P-glikoproteina, pazopanib, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna
Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Pazopanib, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg w postaci tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany w okresie ciąży ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz potwierdzoną toksyczność reprodukcyjną w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii oraz co najmniej 2 tygodnie po zakończeniu leczenia. Podobne zalecenia dotyczą mężczyzn, w tym pacjentów po wazektomii, którzy powinni używać prezerwatyw podczas terapii i przez minimum 2 tygodnie po ostatniej dawce, aby zapobiec narażeniu partnerki na działanie leku. Karmienie piersią jest bezwzględnie przeciwwskazane podczas stosowania pazopanibu z powodu braku danych dotyczących przenikania leku do mleka i potencjalnego ryzyka dla dziecka.

Badania przedkliniczne wskazują na negatywny wpływ pazopanibu na płodność zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet, co wymaga omówienia z pacjentami planującymi potomstwo oraz rozważenia kriokonserwacji komórek rozrodczych przed rozpoczęciem terapii. Lekarz powinien szczegółowo informować pacjentów o ryzyku związanym z leczeniem, dokumentować przekazane informacje w dokumentacji medycznej oraz odpowiadać na wszelkie pytania w oparciu o aktualną wiedzę medyczną i charakterystykę produktu leczniczego. Przestrzeganie tych zaleceń jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka teratogennego i zachowania płodności u pacjentów leczonych pazopanibem.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pazopanib STADA 200 mg

antykoncepcja, badanie przedkliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, karmienie piersią, kriokonserwacja komórek rozrodczych, lek przeciwnowotworowy, metabolit, pazopanib, płodność męska, przenikanie leku, tabletka powlekana, toksyczność reprodukcyjna, wazektomia, wiek rozrodczy
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Pazopanib STADA, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, jest stosowany w terapii onkologicznej i według charakterystyki produktu leczniczego nie wywiera istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługiwania maszyn. Farmakologiczne właściwości chlorowodorku pazopanibu nie wskazują na negatywne oddziaływanie na funkcje poznawcze i motoryczne. Niemniej jednak, ze względu na indywidualną zmienność odpowiedzi na lek, lekarz powinien dokonać oceny stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając zaawansowanie choroby, współistniejące schorzenia oraz profil działań niepożądanych, w tym zdolności poznawcze i motoryczne, takie jak koncentracja, szybkość reakcji i koordynacja wzrokowo-ruchowa.

Szczególną uwagę należy zwrócić na działania niepożądane pazopanibu, które mogą okresowo ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów, w tym zawroty głowy, zmęczenie oraz osłabienie. Wystąpienie tych objawów powinno skutkować zaleceniem powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Lekarz powinien przeprowadzić szczegółową edukację pacjenta, zwracając uwagę na konieczność obserwacji własnej reakcji na lek, zwłaszcza na początku terapii i po zmianie dawkowania. Dokumentacja medyczna powinna zawierać informacje o przekazanych zaleceniach, co ma znaczenie zarówno kliniczne, jak i prawne. Regularne monitorowanie objawów podczas wizyt kontrolnych jest kluczowe dla oceny bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów przez pacjenta i ewentualnej modyfikacji zaleceń terapeutycznych.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pazopanib STADA 200 mg

charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek pazopanibu, działanie niepożądane, funkcja motoryczna, funkcja poznawcza, koncentracja uwagi, koordynacja wzrokowo-ruchowa, obsługa urządzeń mechanicznych, pazopanib, Pazopanib STADA, schorzenie współistniejące, sprawność psychofizyczna, tabletka powlekana, terapia onkologiczna, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna
Wskazania do stosowania
Pazopanib STADA, zawierający chlorowodorek pazopanibu, jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 200 mg (różowe, kapsułkowate) oraz 400 mg (białe, kapsułkowate). Lek jest wskazany do leczenia zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) zarówno jako terapia pierwszego rzutu u pacjentów wcześniej nieleczonych systemowo, jak i jako leczenie drugiej linii u pacjentów po terapii cytokinami (np. interferon alfa, interleukina-2). Ponadto, pazopanib jest stosowany u dorosłych pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS), którzy przeszli wcześniejszą chemioterapię z powodu choroby rozsianej lub doświadczyli progresji w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego/adjuwantowego. Mechanizm działania opiera się na inhibicji kinaz tyrozynowych, co przekłada się na efekt przeciwnowotworowy.

Przy kwalifikacji do terapii pazopanibem kluczowe jest uwzględnienie stadium zaawansowania choroby, historii wcześniejszego leczenia oraz dokładne określenie podtypu histologicznego mięsaka tkanek miękkich, gdyż skuteczność leku może różnić się w zależności od typu guza. Dawkowanie można indywidualizować dzięki dostępności dwóch dawek tabletek (200 mg i 400 mg), co pozwala na modyfikację terapii w przypadku działań niepożądanych bez konieczności dzielenia tabletek. Leczenie powinno być prowadzone przez specjalistów onkologów z regularnym monitorowaniem odpowiedzi na terapię i stanu klinicznego pacjenta, zgodnie z zatwierdzonymi wskazaniami i danymi zawartymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego.
Czytaj więcej w pełnym wpisie: Wskazania do stosowania – Pazopanib STADA 200 mg

chemioterapia, chlorowodorek pazopanibu, choroba rozsiana, cytokina, działanie przeciwnowotworowe, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, podtyp histologiczny, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana

Pazopanib STADA Tabletki powlekane, 200 mg

Pazopanib STADA
Tabletki powlekane, 200 mg